Teodor Bursche

Teodor Bursche
Data i miejsce urodzenia

31 maja 1893
Zgierz

Data i miejsce śmierci

19 marca 1965
Warszawa

Zawód, zajęcie

architekt

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej
Willa Władysława Różyckiego przy ul. Elsterskiej 1 na Saskiej Kępie w Warszawie zaprojektowana przez Teodora Burschego i wybudowana w 1935
Punktowce przy pl. Żołnierza Polskiego w Centrum Szczecina (współprojektant Teodor Bursche)

Teodor Bursche, także Bursze (ur. 31 maja 1893 w Zgierzu, zm. 19 marca 1965 w Warszawie) – polski architekt.

Życiorys

Był synem Ernesta Wilhelma Burschego (1831–1904), proboszcza parafii ewangelickiej w Zgierzu, i Marii Matyldy z domu Harmel (1852–1919). Brat przyrodni Juliusza Burschego, biskupa Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego i brat rodzony księdza Edmunda (1881–1940).

Po ukończeniu gimnazjum studiował architekturę na Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu.

Do 1939 pracował jako wykładowca w Żeńskiej Szkole Architektury im. St. Noakowskiego. Członek Zarządu Głównego SARP. W czerwcu 1938 roku jako reprezentant oddziału warszawskiego na V Walne Zebranie Delegatów SARP poparł wprowadzenie paragrafu aryjskiego do statutu organizacji, a następnie współtworzył Komisję Kwalifikacyjną weryfikującą pochodzenie członków. Projektował strażnice Korpusu Ochrony Pogranicza na Kresach Wschodnich oraz budynki dla Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego.

W październiku 1939 został aresztowany przez Niemców wraz z braćmi Juliuszem i Alfredem. Trafił do aresztu przy ul. Daniłowiczowskiej, a w styczniu 1940 na Pawiak. Na początku maja 1940 został wywieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, a stamtąd 28 maja 1940 do Mauthausen-Gusen. Został uwolniony z obozu przez wojska amerykańskie w kwietniu 1945.

Po 1945 pracował w Wydziale Architektury Zabytkowej Biura Odbudowy Stolicy (BOS). W latach 1951–1960 główny projektant w Pracowni Konserwacji Zabytków.

Zmarł na gruźlicę, której nabawił się podczas pobytu w obozie. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (aleja E, grób 13).

Życie prywatne

Dwukrotnie żonaty. W 1920 z Kazimierą Maciejowską, z którą miał córkę Hannę z męża Górecką (1921–1996) oraz dwóch synów: Teodora (1926–1992), architekta i Juliusza (1928–1995), konserwatora malarstwa i muzealnictwa, rektora ASP i dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie. Po II wojnie światowej ożenił się z Aliną Wolff.

Ważniejsze prace

Odznaczenia i ordery