Transmizoginia (czasami trans-mizoginia) to intersekcja transfobii i mizoginii. Transmizoginia obejmuje negatywne postawy, nienawiść i dyskryminację skierowane przeciwko transkobietom. Termin został po raz pierwszy użyty w 2007 roku przez Julię Serano w jej książce Whipping Girl.
Transmizoginia jest kluczowym pojęciem w transfeminizmie i często pojawia się w teoriach feminizmu intersekcjonalnego. W swojej definicji transmizoginii Serano nie ogranicza zakresu osób dotkniętych tym zjawiskiem wyłącznie do osób identyfikujących się jako transpłciowe, ale uwzględnia również osoby cispłciowe oraz osoby identyfikujące się jako drag queen.
Według Serano transmizoginia jest przekrojową formą seksizmu, opartą na interakcji między seksizmem opozycyjnym a tradycyjnym. Definiuje ona tradycyjny seksizm jako „przekonanie, że męskość jest lepsza od kobiecości”, a seksizm opozycyjny jako „przekonanie, że kobiety i mężczyźni są kategoriami sztywnymi i wzajemnie się wykluczającymi”.
W Whipping Girl Julia Serano pisze, że istnienie transpłciowych kobiet jest postrzegane jako zagrożenie dla „hierarchii płci skoncentrowanej na mężczyznach, w której zakłada się, że mężczyźni są lepsi od kobiet i że męskość przewyższa kobiecość”. Teoretyczka płci Judith Butler powtarza to założenie, stwierdzając, że morderstwo kobiet transpłciowych jest „aktem władzy, sposobem na potwierdzenie dominacji... zabójstwo ustanawia zabójcę jako suwerena w momencie, gdy zabija".
Transkobiety postrzegane są również jako zagrażające heteroseksualności cispłciowych mężczyzn. Zaobserwowano, że medialne postacie „oszustek”, takich jak Dil, transpłciowa kobieta z filmu Gra pozorów z 1992 roku, wywołują oburzenie i męską homofobię na widowni, gdy wychodzi na jaw, że są transpłciowe.
Julia Serano stwierdziła, że wiele transpłciowych kobiet doświadcza dodatkowej warstwy mizoginii w postaci fetyszyzacji. Zauważa, że pomimo tranzycji transkobiety są nadal powszechnie postrzegane jako mężczyźni; jednak są one seksualizowane jako kobiety. W branży pornograficznej, której odbiorcami są przede wszystkim heteroseksualni mężczyźni, kobiety trans są w dużej mierze przedstawiane jako obiekty seksualne. Serano zauważa, że kiedy przebywa w środowisku społecznym, w którym znana jest jako kobieta transpłciowa, na przykład w miejscach, w których wykonuje poezję mówioną, otrzymuje o wiele bardziej rażące komentarze seksualne niż w podobnym otoczeniu, które zakłada, że jest cispłciowa.
Transmizoginia różni się od transfobii tym, że transmizoginia koncentruje się na transkobietach, podczas gdy transfobia jest bardziej ogólnym pojęciem, obejmującym szersze spektrum nienawiści i dyskryminacji wobec wszystkich osób transpłciowych. Julia Serano stwierdza w Whipping Girl, że „kiedy większość żartów koszt osób trans koncentruje się na „mężczyznach ubranych w sukienki” lub „mężczyznach, którzy chcą odciąć penisy”, to nie jest transfobia – to transmizoginia. Kiedy większość przemocy i napaści seksualnych popełnionych wobec osób trans jest skierowana przeciwko transkobietom, to nie jest transfobia – to transmizoginia”.