Wiktor Suslin

Wiktor Suslin
Ilustracja
Wiktor Suslin, 1989
Imię i nazwisko

Wiktor Jewsiejewicz Suslin

Data i miejsce urodzenia

13 czerwca 1942
Miass

Pochodzenie

rosyjskie

Data i miejsce śmierci

10 lipca 2012
Hamburg

Gatunki

muzyka poważna

Zawód

kompozytor

Multimedia w Wikimedia Commons

Wiktor Jewsiejewicz Suslin, ros. Виктор Евсеевич Суслин (ur. 13 czerwca 1942 w Miassie, zm. 10 lipca 2012 w Hamburgu) – rosyjski kompozytor.

Życiorys

W latach 1950–1961 kształcił się w szkole muzycznej w Charkowie. Od 1962 do 1966 roku studiował w Instytucie Muzycznym im. Gniesinych w Moskwie u Nikołaja Piejki (kompozycja) i Aleksieja Wiediernikowa (fortepian). Pobierał też prywatnie lekcje u Philipa Herschkowitza. W 1966 roku podjął pracę w wydawnictwie muzycznym Muzyka. W latach 1972–1975 prowadził klasę instrumentacji i czytania partytur w Konserwatorium Moskiewskim. W 1975 roku wspólnie z Wiaczesławem Artiomowem i Sofiją Gubajduliną założył grupę improwizacyjną Astrea, wykorzystującą mało znane instrumenty ludowe.

W 1981 roku wyemigrował do RFN. Wykładał w Musikhochschule w Lubece. W 1984 roku podjął pracę w Sikorski-Verlag w Hamburgu, od 1997 roku był kuratorem Fundacji im. Mitrofana Bielajewa we Frankfurcie nad Menem.

Twórczość

Wychodząc od naśladownictwa stylu Siergieja Prokofjewa, stopniowo zaadaptował w swojej twórczości środki zachodnioeuropejskiej awangardy, nawiązując do dzieł Messiaena i Antona Weberna oraz późnych kompozycji Igora Stawinskiego. Jeszcze przed podjęciem formalnych studiów kompozytorskich próbował operować techniką dodekafoniczną, nie znając jej założeń teoretycznych i opierając się wyłącznie o informacje zawarte w powieści Thomasa Manna Doktor Faustus. W latach 70. XX wieku wypracował indywidualny styl, oparty na nawarstwieniach trójdźwięków łączonych w serie i symetryczne konstrukcje harmoniczne. Pisał głównie utwory kameralne i solowe.

Wybrane kompozycje

(na podstawie materiałów źródłowych)

Utwory orkiestrowe

  • Koncert na skrzypce i orkiestrę kameralną (1969)
  • Sinfonia piccola na orkiestrę dziecięcą (1970)
  • Etiudy na 24 instrumenty smyczkowe (1972)
  • Leb’wohl na orkiestrę smyczkową (1982)

Utwory kameralne

  • Kwartet smyczkowy (1963)
  • Sonata triowa na flet, gitarę i wiolonczelę (1971)
  • Gioco appassionato na 4 instrumenty smyczkowe (1974)
  • Mitternachtmusik na skrzypce, kontrabas i klawesyn z live electronics (1977)
  • Poco a poco I na zespół kameralny (1977)
  • Ave Marcus na perkusję (1977)
  • Terrarium na 6 perkusji (1978)
  • Capriccio über die Abreise na 2 skrzypiec (1979)
  • Sonata na wiolonczelę i perkusję (1983)
  • Sonata capricciosa na altówkę i klawesyn (1986)
  • Grenzüberbetritt na altówkę, wiolonczelę i kontrabas (1990)
  • Le deuil blanc na flet basowy, gitarę, perkusję i wiolonczelę (1994)
  • Mobilis na skrzypce (1995)
  • Hommage à „hortus” von einem Musicus na zespół instrumentów renesansowych (1996)
  • Heidelberger Nacht na kontrabas i perkusję (1996)
  • Raga na kontrabas i organy (2002)

Utwory fortepianowe

  • Sonata (1968)
  • Patience na 2 fortepiany (1974)
  • 2 utwory (1996)

Utwory organowe

  • 2 sonaty (I 1978, II 1983)
  • Lamento (1989)

Utwory wokalno-instrumentalne

  • Begegnung na baryton, altówkę i wiolonczelę (1988)

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 10. Część biograficzna sm–ś. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2007, s. 201. ISBN 978-83-224-0866-7.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 Daniel Jaffé: Historical Dictionary of Russian Music. Lanham: Scarecrow Press, 2012, s. 314. ISBN 978-0-8108-5311-9.
  3. ↑ Viktor Suslin ist tot. magazin.klassik.com, 2012-07-13. [dostęp 2023-09-13]. (niem.).