| Data i miejsce urodzenia |
1 listopada 1910 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
15 marca 1984 |
| Narodowość | |
| Alma Mater | |
| Dziedzina sztuki |
Witold Chomicz (ur. 19 października?/1 listopada 1910 w Kijowie, zm. 15 marca 1984 w Krakowie) – polski malarz i grafik.
| Data i miejsce urodzenia |
1 listopada 1910 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
15 marca 1984 |
| Narodowość | |
| Alma Mater | |
| Dziedzina sztuki |
Witold Chomicz (ur. 19 października?/1 listopada 1910 w Kijowie, zm. 15 marca 1984 w Krakowie) – polski malarz i grafik.
Dzieciństwo spędził w Kijowie, skąd wraz z rodziną przeniósł się po wojnie polsko-bolszewickiej do Lublina w 1920. Został absolwentem tamtejszego Gimnazjum Męskiego im. Jana Zamoyskiego. Jeszcze jako gimnazjalista założył z kolegami grupę artystyczną „Elipsa”. Grupa, do której należeli też m.in. Henryk Donga, Jan Samuel Miklaszewski i Czesław Stefański, mimo że składała się z młodocianych artystów (Witold miał wówczas kilkanaście lat), była prawdopodobnie najbardziej awangardową formacją artystyczną w ówczesnym Lublinie. Jej członkowie inspirowali się kubizmem, futuryzmem i formizmem.
W 1927 roku osiadł na stałe w Krakowie, gdzie pobierał dalsze nauki. Kształcił się także w Warszawie i Pradze. Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i od 1932 roku – warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jego nauczycielami akademickimi byli: Karol Tichy, Leonard Pękalski, Władysław Skoczylas i Edmund Bartłomiejczyk. Od 1934 roku był wykładowcą – najpierw w Państwowym Instytucie Sztuk Plastycznych, a od 1950 roku – profesorem w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W okresie okupacji niemieckiej nauczał w Staatliche Kunstgewerbeschule Krakau od 1939 do 1943. Kształcił m.in. iluminatorów.
Interesowała go przede wszystkim grafika użytkowa, głównie książkowa. Malował również obrazy olejne, tworzył drzeworyty i plakaty, projektował witraże, m.in. pięć prac pt. Złoty wiek kultury i nauki polskiej przeznaczonych dla auli Collegium Novum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Był również autorem znaczków i kartek pocztowych. Inspirował się sztuką ludową, folklorem krakowskim i stylem art déco. Projektował stroje na coroczny pochód Lajkonika. Należał do składu jury konkursu szopek krakowskich. Był też bibliofilem. Za zasługi na tym polu Rycerski Zakon Bibliofilski nadał mu Order Białego Kruka. W roku 1977 w Muzeum Okręgowym w Białymstoku z okazji pięćdziesięciolecia pracy artystcznej zorganizowano benefisową wystawę pn. „Witold Chomicz – Malarstwo i grafika – Twórczość z lat 1927-1976”.
Zmarł po krótkiej i ciężkiej chorobie. Został pochowany na cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.
Jego rodzicami byli Leonard i Ewa z d. Święcka, stryjem zaś – Bolesław. Za żonę pojął Jarosławę z Włodygów – lekarkę, z którą miał syna Jaromira (1937–2015) – aktora i lalkarza.
Krakowskie Muzeum Narodowe w ramach cyklu „Graficy z Krakowa” otwarło w grudniu 2012 wystawę poświęconą jego twórczości. Z tej okazji nakładem Muzem ukazał się album Witold Chomicz 1910–1984 (ISBN 978-83-7581-089-9), opracowany przez Magdalenę Laskowską. Artysta był zaangażowany w życie kulturalne Krakowa i tworzył dzieła związane z tym miastem i jego tradycjami.