Wincenty Kurek

Wincenty Kurek
Ilustracja
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

4 stycznia 1895
Budy Łańcuckie

Data i miejsce śmierci

17 maja 1944
Monte Cassino

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

5 Wileńska Brygada Piechoty

Stanowiska

dowódca brygady piechoty

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
bitwa o Monte Cassino

Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941) Medal Wojska Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Srebrny Krzyż Zasługi (II RP) Medal 3 Maja Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino Gwiazda za Wojnę 1939–1945 (Wielka Brytania) Gwiazda Italii (Wielka Brytania) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania) Krzyż Wojskowy (Wielka Brytania)

Wincenty Kurek (ur. 4 stycznia 1895 w Budach Łańcuckich, zm. 17 maja 1944 pod Monte Cassino) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 4 stycznia 1895 w Budach Łańcuckich, w rodzinie Sebastiana i Marianny z Wojtynów. W 1914 ukończył gimnazjum w Jarosławiu. Od września 1914 do lipca 1916 służył w 34 pułku piechoty Obrony Krajowej. W okresie tym ukończył Szkołę Oficerów Rezerwy. Od września 1915 walczył na froncie. W lipcu 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej, z której wrócił do kraju w listopadzie 1918.

7 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika i przydzielony do 14 pułku piechoty. W 1919 uzyskał stopień podporucznika, a w 1920 porucznika. Podczas wojny polsko-bolszewickiej walczył na froncie jako dowódca plutonu, a następnie kompanii. Wyróżnił się jako dowódca 8 kompanii 8 lipca 1920 w czterogodzinnej walce o wieś Słoboda nad Uszą oraz trzy dni później nad Swisłoczą.

Został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 jako oficer nadetatowy 75 Pułku Piechoty z Królewskiej Huty pełnił służbę w Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie, gdzie w 1923 był oficerem w Oddziale III Sztabu, a w 1924 w Oddziale Wyszkolenia. Na przełomie lat 20./30. był oficerem 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku. W tym okresie został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930. W marcu 1930 został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu. W 1934 awansowany na stopień podpułkownika. W kwietniu tego roku został przeniesiony do 30 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W 1935 odbył przeszkolenie w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od 20 marca do września 1939 był dowódcą 28 pułku piechoty w Łodzi.

Od 2 do 5 września 1939 brał udział w walkach nad Wartą, a następnie na Lubelszczyźnie w rejonie Bończy, Suchowoli oraz Krasnobrodu, gdzie został ranny i dostał się do niewoli niemieckiej. Z początkiem 1940 zbiegł z niewoli i przez Węgry dostał się do Francji do Polskich Sił Zbrojnych, a następnie do Wielkiej Brytanii. Do 6 czerwca 1942 był komendantem Centrum Wyszkolenia Piechoty. W Szkocji szkolił żołnierzy polskich. Następnie powołany został do Iraku na komendanta Centrum Wyszkolenia Armii. Awansowany na stopień pułkownika pełnił stanowisko dowódcy 5 Wileńskiej Brygady Piechoty od 25 września 1943 do śmierci.

Zginął 17 maja 1944 w bitwie o Monte Cassino trafiony odłamkiem z moździerza. Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino (miejsce 9-F-6).

Był żonaty ze Stefanią, z którą miał syna Mieczysława (ur. 1923).

Ordery i odznaczenia

brytyjskie

Uwagi

  1. ↑ W ewidencji wojskowej był określany jako „Wincenty II Kurek” celem odróżnienia od innego oficera noszącego to saamo imię i nazwisko, a mianowicie Wincentego I Kurka (ur. 5 kwietnia 1892).

Przypisy

  1. 1 2 3 Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939–1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 209.
  2. 1 2 3 4 5 6 13 Wileński Batalion Strzelców "Rysiów" - Kurek Wincenty [online], rysie.montecassino.eu [dostęp 2022-01-27].
  3. ↑ Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 61.
  4. ↑ Kurek Wincenty. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.99-10002 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-04-21].
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 416.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 93, 340.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 51, 299, 360.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 103, 192.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 617.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 36.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930, s. 100.
  12. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 13, w marcu 1939 zajmował 22. lokatę.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 154.
  14. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 581.
  15. ↑ Tomasz Podgórski, Gen. Józef Giza Pamiętnik Wojenny s. 258, 2017.
  16. ↑ Zbigniew Wawer: Monte Cassino 1944. Warszawa: Bellona, 2009, s. 208, 228. ISBN 978-83-11-11496-8.
  17. ↑ Wincenty Kurek. polskiecmentarzewewloszech.eu. [dostęp 2018-08-29].
  18. ↑ Rómmel 1958 ↓, s. 383.
  19. ↑ Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 370.
  20. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 13.
  21. ↑ Rozkaz personalny nr 29 dowódcy Zgrupowania PKPR Western Command. [w:] R.1137o [on-line]. IPMS, 1948-06-28. [dostęp 2026-04-21].
  22. ↑ M.P. z 1937 r. Nr 64, poz. 96 (ISAP).
  23. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
  24. ↑ Kwatera Główna 5 Wileńskiej Brygady Piechoty - krzyz.montecassino.eu [online], krzyz.montecassino.eu [dostęp 2022-01-26].

Bibliografia