 | |
| Data i miejsce urodzenia |
13 lutego 1895 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
26 października 1950 |
| Poseł I kadencji Sejmu Śląskiego (II RP) | |
| Okres |
od 1922 |
| Przynależność polityczna | |
| Odznaczenia | |
   | |
Włodzimierz Walenty Fojkis (ur. 13 lutego 1895 w Katowicach, zm. 26 października 1950 w Edynburgu) – polski działacz narodowy na Górnym Śląsku, uczestnik powstań śląskich, poseł na Sejm Śląski I kadencji w II RP.
Urodził się w Wełnowcu. Przed I wojną światową był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Podczas I wojny został wcielony do armii niemieckiej i został ranny pod Lens. Po skierowaniu na leczenie do Wielunia nawiązał kontakt z POW. Od 13 czerwca do 27 września 1919 był uczniem 14. klasy Szkoły Podchorążych w Warszawie. Po ukończeniu nauki został przydzielony do 17. pułku piechoty. Od lutego 1920 roku przebywał na urlopie na Górnym Śląsku w celu wzięcia udziału w akcji plebiscytowej. Otrzymał funkcję dowódcy V (bytomsko-tarnogórskiego) okręgu POWGŚl (Polska Organizacja Wojskowa Górnego Śląska), a po reorganizacji w czerwcu 1920 dowódcy VII (pszczyńsko-katowickiego) okręgu POWGŚl.
Był pierwszym, który ruszył ze swoim oddziałem do II powstania śląskiego. Od grudnia 1920 do kwietnia 1921 był komendantem POW Górnego Śląska w powiecie katowickim.
W III powstaniu śląskim był dowódcą 1. pułku katowickiego. Nosił wtedy pseudonim „Stawski”.
W tajnym meldunku sytuacyjnym Naczelnej Komendy Wojsk Powstańczych z dn. 23.05.1921 r., w okresie najcięższych zmagań z niemieckim Selbstschutzem, podano: w walkach osobistych męstwem odznaczyli się Ludyga Laskowski d-ca odcinka i Fojkis d-ca p.p. i ppor. Koźlik.
8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1. czerwca 1919 i 3835. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 72 .Pułk Piechoty w Radomiu.
W okresie międzywojennym był naczelnikiem gminy Michałkowice. Był członkiem Chrześcijańskiej Demokracji i posłem do Sejmu RP i Sejmu Śląskiego. Działał też w Związku Powstańców Śląskich.
W 1934, będąc oficerem rezerwy, figurował w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Katowice. Posiadał przydział w rezerwie do 12. Pułku Piechoty w Wadowicach.
Organizował Ochotnicze Oddziały Powstańcze. Po kampanii 1939 roku pełnił służbę w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. 29 czerwca 1950 otrzymał brytyjskie obywatelstwo. Zmarł w Edynburgu w Wielkiej Brytanii w 1950 roku.
Jego imię nosi plac na rodzinnym Wełnowcu, ulica w Katowicach–Murckach, w Rudzie Śląskiej i w innych miastach. Jego postać została uwidoczniona (pośród innych) na muralu w Siemianowicach Ślaskich.
4 czerwca 2022 roku nadano mu pośmiertnie tytuł honorowego obywatela Siemianowic Śląskich.
