Trzon mostka

Mostek człowieka rozumnego. Trzon zaznaczono barwą niebieską

Trzon mostka (łac. corpus sterni, mesosternum) – środkowa część mostka.

Mostek to kość znajdująca się w brzusznej części klatki piersiowej. Występuje u kręgowców lądowych. Strukturę tę buduje często również chrząstka. Jego część dogłowowa zwie się rękojeścią, doogonowa to wyrostek mieczykowaty, pomiędzy nimi zaś znajduje się trzon mostka.

Rękojeść i trzon mostka oddzielają od siebie wcięcia żebrowe odpowiadające II parze żeber. U świni pomiędzy rękojeścią i trzonem mostka znajduje się staw. Podobnie wygląda to u przeżuwaczy. U kozy może tam jednak być obecny chrząstkozrost. Trzon i wyrostek mieczykowaty zrastają się zaś u świni czy przeżuwaczy.

Trzon przyjmuje zróżnicowany kształt. U świni, przeżuwaczy oraz u naczelnych obserwuje się spłaszczenie grzbietowo-brzuszne. Odwrotna sytuacja występuje u konia o trzonie mostka spłaszczonym bocznie. Przekrój trzonu mostka ma kształt czworoboczny u psa, u kota zaś cylindryczny. Zbudowany jest z płytek kostnych nazywanych odcinkami mostkowymi (sternebrae), połączonych ze sobą przez chrząstkozrosty mostkowe. U świni szybko ulegają one zrośnięciu, podobnie jak ostatni z nich z wyrostkiem mieczykowatym. Analogicznie wygląda to u przeżuwaczy. Liczba tychże odcinków różni się w zależności od taksonu. 4 spotyka się u świni, 5 u przeżuwaczy czy u konia, a 6 u drapieżnych. U psa są one czworokątne w przekroju, a okrągłe u kota. U świni pierwszy z nich wykazuje spłaszczenie boczne, odcinki dystalne są już jednak spłaszczone grzbietowo-brzusznie.

Po bokach leżą kolejne wcięcia żebrowe. U świni i konia są to wcięcia II–VII pary połączonych z mostkiem stawowo żeber, a u drapieżnych są to wcięcia II–IX pary żeber.

Przypisy

  1. ↑ Krysiak, Kobryń i Kobryńczuk 2012 ↓, s. 72.
  2. 1 2 3 Krysiak, Kobryń i Kobryńczuk 2012 ↓, s. 71.
  3. 1 2 3 Krysiak, Kobryń i Kobryńczuk 2012 ↓, s. 73.
  4. 1 2 3 4 5 Krysiak, Kobryń i Kobryńczuk 2012 ↓, s. 74.
  5. 1 2 3 4 Krysiak, Kobryń i Kobryńczuk 2012 ↓, s. 75.
  6. ↑ Krysiak, Kobryń i Kobryńczuk 2012 ↓, s. 74-75.

Bibliografia