


Zamiatarka – zbudowany na podwoziu samochodu ciężarowego komunalny pojazd specjalny przeznaczony do oczyszczania dróg, ulic, chodników i pasów startowych ze znajdujących się na nich nieczystości (np. pył, liście, drobne odpady komunalne stałe). Zamiatarkami nazywane są również mniejsze konstrukcje od początku zbudowane do tego celu (zamiatarki kompaktowe), przyczepy zamiatające (zamiatarki ciągnione) oraz małe maszyny samojezdne. Pod względem sposobu działania zamiatarki podzielić można na:
W trakcie pracy zamiatarki cechują się małą prędkością roboczą rzędu kilku – kilkunastu km/h. Zbyt duża prędkość robocza skutkuje mało dokładnym oczyszczaniem powierzchni.
W skład podstawowego wyposażenia zamiatarki ssącej wchodzą:
W skład wyposażenia dodatkowego wchodzić mogą:
Istnieje też możliwość zamontowania pługu lemieszowego i pojemnika na piasek w celu wykorzystania zamiatarki w roli pługopiaskarki.
Zamiatarki elewatorowe posiadają inną konstrukcję odpowiedzialną za usuwanie i przechowywanie zanieczyszczeń. W rozwiązaniach tych nie występuje dmuchawa zasysająca. Zanieczyszczenia są zmiatane przez obrotową walcową szczotkę ułożoną równolegle do oczyszczanej powierzchni na przenośnik (np. taśmowy), a następnie transportowane do zewnętrznego lub wewnętrznego zbiornika.
Niektóre rozwiązania zamiatarek nie posiadają dmuchawy zasysającej i kontenera, lecz jedynie odgarniają zanieczyszczenia na pobocze.

Za pierwszą zamiatarkę uważa się elewatorową konstrukcję opatentowaną 4 września 1849 roku w Stanach Zjednoczonych przez CS Bishopa. Zamiatarka ta była pojazdem ciągnionym przez zaprzęg konny. Do końca XIX wieku w USA opatentowano 315 rozwiązań dotyczących zamiatarek.
Pierwsza zamiatarka z własnym napędem została opatentowana w USA w 1868 roku.