 Zbigniew Mitzner w latach 60. | |
| Pełne imię i nazwisko |
Zbigniew Bronisław Mitzner |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
14 lutego 1910 |
| Data i miejsce śmierci |
3 grudnia 1968 |
| Miejsce spoczynku | |
| Narodowość |
polska |
| Rodzice |
Emil |
| Małżeństwo | |
| Dzieci | |
| Odznaczenia | |
     | |
Zbigniew Mitzner, ps. „Jan Szeląg” (ur. 14 lutego 1910 w Warszawie, zm. 3 grudnia 1968 tamże) – polski dziennikarz i satyryk.
Urodził się 14 lutego 1910 w Warszawie, w rzemieślniczej rodzinie Emila. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim.
Debiutował w roku 1928 na łamach „Robotnika”. Pisał także na łamach pisma „Płomienie”. Został członkiem Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej OMTUR. W 1930 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. Publikował w czasopismach „Płomienie”, „Dziennik Ludowy”, „Echo Tygodnia”. W roku 1935 wraz z Erykiem Lipińskim założył tygodnik satyryczny „Szpilki”. W latach 1936–1938 piętnastokrotnie wytaczano mu procesy prasowe i trzy razy był skazywany na karę więzienia. Groziło mu uwięzienie w Berezie Kartuskiej.
Po wybuchu wojny znalazł się w Białymstoku, gdzie został aresztowany przez NKWD. Uwolniony dzięki staraniom Kazimierza Krukowskiego, przez Wilno, gdzie zetknął się z Czesławem Miłoszem, przedostał się do Warszawy. Uczestniczył w konspiracji. W okresie okupacji niemieckiej publikował w prasie podziemnej.
Po 1945 powrócił do zawodu dziennikarza. W latach 1945–1947 był redaktorem „Robotnika”. Od 1948 prowadził pracę dydaktyczną w szkole prawniczej im. Duracza, a w 1951 został wykładowcą na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego, później dziekanem tego wydziału.
Oprócz felietonów w prasie opublikował wiele książek. W 1957 za nadmierny krytycyzm usunięto go z Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i otrzymał czteroletni zakaz publikacji. Gdy cofnięto mu zakaz (w 1961), publikował felietony interwencyjne, m.in. w warszawskiej „Kulturze”, „Kurierze Polskim”, „Kontynentach” i „Fundamentach”. Pośmiertnie ukazała się powieść z kluczem Zenit i nadir, napisana od listopada 1956 do lutego 1957 roku. Stanowiła ona rozliczenie okresu stalinizmu.
Był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i Związku Literatów Polskich.
Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A32-3-11).
Trzykrotnie żonaty. Po raz pierwszy, w latach 1934–1938, z Anną Golde (1912–1943), po raz drugi z Wandą Więckowską (1912–1999), z którą miał córkę Krystynę (1939–1962), poetkę i malarkę. Jego trzecią żoną była Larysa z Zajączkowskich (1918–1987), pisarka, z którą miał syna Piotra (ur. 1955), teatrologa, poetę, eseistę, pisarza.
