Wiktoryn Treter

Wiktoryn Treter
Ilustracja
Herb
herb własny
Data urodzenia

1805

Data śmierci

13 maja 1854

Ojciec

Baltazar Treter

Matka

Salomea Gniewczyńska

Żona

1. Leokadia Łodyńska
2. Maria Lassolay

Dzieci

Józefa Małgorzata, Aleksandra

Rodzeństwo

Aleksander

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Wiktoryn Baltazar Spirydion Treter herbu własnego (ur. 1805, zm. 13 maja 1854) – kapitan wojsk polskich, powstaniec listopadowy, właściciel ziemski, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Wiktoryn Baltazar Spirydion Treter wywodził się z rodziny nobilitowanej w Polsce 1669 i używającej herbu własnego. Jego przodkiem był kanonik Tomasz Treter. Był wnukiem Mikołaja (zm. 1775) oraz synem Baltazara (major gwardii litewskiej, zm. 1819) i Salomei z domu Gniewczyńskiej. Miał brata Aleksandra (zm. 1855).

W stopniu kapitana uczestniczył w powstaniu listopadowym 1830. Otrzymał Order Virtuti Militari.

W trakcie Wiosny Ludów 1848 objął stanowisko wiceprezesa Wydziału Ekonomicznego Rady Narodowej obwodu tarnowskiego. Był członkiem Stanów Galicyjskich.

Był właścicielem dóbr Niwki, jednym ze współwłaścicieli Zgłobic, a razem ze swoim bratankiem Hilarym Treterem władał dobrami Zalipie.

Jego pierwszą żoną była Leokadia z domu Łodyńska herbu Jastrzębiec, z którą miał córkę Józefę Małgorzatę (została żoną jego bratanka, Hilarego Tretera). Jego drugą żoną została baronówna Maria Lassolay, z którą miał córkę Aleksandrę (wzg. Olgę, została żoną Henryka Hallera de Hallenburg).

Został pochowany w Zbylitowskiej Górze.

Przypisy

  1. ↑ dane biograficzne zostały ustalone po konserwacji plyty nagrobnej
  2. ↑ Friedrich Heyer von Rosenfeld, Ivan von Bojničić: Der Adel von Galizien, Ladomerien u. der Bukowina. T. 4. 1905, s. 229, tabl. 278, seria: J. Siebmacher's grosses und allgemeines Wappenbuch. [dostęp 2024-06-18]. (niem.).
  3. ↑ Rocznik szlachty (II) 1883 ↓, s. 705.
  4. 1 2 3 4 5 6 Rocznik szlachty (II) 1883 ↓, s. 706.
  5. 1 2 3 Grzegorz Brożek: Zbylitowska Góra. Korzenie Hallera. tarnow.gosc.pl, 2021-02-11. [dostęp 2021-03-14].
  6. ↑ Rocznik szlachty (II) 1883 ↓, s. 706-707.
  7. ↑ Rocznik szlachty (II) 1883 ↓, s. 707.

Bibliografia