Wiktor Eichler

Wiktor Norbert Eichler
Ilustracja
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

21 maja 1892
Radom

Data i miejsce śmierci

20 marca 1973
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Jednostki

32 Pułk Piechoty
KRU Kalisz
Dąbrowska Półbrygada ON
204 Pułk Piechoty

Stanowiska

dowódca pułku
komendant RU
dowódca półbrygady
dowódca pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Grób rodziny Eichlerów na Powązkach Wojskowych

Wiktor Norbert Eichler (ur. 21 maja 1892 w Radomiu, zm. 20 marca 1973 w Warszawie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 21 maja 1892 roku w Radomiu, w rodzinie Juliana i Władysławy z Szymańskich. Ukończył gimnazjum XI w Moskwie. Od 1911 roku działał w polskich organizacjach wojskowych, od 1916 roku w Brygadzie, następnie Dywizji Strzelców Polskich. Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłej armii rosyjskiej i byłego I Korpusu Polskiego w Rosji. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 26 pułku piechoty. Dowodząc II batalionem wyróżnił się męstwem 21 marca 1920 roku w obronie Zwiahla. 19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.

W czerwcu 1921 roku nadal służył 26 pp. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 416. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był w dalszym ciągu 26 pp we Lwowie. 10 lipca tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu, a z dniem 10 sierpnia został przeniesiony do 60 pułku piechoty w Ostrowie Wielkopolskim na stanowisko dowódcy batalionu. W następnym roku był w tym pułku komendantem kadry batalionu zapasowego, stacjonującej w Pleszewie. W 1924 roku był dowódcą II batalionu 60 pp. W lutym 1925 roku został przydzielony do batalionu manewrowego w Rembertowie na stanowisko kwatermistrza. W sierpniu 1926 roku został przeniesiony do 26 pp we Lwowie na stanowisko kwatermistrza. W październiku tego roku został przesunięty na stanowisko dowódcy II batalionu. W listopadzie 1927 roku został przeniesiony do 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu na stanowisko dowódcy II batalionu. 26 stycznia 1928 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu tego roku został przeniesiony do 45 pułku piechoty w Równem na stanowisko dowódcy III batalionu, a w listopadzie przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W kwietniu 1929 roku został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy tego pułku. W kwietniu 1934 roku został przeniesiony do 32 pułku piechoty w Modlinie na stanowisko dowódcy pułku. W 1938 roku został przydzielony do Komendy Rejonu Uzupełnień Kalisz na stanowisko komendanta rejonu uzupełnień. W sierpniu 1939 roku został dowódcą Dąbrowskiej Półbrygady Obrony Narodowej w Maczkach.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził rezerwowym 204 pułkiem piechoty. 21 września, po rozwiązaniu pułku, dostał się do niemieckiej niewoli. Do końca wojny przebywał w Oflagu II C Woldenberg. Zmarł 20 marca 1973 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 28CII-2-4).

Podpułkownik Eichler od 1 września 1921 roku był żonaty z Natalią z Marczyków (1900–1983), z którą miał syna Włodzimierza ps. „Dąb” (ur. 1923), powstańca warszawskiego, żołnierza Zgrupowania „Bartkiewicz” i 36 pułku piechoty Legii Akademickiej AK.

Ordery i odznaczenia