
Wilhelm Wrócisław Sroka (ur. w 1866 w Wiskitkach, zm. 10 czerwca 1939 w Warszawie) – architekt, budowniczy
W 1889 r. ukończył studia w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Sankt Petersburgu. Po studiach został miejskim architektem miasta Teodozja na Krymie. W latach 90. XIX w. piastował najpierw stanowisko architekta sekretarza kolegialnego, a następnie inżyniera architekta radcy tytularnego powiatu brzezińskiego. W latach 1899–1901 wykładał projekt budowlany w Szkole Mechaniczno-Technicznej H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie. W latach 1906–1909 sprawował urząd architekta gubernialnego guberni kowieńskiej, a później inżyniera gubernialnego tej guberni i kierownika Wydziału Budowlanego Dyrekcji Robót Publicznych w Nowogródku. Ok. 1915 r. był wykładowcą w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Petersburgu. Należał do Stowarzyszenia Techników Polskich w Warszawie i Koła Inżynierów Cywilnych przy tym Stowarzyszeniu. Pochowany na Powązkach w Warszawie wraz z synem Bronisławem (kwatera 168-6-6/7).

Syn Augusta i Katarzyny z Dattelbaumów, Jego rodzeństwem byli: Włodzimiera Teodozja Różańska (1855-1937), Henryk Dzierżysław Sroka (1858-1941), Maria Mieczysława Sroka (1860-1879), Wiktoria Drymmer (1861-1952), Antoni Rościsław Sroka (1864-1932), Maksymilian Krzesław Sroka (ok. 1870-1917), siostrzeniec Wiktor Tomir Drymmer (1896-1975). Ożenił się z Ireną z Czarnockich (1876-1977), ich synami byli: Bronisław Sroka (1896-1920) i Stanisław Sroka (1898-1981).