| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Fe82+Ti3Zr2Si3O24 |
|---|---|
| Pokrój kryształu |
heksagonalny |
| Gęstość |
4,7 ± 0,1 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
szara, w silnym świetle przechodzącym – czerwonobrązowa |
| Połysk |
metaliczny |
| Współczynnik załamania |
2,11-2,13 |
| Inne |
izotropowy lub słabo anizotropowy; nieprzezroczysty do półprzezroczystego |
| Dodatkowe dane | |
| Szczególne własności |
znajdowany jako inkluzje w postaci niewielkich kryształów listwowych |
Trankwilityt – minerał z grupy krzemianów, o składzie chemicznym Fe82+Ti3Zr2Si3O24. Jego nazwa pochodzi od miejsca znalezienia: Mare Tranquillitatis na Księżycu.
Został przywieziony na Ziemię po raz pierwszy w ramach misji Apollo 11 w 1969, a następnie przez załogi misji Apollo 12, 14, 16 i 17. Znajduje się również w księżycowym meteorycie znalezionym w 2001 w Omanie. Do czasu odkrycia trankwilitytu (w 2011) w zachodnioaustralijskim rejonie Pilbara uważano go za ostatni znany minerał księżycowy niewystępujący na Ziemi.
Powstawał w końcowych etapach krystalizacji księżycowej magmy bazaltowej. Był jednym z pierwszych trzech minerałów, jakie zidentyfikowano w próbkach przywiezionych przez astronautów. Odnalezienie go na Ziemi może wskazywać na podobieństwo procesów chemicznych przy powstawaniu Ziemi i Księżyca.