 | |
 kapitan administracji | |
| Data i miejsce urodzenia |
5 listopada 1895 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
wiosna 1940 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914–1940 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
kierownik referatu |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
        | |
Witold Zachariasz Wolfram (ur. 5 listopada 1895 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan administracji Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Syn Juliana i Ludwiki z Wojciechowskich urodzony 5 listopada 1895 w Warszawie. W 1914 ukończył 7-klasową szkołę handlową i zdał maturę w Gimnazjum Edwarda Rontalera w Warszawie. W październiku 1915 został wcielony do armii rosyjskiej. 1 lutego 1916 ukończył wojenny kurs oficerski i w stopniu chorążego został wysłany na front niemiecki. W październiku 1917 przeszedł do I Korpusu Wschodniego i został przydzielony do 6 pułku strzelców polskich. Walczył z bolszewikami w rejonie Bobrujska i Osipowicz, a za bohaterską postawę otrzymał „amarantową wstążkę".
15 sierpniu 1919 wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do 12 pułku piechoty, a później przeniesiony do 3 pułku strzelców podhalańskich. W jednostce tej walczył w stopniu podporucznika w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 odznaczono go krzyżem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:
W krwawych walkach w rejonie Zaspicza, Klimówka i Górczaków Górnych I baon odpierał szereg ataków. 20 września 1920 roku na północno-wschodnim skraju Gorczaków Górnych dowódca 4 kompanii podporucznik Wolfram, znajdując się na lewym skrzydle odcinka, był w ciągu dnia kilkakrotnie silnie atakowany. Sam przez cały dzień kierował akcją i odparł wszelkie ataki ze strony wroga. Przez swą osobistą odwagę i dzielność, wśród ognia piechoty, kaemów i artylerii nieprzyjaciela nie tylko nie ustąpił ani o krok, nie tylko utrzymał pozycję i zadał ciężkie straty wrogowi, ale dzień później, tj. w dniu rozpoczęcia ofensywy, pierwszy uderzył na linię nieprzyjaciela, wyrzucił liczniejszego wroga i zmusił go do panicznego odwrotu.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 3 psp., gdzie był dowódcą kompanii. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1558. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później, w tym samym roku, został przeniesiony do 21 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko dowódcy kompanii. W 1924 został przesunięty na stanowisko oficera materiałowego, a dwa lata później na stanowisko komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego. Od 15 lutego do 31 października 1928 był przydzielony z macierzystego pułku do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych. W marcu 1931 został przeniesiony do PKU Warszawa Miasto III na stanowisko kierownika I referatu. 1 września 1938 PKU Warszawa Miasto III została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Warszawa Miasto III, a zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „kierownik I referatu ewidencji”. W 1939 w dalszym ciągu pełnił służbę na tym stanowisku.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 – po agresji ZSRR na Polskę – w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie, na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano potajemnie w bezimiennych mogiłach zbiorowych w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod pozycją 493.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Był żonaty z Aleksandrą z Łupinowiczów, z którą miał syna Tadeusza ps. „Okularnik” (ur. 9 stycznia 1925, zm. 29 lipca 2019), kaprala podchorążego Narodowych Sił Zbrojnych, uczestnika powstania warszawskiego, żołnierza plutonu „Truka” w kompanii „Bradla” batalionu AK „Miłosz”.
13 kwietnia 2016, w ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, w ogrodzie Pałacu Prezydenckiego został zasadzony Dąb Pamięci poświęcony wszystkim Ofiarom Zbrodni Katyńskiej, certyfikat z numerem 1.