Welleryzm – chwyt pisarski polegający na posługiwaniu się wymyślonymi cytatami, których autorstwo fałszywie przypisuje się znanym osobom, w celu osiągnięcia efektu humorystycznego.
Zastosowanie
Nazwa welleryzm pochodzi od nazwiska Sama Wellera, jednego z bohaterów powieści „Klub Pickwicka” Karola Dickensa. Postać ta była znana ze swojego sposobu wygłaszania mądrości życiowych i maksym z charakterystycznym dodatkiem „jak powiedział ...”. Dialogowym komponentem welleryzmu jest stwierdzenie, które samo w sobie mogłoby służyć jako refleksja lub dydaktyczne podsumowanie, jednak dzięki dodaniu drugiego członu wypowiedzi fałszywie przypisującego tę refleksję konkretnej postaci i osadzającemu ją w konkretnych okolicznościach, zyskuje ono funkcję humorystycznej riposty. Welleryzm ma charakter humorystyczny (nierzadko zawiera elementy czarnego humoru), dzięki wydobyciu paradoksalności przysłów. Dickens nie jest wynalazcą tej formy wypowiedzi – przed nim o przysłowiach, które mogą być uważane za skomprymowaną bajkę pisał Kwintylian; przykłady wypowiedzi, które uznaje się za welleryzmy pojawiają się także u Ezopa czy w sumeryjskim piśmie klinowym.
Przykłady
„Jakiż pył wzbijam, powiedziała mucha siedząca na kole od wozu” (dzieła Ezopa)
„Nie, nie, po kolei – jak mówił mistrz Jan Wiesidełko do dżentelmenów, których miał wieszać” (Klub Pickwicka, Dickens)
„Co się stało to się nie odstanie, i to jest jedyna pociecha – jak zawsze mawiają Turcy, gdy przez pomyłkę utną głowę niewinnemu” (Klub Pickwicka, Dickens)
„Zaraz widać, żeś pan frajer, jak powiedział Kazimierz Tetmajer” (Magazyn Wileński)