Życiorys
Syn Leona. Mieszkał w Poznaniu, a następnie od 1934 do 1939 pod Lwowem. Podczas II wojny światowej wysłany do obozu pracy przymusowej w Lubece, skąd w 1943 zwolniono go ze względu na stan zdrowia. W latach 1946–1950 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego jako stypendysta Ministerstwa Sprawiedliwości. Następnie od stycznia do czerwca 1951 był aplikantem w Sądzie Powiatowym w Szczecinie, a od czerwca 1951 do marca 1958 pozostawał sędzią Sądu Powiatowego w Jeleniej Górze; obejmował stanowiska przewodniczącego wydziału i wiceprezesa sądu. Następnie został urlopowany z zajmowanej funkcji.
Od 15 lutego 1958 do 28 maja 1972 pełnił funkcję przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Jeleniej Górze (jako bezpartyjny, co było rzadkością w ówczesnej sytuacji politycznej). Od stycznia 1972 stanowisko szefa PMRN połączone było z funkcją przewodniczącego Prezydium Powiatowej RN w Jeleniej Górze. W latach 1964–1974 kierował także Powiatową Radą Przyjaciół Harcerstwa w tym mieście. W okresie jego rządów rozpoczęto m.in. zabudowę Zabobrza, wprowadzono autobusy miejskie, uruchomiono punkty konsultacyjne i filie wrocławskich uczelni wyższych, zainicjowano wydawanie lokalnej prasy i festiwale kulturalne, m.in. Wrzesień Jeleniogórski oraz opublikowano tzw. tezy jeleniogórskie. Następnie w latach 1972–1975 był wiceprzewodniczącym Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu. W 1975 powrócił do pracy w sądownictwie, został wiceprezesem Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu i prezesem Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. W latach 80. przeszedł na emeryturę. Publikował także m.in. w „Roczniku Jeleniogórskim”.
Był żonaty z Ludmiłą, matką chrzestną statku m/s „Jelenia Góra”. Mieli dwóch synów. Został pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu.
