| Producent | |
|---|---|
| Wydawca |
Silmarils |
| Projektant |
André Rocques |
| Data wydania |
MS-DOS, Amiga, Atari ST: 1993 |
| Gatunek | |
| Tryby gry | |
| Platforma |
Transarctica – strategiczna gra komputerowa z elementami ekonomicznymi i przygodowymi, opracowana przez Silmarils według projektu André Rocques’a. Ukazała się w 1993 roku na komputery PC z systemem MS-DOS, Amiga i Atari ST, a w 1994 roku na Macintosha. W Stanach Zjednoczonych była znana pod tytułem Arctic Baron. Gracz kieruje pociągiem przemierzającym Ziemię pogrążoną w epoce lodowcowej, łącząc handel i zarządzanie zasobami z poszukiwaniem sposobu przywrócenia światła słonecznego.
Akcja rozgrywa się w przyszłości, gdy nieudana próba przeciwdziałania ociepleniu klimatu doprowadziła do zasłonięcia nieba i zamarznięcia Ziemi. Ocalałe miasta łączy sieć kolejowa kontrolowana przez organizację Viking Union. Gracz dowodzi grupą poszukującą wiedzy o Słońcu i przyczynach katastrofy. W podróż wyrusza uprowadzonym pociągiem Transarctica, a jego działania spotykają się z oporem organizacji zainteresowanej utrzymaniem dotychczasowego porządku.
Rozgrywka toczy się w czasie rzeczywistym. Podróżując między miastami, gracz handluje towarami, zdobywa informacje i rozbudowuje skład o wagony o różnych funkcjach. Istotną rolę odgrywają dwa rodzaje węgla: lignit służy jako pieniądz, ale może też zasilać lokomotywę, natomiast antracyt jest wydajniejszym paliwem. Należy dbać o jego zapasy i obsługę paleniska. W gospodarce fikcyjnego świata uczestniczą również niewolnicy, wykorzystywani do prac fizycznych, takich jak naprawa torów i wydobycie węgla. Mamuty służą do transportu i prac budowlanych, a także do walki.
Przejazdy planuje się na mapie sieci kolejowej. Rozpoznanie terenu ułatwiają szpiedzy i niewielkie pojazdy szynowe; dodatkowe wagony obserwacyjne zwiększają zasięg widoczności. Spotkania z wrogimi pociągami prowadzą do bitew, podczas których można przemieszczać skład, ostrzeliwać wagony przeciwnika oraz kierować żołnierzami i mamutami. Gracz może także wyłączyć bezpośrednie rozgrywanie bitew i pozostawić obliczenie ich wyników komputerowi.
Grę opracowało francuskie studio Silmarils, a jej projektantem był André Rocques. Według zestawienia twórców opublikowanego w „Tilt” programowaniem zajmowali się André Rocques, Louis-Marie Rocques i Michel Pernot, grafikę przygotowali Jean-Christophe Charter, Eric Galand i Pascal Einsweiler, a muzykę skomponował Fabrice Hautecloque. Inspiracją literacką był cykl La Compagnie des glaces Georges’a-Jeana Arnauda, przedstawiający zamarznięty świat zdominowany przez transport kolejowy.
W 1993 roku Transarctica ukazała się na PC z systemem MS-DOS, Amigę i Atari ST; wydanie na Macintosha pochodzi z 1994 roku. Tytułem używanym w Stanach Zjednoczonych był Arctic Baron. Na Amidze dostępne były wersje przeznaczone dla układów ECS i AGA.
Vic Ventura w recenzji wersji PC opublikowanej w „Tilt” przyznał grze 16 punktów na 20. Chwalił połączenie strategii, akcji i przygody, swobodę działania oraz atmosferę zamarzniętego świata. Uważał, że ograniczona animacja nie przeszkadza w zabawie, a rozbudowana rozgrywka zapewnia wiele godzin zajęcia.
Richard Baguley z „Amiga Format” ocenił grę na 60%. Krytykował niewielką interaktywność, powolny rozwój opowieści oraz mało zajmujące bitwy i ich animację. Obecność handlu niewolnikami uznał za nieetyczną i niepotrzebną dla rozgrywki. Mark Patterson na łamach „CU Amiga” przyznał 69%. Zwrócił uwagę na nietypowe połączenie mechanik, lecz zarzucał grze niedostatek różnorodności. Szczególnie nużąca była według niego konieczność częstego przełączania się na ekran lokomotywy i dokładania węgla.
W retrospektywie z 2005 roku Sebastian Rosa z Polskiego Portalu Amigowego docenił pomysł, oprawę graficzną i atmosferę, ale krytykował długie przejazdy, powtarzalność czynności oraz sterowanie podczas walk. Uznał, że gra wymaga od odbiorcy zaakceptowania tych niedogodności, aby mógł docenić jej zalety.