Alison Bechdel w księgarni „Politics and Prose”Schematyczna ilustracja testu Bechdel
Test Bechdel, znany również jako test Bechdel-Wallace jest używany jako wskaźnik aktywnej obecności kobiet w treściach kultury. Często stosowany w celu pokazania braku równości między płciami wynikający z seksizmu.
Aby zaliczyć test, film (lub inne dzieło) musi spełnić trzy warunki:
Muszą pojawić się co najmniej dwie postacie kobiece,
które prowadzą ze sobą rozmowę,
dotyczącą czegoś innego niż mężczyźni.
W niektórych iteracjach jest także wymaganie, że obie postacie kobiece muszą mieć imiona.
W żartobliwej formie test pojawił się po raz pierwszy, w komiksie rysowniczki Alison BechdelDykes to Watch Out For z 1985 roku. Sama Bechdel preferuje nazwę test Bechdel-Wallace – Liz Wallace to przyjaciółka Bechdel, która wymyśliła koncepcję testu.
Alison Bechdel, w artykule „Testy”, napisała, że jest pewna, iż Liz Wallace inspirowała się fragmentem książki Virginii Woolf, Własny pokój, z 1929 roku.
Dane dotyczące kina są gromadzone na stronie bechdeltest.com. Według danych na marzec 2024 oceniono 9802 filmy, z czego:
↑Christa vanCh.RaalteChrista vanCh., 1. No Small-Talk in Paradise: Why Elysium Fails the Bechdel Test, and Why We Should Care, [w:] EinarE.Thorsen i inni red., Media, Margins and Popular Culture, Springer, 2015, ISBN978-1-137-51281-9 [dostęp 2018-06-10](ang.).
↑AlisonA.BechdelAlisonA., Testy [online], Dykes to Watch Out For, 8 listopada 2013 [dostęp 2020-04-07] [zarchiwizowane z adresu 2020-04-07](ang.).