Wzmacniacz magnetyczny

Wzmacniacz szeregowy

Wzmacniacz magnetyczny – układ elektryczny wykorzystujący do wzmacniania zmniejszenie impedancji (indukcyjności) uzwojenia przez podmagnesowanie rdzenia z ferromagnetyka. Dla rdzenia nienasyconego impedancja jest duża, a dla nasyconego – mała.

Zasada działania

Wzmacniacz wykorzystuje nieliniowość pętli histerezy przesuwając sygnałem wejściowym punkt pracy.

Zasilany jest napięciem zmiennym albo impulsami i sterowany prądem (stałym, przemiennym, impulsowym) lub zewnętrznym polem magnetycznym.

Prądem podmagnesowuje się rdzeń dławika zmieniając jego indukcyjność i impedancje, a przez to i prąd obciążenia

Podział ze względu na

Charakterystykę statyczną

  • jednokierunkowy
  • dwukierunkowy.

Sprzężenie zwrotne

  • brak
  • wewnętrzne
  • zewnętrzne
  • mieszane.

Kształt krzywej lub częstotliwość wyjściowa

  • częstotliwość podstawowa
  • częstotliwość podwojona
  • prąd stały
  • impulsy.

Włączenie obciążenia

  • szeregowe
  • równoległe.

Rdzenie

  • jeden dwukolumnowy lub toroidalny
  • dwa rdzenie
  • czterokolumnowy
  • otwarte.

Podmagnesowanie

  • prądem stałym albo zmiennym
  • magnesem
  • zbocznikowanie prostowników sprzężenia zwrotnego.

Charakterystyka częstotliwościowa

  • prądu stałego
  • prądu zmiennego
  • impulsowe.

Rodzaj pracy

  • liniowy
  • przekaźnikowy.

Przykłady

Występuje w wielu odmianach. Część odmian posiada nazwy własne np:

Zobacz też