Kwiaty grzbieciste, zielonkawe do fioletowych, wyrastające na długich szypułkach, zebrane po 2-9 w baldach. Kwiatostan wyrasta na smukłym głąbiku, dłuższym od liści. Kwiat podparty jest dwoma listkami okrywy o nierównej wielkości. Budowa kwiatów tych roślin różni się od innych z podrodziny czosnkowych tym, że ich okwiat zbudowany jest ze zmiennej liczby listków (od pięciu do sześciu położonych w dwóch okółkach) oraz zmiennej symetrii, również w ramach tej samej rośliny. Większość kwiatów jest dwustronnie symetryczna, jednak niekiedy kwiaty wykazują asymetrię: w niektórych jeden z dwóch bocznych listków zewnętrznego okółka jest dwuwrębny, w innych listki te mają różne rozmiary i kształty. U G. graminea zewnętrzny środkowy listek jest nieco większy niż pozostałe dwa. Duża jest również zmienność listków wewnętrznego okółka: od małych odchylonych struktur do wielkości zbliżonej do listków okółka zewnętrznego. W kwiatach G. graminea obecne są ponadto dwa różne typy przydatków, które w dużej mierze odpowiadają za mimikrę seksualną tych roślin: dwie grube struktury, które rozciągają się odosiowo i przypominają pokrywy skrzydłowe owadów oraz kilka długich, wąskich wyrostków otaczających pręcikowie (dłuższych od strony "odwłoka"), pochodzących od nasady listków i przypominających nogi owadów. Dwa wewnętrzne listki boczne okwiatu przypominają skrzydła, a dwa z trzech pręcików przypomina oczy. Podobne przydatki obecne są u wszystkich gatunków tego rodzaju. Nitki pręcików zrośnięte u nasady w rurkę otaczającą słupek, z jednej strony otwartą szczeliną. Trzy pręciki przednie płodne, trzy tylne zredukowane do prątniczek. Zalążnia eliptyczna, górna, trójkomorowa, z 8 zalążkami w każdej komorze. Miodniki nieobecne. Szyjka słupka smukła, lekko trójklapowa.
Geofity cebulowe. Przypominające uskrzydlonego owada kwiaty G. graminea oraz obecność osmoforów i brak nektaru wskazują na mechanizm zapylania oparty na oszustwie seksualnym, podobny do tego, który występuje u niektórych storczyków. Niewiele wiadomo o biologii zapylania i zapylaczach tych roślin, które najczęściej kwitną wczesną wiosną, od sierpnia do października (a niekiedy późną zimą). U roślin z tego gatunku obserwowano jednak samopylność i apomiksję.
Polska nazwa rodzaju ubogla dla rodzaju Gilliesia, za polskim tłumaczeniem Tytusa ChałubińskiegoWykładu początków botaniki A. du Jussieu z 1849 r., została podana między innymi w wydanym w tym samym roku Ukazicielu polskich nazwisk na rodzaje królestwa roślinnegoAntoniego Wagi, Słowniku języka polskiego pod redakcją Aleksandra Zdanowicza z 1861 r., Słowniku nazwisk zoologicznych i botanicznych polskich...Erazma Majewskiego z 1894 r. i Słowniku polskich imion rodzajów oraz wyższych skupień roślin, poprzedzony historyczną rozprawą o źródłach z roku 1900, pod redakcją Józefa Rostafińskiego. W wydanym w 2008 Słowniku roślin zielnych łacińsko-polskim Wiesława Gawrysia rodzaj nie został ujęty.
Gilliesia Peters & Edmunds, 1970 to również rodzaj jętek z rodziny szczecielowatych (Leptophlebiidae).
Przypisy
↑Michael A.M.A.RuggieroMichael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI:10.1371/journal.pone.0119248, PMID:25923521, PMCID:PMC4418965 [dostęp 2020-02-20](ang.).
123456789K.Rahn:Alliaceae. W:KlausKubitzki:The Families and Genera of Vascular Plants.T.3:Flowering Plants. Monocotyledons: Lilianae (except Orchidaceae).Berlin Heidelberg:Springer-Verlag,1998. DOI: 10.1007/978-3-662-03533-7. ISBN978-3-662-03533-7.(ang.).
123Floral anatomy and systematics of Alliaceae with particular reference to Gilliesia, a presumed insect mimic with strongly zygomorphic flowers } autor = Rudall Paula J., Bateman Richard M., Fay Michael F., Eastman Alison.„American Journal of Botany”.89(12),s.1867–1883,2002.
↑Torres-Mellado G.A., Escobar I., Palfner G., Casanova-Katny A..Mycotrophy in Gilliesieae, a threatened and poorly known tribe of Alliaceae from central Chile.„Revista Chilena de Historia Natural”.85(1),s.179-186,2012.
↑Ravenna P..The family Gilliesiaceae.„Onira Botanical Leaflets”.4,s.11–14,2000.
↑Martyn Rix, Kit Strange i Paula J. Rudall.Gilliesia montana: Amaryllidaceae — Allioideae.„Curtis's Botanical Magazine”.30(1),s.28,2013.
↑Jakub Waga, Antoni Waga:Flora polonica: indices.Warszawa:Drukarnia Stanisława Strąbskiego,1849.
↑Aleksander Zdanowicz:Słownik języka polskiego.T.2.Selbstverlag,1861.
↑Józef Rostafiński:Słownik polskich imion rodzajów oraz wyższych skupień roślin, poprzedzony historyczną rozprawą o źródłach.Kraków:Akademia Umiejętności,1900.(pol.).
↑WiesławGawryś:Słownik roślin zielnych: łacińsko-polski.Kraków:Officina Botanica,2008. ISBN978-83-925110-5-2.