 Louis de Funès w scenie z filmu | |
| Gatunek | |
|---|---|
| Data premiery |
28 października 1965 |
| Kraj produkcji | |
| Język |
francuski |
| Czas trwania |
100 min |
| Reżyseria | |
| Scenariusz | |
| Główne role |
Bernard Blier |
| Muzyka | |
| Zdjęcia |
Maurice Fellous |
| Produkcja |
Les Films Corona |
Wielki Pan (fr. Les Bons Vivants lub Un grand seigneur) – francuski film komediowy z 1965.
Film składa się z 3 nowel, które łączy jedno wydarzenie, a mianowicie wydanie dekretu z 13 kwietnia 1946 nakazującego zamknięcie we Francji wszystkich działających domów publicznych. W pierwszej części poznajemy Charlesa i Blanche, właścicieli jednego z takich przybytków w Paryżu. Zgodnie z rozporządzeniem zmuszeni są zaprzestać długoletniej działalności. Pracujące u nich dziewczyny muszą ułożyć sobie życie od nowa i poszukać innego zajęcia. Charles postanawia podarować każdej z nich jakiś przedmiot na pamiątkę. W drugiej części poznajemy losy jednej z pracownic Charlesa, Lucette; która w „nowym życiu” została żoną bogatego barona. Właśnie okradziono ich willę. Złodzieje zostają szybko schwytani, a skradzione rzeczy odzyskane; z wyjątkiem czerwonej latarni podarowanej jej przez Charlesa po zamknięciu domu publicznego, która to przed laty wisiała nad wejściem do lokalu. Lucette darzy pamiątkę szczególnym sentymentem i podczas sądowego procesu próbuje wyjaśnić tajemnicę jej zniknięcia. Na rozprawie zjawiają się jej dawne koleżanki po fachu jak i sam pracodawca. Trzecia część filmu to historia kolejnej z „dziewczyn do towarzystwa” – Héloïse. Wyjeżdża ona na prowincję, gdzie przypadkowo trafia do domu Léona Haudepina, statecznego kawalera w średnim wieku. W niedługim czasie zmienia ona całkowicie ustabilizowane życie Leona jak i grupy jego kolegów z klubu sportowego.
Część 1: La Fermeture (Zamknięcie)
Część 2: Le Procès (Proces)
Część 3: Les Bons Vivants