Osadę założył w latach 30. XX w. Eliasz Klimowicz znany jako „prorok Ilja” (Eliasz), który założył grupę religijną i był jej samozwańczym prorokiem. Wierszalin miał być według Klimowicza nową stolicą świata, ściągali tu licznie pielgrzymi m.in. z Nowogródczyzny i Wołynia. Drewniany dom i zabudowania gospodarcze zachowały się i są pod opieką Nadleśnictwa Krynki. Unikatowe miejsce w skali regionu i kraju.
Wierszalin, zima 1939 r.
Nazwę Wierszalin przyjął, osadzony w jego micie, teatr z Supraśla, a Krzysztof Wojciechowski nakręcił w 1997 film Historia o proroku Eliaszu z Wierszalina. Zaś białoruski pisarz z Grodna, Aleksiej Karpiuk(inne języki) wydarzeniom, które rozgrywały się w tej miejscowości przed II wojną światową poświęcił powieść swojego życia: Raj w Wierszalinie (biał. Вершалінскі рай, 1974), do której w Polsce nawiązał Włodzimierz Pawluczuk mitem Wierszalina i „proroka Ilji” (Eliasza Klimowicza), poddanym w 2026 kontestacji przez Jerzego Chmielewskiego; w efekcie został wyrzucony z partii oraz ze Związku Literatów Białoruskich. Książka Chmielewskiego Wierszalin 2.0, będącą rozszerzeniem skrótowej opowieści autora pt. „Prorok Ilja. Historia prawdziwa", która była drukowana w odcinkach w jego miesięczniku „Czasopis", została wydana w ramach stypendium marszałka województwa podlaskiego z 2024 r. - „Wierszalin. Historia, którą należy opowiedzieć od nowa".
Legenda Wierszalina, przeniesiona do współczesnej kultury polskiej przez Włodzimierza Pawluczuka w latach 70. XX w., a później rozpowszechniana przez reżyserów teatralnych Tadeusza Słobodzianka i Piotra Tomaszuka, zajęła trwałe miejsce w dziejach d. zachodniej Grodzieńszczyzny.
53°11′47″N 23°42′16″E/53,196389 23,704444
