William Frederick Purcell

William Frederick Purcell
Państwo działania

 Południowa Afryka

Data i miejsce urodzenia

18 września 1866
Londyn

Data i miejsce śmierci

3 października 1919
Kapsztad

Doctor of Philosophy
Specjalność: zoologia, arachnologia
Alma Mater

South African College(inne języki)

Doktorat

1894 – zoologia
Uniwersytet Fryderyka Wilhelma(inne języki)

William Frederick Purcell (ur. 18 września 1866 w Londynie, zm. 3 października 1919 w Kapsztadzie) – urodzony w Anglii, południowoafrykański zoolog i arachnolog.

Był pierwszym południowoafrykańskim zoologiem, który rozpoczął systematyczne badania nad pająkami, opracowując klucze do ich oznaczania oraz tworząc pełne opisy poszczególnych gatunków.

Standardowy skrót nazwiska autora Purcell jest stosowany w celu wskazania Williama Fredericka Purcella jako autora w binominalnym nazewnictwie gatunków.

Biografia

Urodził się w Londynie 18 września 1866. W 1868, w wieku dwóch lat, przybył wraz z rodzicami do Afryki Południowej, gdzie spędził większość swojego życia. Jego ojciec Walter Patrick Joseph był Irlandczykiem, który osiedlił się w Afryce. Matka Sophia Wilhelmina Jonasina pochodziła z rodziny posiadaczy ziemskich Hertzogów. W latach 1881–1887 Purcell kształcił się w South African College(inne języki) w Kapsztadzie, gdzie zdobył wykształcenie obejmujące nauki przyrodnicze. Studia kontynuował w Berlinie na Uniwersytcie Fryderyka Wilhelma(inne języki), gdzie uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy Über den Bau der Phalangidenaugen, poświęconej budowie oczu kosarzy. Pracę opublikowano w 1894.

Po powrocie z Europy Purcell bez powodzenia ubiegał się o stanowisko dyrektora Muzeum Południowoafrykańskiego(inne języki). W 1896 został zatrudniony w tej instytucji na stanowisku pierwszego asystenta. Skoncentrował swoją działalność naukową na badaniach pajęczaków, stając się jednym z pionierów południowoafrykańskiej arachnologii. W 1899 opublikował pracę pt. New and little known South African Solifugae in the collection of the South African Museum, poświęconą słabo poznanym przedstawicielom rzędu Solifugae ze zbiorów muzealnych. W 1902 wydał kolejny artykuł dotyczący południowoafrykańskich przedstawicieli skorpionów, tępoodwłokowców i solfug. W 1903 opublikował m.in. pracę o pajęczakach zebranych w Hanoverze(inne języki) w Kraju Przylądkowym oraz opracowanie nowych południowoafrykańskich pająków z rodzin Migidae(inne języki), Ctenizidae(inne języki), Barychelidae(inne języki), Dipluridae(inne języki) i Lycosidae.

W 1905, z powodu złego stanu zdrowia, przeszedł na emeryturę i zamieszkał w odziedziczonej posiadłości Bergvliet w Constantii, gdzie kontynuował zbieranie pajęczaków i owadów oraz gromadził bogatą kolekcję roślin, przekazaną po jego śmierci przez wdowę do Muzeum Południowoafrykańskiego. W 1909 opublikował w czasopiśmie „Quarterly Journal of Microscopical Science” obszerną rozprawę Development and Origin of the Respiratory Organs in Araneae, poświęconą rozwojowi i pochodzeniu narządów oddechowych pająków. W ostatnich latach życia angażował się również w ochronę dziedzictwa kulturowego, kierując w latach 1913–1919 pracami restauratorskimi w zabytkowym domu Koopmans-de Wet w Kapsztadzie. Zmarł w Kapsztadzie 3 października 1919.

Eponimy