1985 – po ukończeniu Akademii Wojskowej Stanów Zjednoczonych (United States Military Academy) w West Point, stan Nowy Jork uzyskał licencjat w dziedzinie nauk ścisłych. Następnie w stopniu podporucznika rozpoczął czynną służbę wojskową w siłach powietrznych.
1986 – w sierpniu po zakończonym szkoleniu lotniczym został pilotem wojskowym.
1986-1990 – na różnych stanowiskach służył w 101 eskadrze powietrznodesantowej stacjonującej w Fort Campbell (Kentucky).
1990 – został przeniesiony do Hanau w Niemczech, gdzie pełnił służbę w 3 dywizji pancernej (3rd Armored Division). Z tą jednostką uczestniczył w operacjach Pustynna Tarcza (Desert Shield) i Pustynna Burza (Desert Storm). Służbę w Niemczech zakończył jako dowódca grupy śmigłowców bojowych.
1995 – na Georgia Institute of Technology otrzymał stopień magistra inżynierii lotniczej i kosmicznej. Później skierowano go do Szkoły Pilotów Doświadczalnych Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych (United States Naval Test Pilot School). Po jej ukończeniu służył w Centrum Doświadczalnym Techniki Lotniczej Armii USA (U.S. Army Aviation Technical Test Center) w Fort Rucker, stan Alabama. Jako pilot doświadczalny uczestniczył w różnych projektach. Był również szefem testów programu badawczego śmigłowcaComanche. Poza tym ukończył wiele innych szkoleń wojskowych w tym: kurs spadochronowy (Army Parachutist Course), szkolenie dla żołnierzy wojsk powietrznodesantowych (Air Assault Courses) i szkołę sztabu połączonych sił zbrojnych (Combined Arms Services Staff School). Został również absolwentem uczelni Sztabu Generalnego (Command and General Staff College).
2006 – ukończył Podyplomowe Studia Operacyjno-Strategiczne w Akademii Wojennej USA (Army War College).
2010 – w listopadzie opuścił armię i przeszedł na emeryturę.
2000 – 26 lipca został przyjęty do korpusu amerykańskich astronautów (grupa NASA-18(inne języki)) jako kandydat na specjalistę misji. Wkrótce rozpoczął przeszkolenie specjalistyczne, podczas którego zapoznał się m.in. z budową Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.
2002-2005 – po zakończeniu kursu podstawowego otrzymał przydział do Wydziału Eksploatacji Stacji Kosmicznej (Station Operations Branch) Biura Astronautów NASA.
2006 – od 26 do 28 stycznia wspólnie z Maksimem Surajewem z Rosji oraz Nicole Stott, astronautką NASA, uczestniczył w teście na umiejętność przeżycia na wypadek awaryjnego lądowania na obszarach niezamieszkanych. Zadanie to realizowali w jednym z podmoskiewskich lasów. Od 16 do 22 sierpnia uczestniczył w podwodnej misji NEEMO 11 (NASA Extreme Environment Mission Operations) realizowanej przez NASA i NOAA. Wspólnie z T. Koprą w eksperymencie uczestniczyli również inni członkowie korpusu astronautów: Sandra Magnus, Timothy Creamer oraz Robert Behnken. Wyniki badań jakie wówczas uzyskano mają być wykorzystane przez NASA m.in. w pracach nad powrotem astronautów na Księżyc i w ewentualnej załogowej misji na Marsa.
2007 – w lutym NASA wyznaczyła go do załogi rezerwowej Ekspedycji 16, a później Ekspedycji 17 na Międzynarodową Stację Kosmiczną. W lecie otrzymał wstępny przydział do podstawowego składu Ekspedycji 18. Na ISS miał dotrzeć razem z załogą STS-127. Kopra został specjalistą tej misji.
2009 – 15 lipca rozpoczął swój pierwszy lot kosmiczny na pokładzie wahadłowca Endeavour (STS-127). Wszedł w skład Ekspedycji 20 na ISS, pełniąc funkcję inżyniera pokładowego. W trakcie misji wykonał jeden spacer kosmiczny. Na Ziemię powrócił 12 września razem z członkami załogi STS-128. Po powrocie został przydzielony do lotu STS-133, jednak po tym jak lot ten uległ opóźnieniu, Kopra odniósł kontuzję, która uniemożliwiła mu wzięcie udziału w tej misji. Pracował wówczas jako szef biura testów integracji statków kosmicznych.
2015–2016 – 15 grudnia 2015 wystartował statkiem Sojuz TMA-19M do swojej drugiej misji. Wszedł w skład Ekspedycji 46 (w charakterze inżyniera pokładowego) i 47 (jako dowódca). Podczas pobytu na ISS wykonał dwa spacery kosmiczne. Na Ziemię wrócił 18 czerwca 2016 tym samym statkiem.