Arcybiskup brakareński Jorge Ortiga podczas procesji wielkopiątkowej, ubrany w czarną kapę (tradycyjny kolor liturgiczny Wielkiego Piątku) i złotą tuwalnię
Tuwalnia, welon naramienny (łac. velum humerale) – szata liturgiczna używana w obrządkach zachodnich.
Obrzędy ofiarowania w pontyfikalnej mszy trydenckiej: subdiakon (po prawej) w fioletowej tuniceli i fioletowej tuwalni
Opis i użycie
Tuwalnia to szeroki szal, okrywający ramiona.
Procesja po mszy wielkoczwartkowej (zreformowany ryt rzymski): celebrans w białej kapie i białej tuwalni
W tradycyjnymobrządku rzymskim używa się go w dwóch przypadkach. Podczas mszysubdiakon zakłada tuwalnię od ofiarowania do embolizmu, ponieważ przez ten czas trzyma w rękach patenę. W tym przypadku kolor tuwalni jest dostosowany do koloru liturgicznego pozostałych szat. Natomiast podczas drugorzędnych form kultu eucharystycznego, takich jak procesje czy błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem, celebrans używa tuwalni koloru białego. W obrządku rzymskim zreformowanym po soborze watykańskim II tuwalni używa się tylko w tym drugim przypadku.
Uwagi
Od tuwalni używanej przez celebransa lub subdiakona należy odróżnić welon, którym posługują się akolici podczas mszy pontyfikalnej, trzymając mitrę, pastorał, mszał i bugię (w nowym obrządku tylko mitrę i pastorał). Taki welon w języku łacińskim nazywa się vimpa(inne języki).
W dawnym języku polskim słowo „tuwalnia” miało szersze znaczenie (chusta, ręcznik, obrus).
1234Jan ChrzcicielJ.Ch.MuellerJan ChrzcicielJ.Ch., Mały ceremoniał dla kleryków i kapłanów, Jan ChrzcicielJ.Ch.Umberg (wyd.), AntoniA.Prumbs (tłum.), Poznań: Wydawnictwo Seminarium Zagranicznego, 1949, s. 442.