Wzmacniacz magnetyczny
Wzmacniacz szeregowy
Wzmacniacz magnetyczny – układ elektryczny wykorzystujący do wzmacniania zmniejszenie impedancji (indukcyjności) uzwojenia przez podmagnesowanie rdzenia z ferromagnetyka .
Dla rdzenia nienasyconego impedancja jest duża, a dla nasyconego – mała.
Zasada działania
Wzmacniacz wykorzystuje nieliniowość pętli histerezy przesuwając sygnałem wejściowym punkt pracy .
Zasilany jest napięciem zmiennym
U
w
{\displaystyle U_{w}}
albo impulsami i sterowany prądem
I
2
{\displaystyle I_{2}}
(stałym , przemiennym , impulsowym) lub zewnętrznym polem magnetycznym .
Prądem
I
2
{\displaystyle I_{2}}
podmagnesowuje się rdzeń dławika zmieniając jego indukcyjność i impedancje , a przez to i prąd obciążenia
R
.
{\displaystyle R.}
Podział ze względu na
Charakterystykę statyczną
jednokierunkowy
dwukierunkowy.
Sprzężenie zwrotne
brak
wewnętrzne
zewnętrzne
mieszane.
Kształt krzywej lub częstotliwość wyjściowa
częstotliwość podstawowa
częstotliwość podwojona
prąd stały
impulsy.
Rdzenie
jeden dwukolumnowy lub toroidalny
dwa rdzenie
czterokolumnowy
otwarte.
Podmagnesowanie
prądem stałym albo zmiennym
magnesem
zbocznikowanie prostowników sprzężenia zwrotnego.
Charakterystyka częstotliwościowa
prądu stałego
prądu zmiennego
impulsowe.
Przykłady
Występuje w wielu odmianach. Część odmian posiada nazwy własne np:
amplistat – wzmacniacz magnetyczny na dwóch rdzeniach z zewnętrznym sprzężeniem zwrotnym,
ferraktor – impulsowy wzmacniacz ferrytowo–diodowy,
magnetometr transduktorowy – wzmacniacz sterowany zewnętrznym polem magnetycznym.