| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
27 lutego 1928 |
| Data i miejsce śmierci |
9 marca 2022 |
| Profesor nauk medycznych | |
| Specjalność: chirurgia ogólna | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1967 |
| Habilitacja |
1976 |
| Profesura |
30 czerwca 1989 |
| Wieloletni kierownik Kliniki Chirurgicznej 4 Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką we Wrocławiu | |
| Odznaczenia | |
Telesfor Władysław Piecuch (ur. 27 lutego 1928 w Wilcznej, zm. 9 marca 2022 we Wrocławiu) – polski chirurg, profesor doktor habilitowany nauk medycznych, pułkownik w stanie spoczynku, były Kierownik Kliniki Chirurgicznej 4 Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką we Wrocławiu, były Główny Chirurg Śląskiego Okręgu Wojskowego, były członek Rady Wydziału Lekarskiego Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi, członek Towarzystwa Chirurgów Polskich od 1957 r.
Urodził się w rodzinie Władysława, nauczyciela, i Władysławy z domu Walkowskiej. Do wybuchu II wojny światowej ukończył 4 klasy szkoły podstawowej. W czasie okupacji, po ukończeniu 14 roku życia, pracował w mleczarni w Cieninie Kościelnym i Radolinie, aby nie zostać wywiezionym do pracy w Niemczech, co dwa lata wcześniej spotkało jego starszego brata Zdzisława. Pod koniec okupacji przymusowo pracował przy budowie okopów. W 1945 r. zaczął uczęszczać do Gimnazjum i I Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki w Koninie, które ukończył maturą w 1948 r. Początkowo planował zostać pilotem wojskowym. Z powodu wady wzroku musiał zrezygnować z kariery pilota i zdecydował się studiować medycynę. W 1948 r. rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu, a następnie Akademii Medycznej w Poznaniu. Dyplom lekarza z numerem 1044/53 uzyskał 3 września 1953 r. Przez cały okres studiów bardzo pomagali mu rodzice i siostra.
Całe jego życie zawodowe związane było z chirurgią. Najpierw z nakazu pracy w latach 1953–1956 pracował jako asystent Oddziału Chirurgicznego Szpitala Miejskiego w Gorzowie Wielkopolskim, w latach 1955–1956 kierował tamtejszym pogotowiem ratunkowym. Przez miesiąc pełnił też funkcję ordynatora w Szpitalu Powiatowym w Krośnie Odrzańskim. Następnie, od 1 października 1956 r. po wygraniu konkursu na stanowisko asystenta (kierownik prof. dr hab. Zdzisław Jezioro), został zatrudniony w III Klinice Chirurgicznej Akademii Medycznej we Wrocławiu. Od maja 1957 r. odbywał okresową służbę wojskową, pracując jako asystent Oddziału Chirurgicznego Wojskowego Szpitala Okręgowego we Wrocławiu (ordynator prof. dr hab. Tadeusz Orłowski). W 1959 r. związał się na stałe z wojskiem i ze Szpitalem Wojskowym we Wrocławiu. W tamtym czasie został skierowany na przeszkolenie w charakterze starszego lekarza pułku w Leśnicy. Przez dwa miesiące pełnił funkcję ordynatora Szpitala Wojskowego w Żarach. W 1978 r. awansował do stopnia pułkownika oraz kierownika Kliniki Chirurgicznej, którą zorganizował w czasie, gdy Wojskowy Szpital Okręgowy uzyskał status szpitala klinicznego. Kliniką Chirurgiczną kierował do 1994 r. W tym czasie wykonano około 25 000 operacji z zakresu chirurgii ogólnej, chirurgii naczyniowej i torakochirurgii, przeszkolono około 3000 studentów oraz około 300 lekarzy na stażach. Z zawodem chirurga rozstał się 30 listopada 1999 r.
Pierwszy stopień specjalizacji z zakresu chirurgii ogólnej uzyskał w 1957 r., drugi stopień w 1960 r. Przed tymi egzaminami odbył kursy szkoleniowe w klinikach prof. Wiktora Brossa, prof. Jana Nielubowicza, prof. Adama Piskorza, prof. Klemensa Skóry i prof. Zygmunta Szydłowskiego, prof. Henryka Kusia, prof. Michała Kraussa oraz doktora Mariana Wruka. Doktorat obronił w 1967 r. (promotor prof. dr hab. Wiktor Bross), habilitował się w 1976 r. W 1986 r. objął stanowisko docenta. W 1989 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego.
Dorobek naukowy obejmuje 145 publikacji i 215 wystąpień na konferencjach, zjazdach i sympozjach naukowych. Wypromował 6 doktorów nauk medycznych oraz był opiekunem 1 habilitacji. Opracował 26 recenzji doktorskich, habilitacyjnych i profesorskich. W 1979 r. został członkiem Rady Wydziału Lekarskiego Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. Od tego czasu egzaminował z chirurgii studentów kończących Wojskową Akademię Medyczną w Łodzi. Równocześnie był członkiem Komisji Egzaminacyjnej na I i II stopień chirurgii ogólnej, a następnie przewodniczył komisji egzaminacyjnej na I stopień chirurgii. W 1957 r. został członkiem Towarzystwa Chirurgów Polskich, w tym przez dwie kadencje był członkiem Zarządu Oddziału Dolnośląskiego i przez jedną kadencję Zarządu Sekcji Chirurgów Wojskowych Towarzystwa Chirurgów Polskich. W 1968 r. został członkiem Sekcji Torakochirurgicznej Towarzystwa Chirurgów Polskich, w 1983 r. członkiem Sekcji Chirurgii Onkologicznej Towarzystwa Chirurgów Polskich, a także członkiem Stowarzyszenia Kombatantów Misji Pokojowych ONZ. Był organizatorem posiedzeń naukowych Dolnośląskiego Oddziału Towarzystwa Chirurgów Polskich oraz konferencji chirurgów wojskowych.
Pełnił także obowiązki Głównego Chirurga Śląskiego Okręgu Wojskowego. W 1975 r. odbył kurs chirurgii polowej w Wojskowej Akademii Medycznej w Leningradzie, przez pół roku w 1976 r. był żołnierzem ONZ, kierując oddziałem chirurgicznym polowego szpitala w Ismailii w Egipcie, a także pełnił funkcję zastępcy komendanta tego szpitala. Prowadził także zajęcia z chirurgii polowej w Studium Wojskowym Akademii Medycznej we Wrocławiu.
Przykłady ciekawszych zabiegów operacyjnych:
Od 1956 r. był w związku małżeńskim z Hanną (zm. 2018) z domu Rogalewicz, z którą miał syna Piotra i córkę Katarzynę.
Odbył kurs szybowcowy, uprawiał wioślarstwo, koszykówkę, tenis, turystykę górską, pływanie, uczył się gry na skrzypcach, należał do harcerstwa (drużynowy). Interesował się także fotografią i ogrodnictwem.
W roku 2023 ukazała się jego autobiograficzna książka pt. Miałem trochę szczęścia w życiu. Wspomnienia dziewięćdziesięcioletniego chirurga.