
Tadeusz Markiewicz (ur. 10 lipca 1905 w Poznaniu, zm. 13 lutego 1950 w Szczecinie) – polski lekarz neurolog i neuropatolog, profesor neurologii Akademii Lekarskiej w Szczecinie.
Syn Stanisława i Marii. Ukończył Gimnazjum im. Marii Magdaleny w Poznaniu (1923) i Wydział Lekarski Uniwersytetu Poznańskiego. Dyplom lekarza otrzymał 25 czerwca 1929. Neuropatologii uczył się w latach 1934–1936 Instytucie Patologii Mózgu w Monachium u Walthera Spielmeyera i Willibalda Scholza. W 1938 roku powrócił do Poznania, gdzie otrzymał stypendium z funduszu im. Babińskiego. Dzięki niemu kontynuował studia w Warszawie u Kazimierza Orzechowskiego. Po wybuchu wojny znowu pracował w Poznaniu, gdzie kierował Kliniką Neurologiczno-Psychiatryczną. 12 lipca 1946 roku otrzymał veniam legendi na Uniwersytecie Warszawskim. W sierpniu 1948 powołany na katedrę neurologii Akademii Lekarskiej w Szczecinie. W lutym 1949 roku rozpoczął wykładać, jednak w następnym roku zmarł. Pochowany jest na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kwatera 3, rząd 2, grób 2).
Żonaty z Haliną Stanisławą z Kubickich, nie mieli dzieci.