 | |
| nadkomisarz SG | |
| Data i miejsce urodzenia |
7 sierpnia 1897 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
1 maja 1968 |
| Przebieg służby | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
komendant obwodu |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
.jpg) | |
| Odznaczenia | |
       | |
Wilhelm Pfister, ps. Bujak (ur. 7 sierpnia 1897 w Kudryńcach, zm. 1 maja 1968 w Krakowie) – nadkomisarz Straży Granicznej, kapitan piechoty pospolitego ruszenia Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Syn Pawła i Apolonii z Gołębiowskich urodzony 7 sierpnia 1897 w Kudryńcach, w ówczesnym powiecie borszczowskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Był młodszym bratem Ignacego (1894–1914), żołnierza 1 pułku piechoty Legionów Polskich, pośmiertnie odznaczonego Krzyżem Niepodległości. Do I wojny światowej ukończył klasy I–IV w Polskim Gimnazjum Realnym z prawami szkół rządowych w Borszczowie. W 1914 wstąpił do Związku Strzeleckiego.
Od sierpnia 1914 walczył w szeregach 4 kompanii 1 pułku piechoty Legionów Polskich. W styczniu 1915, po śmierci brata, przeniósł się do 7 kompanii 1 pułku piechoty Legionów Polskich. Wziął udział we wszystkich walkach pułku. 7 lipca 1916 w bitwie pod Kostiuchnówką został kontuzjowany. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został wcielony do cesarskiej i królewskiej armii i wysłany na front włoski. W miejscowości Nabrežina został przydzielony do 2 kompanii c. i k. 100 pułku piechoty. Po bitwie nad Piawą (15–23 czerwca 1918), chory na żółtaczkę, wyjechał do szpitala.
W listopadzie 1918 w Samborze wziął udział w rozbrajaniu Austriaków. Na początku grudnia 1918 we Lwowie wstąpił do 2 kompanii 5 pułku piechoty Legionów. Jako zastępca dowódcy plutonu, w stopniu sierżanta, walczył w obronie miasta. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich służący w 5 pp Leg. został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem piechoty. Później został przeniesiony do 1 pułku piechoty Legionów. Początkowo dowodził plutonem 12 kompanii, a następnie objął dowództwo tej kompanii. Wyróżnił się 1 czerwca 1920 w bitwie pod Olszanicą.
12 czerwca 1920 w bitwie pod Borodzianką został ciężko ranny w lewą nogę. 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W 1921 był przydzielony do Dowództwa 1 Dywizji Piechoty Legionów. Dowodził kolumną rolniczą macierzystego pułku. W maju 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 1 pp Leg. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1224. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 76 pułku piechoty w Grodnie. W maju 1931 został przeniesiony do pospolitego ruszenia. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Bielsko na Śląsku. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas w grupie oficerów „pełniących służbę w Straży Granicznej”. W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę w osadzie Kosy Dwór, w gminie Niehniewicze, gdzie mieszkał w latach 1922–1929.
1 maja 1929 został przyjęty do służby w Straży Granicznej i wyznaczony na stanowisko kierownika Komisariatu SG „Cieszyn”. Z dniem 17 listopada 1933 został przeniesiony na stanowisko pełniącego obowiązki kierownika Inspektoratu Granicznego Wolsztyn. Później awansował na stopień nadkomisarza SG.
Zmarł 1 maja 1968 w Krakowie i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim (kwatera XVI, rząd 2, miejsce 27).
Był żonaty, miał syna Zbigniewa (ur. 1923) i córkę Urszulę Alinę (ur. 1928).
