Zbigniew Starczewski

Zbigniew Starczewski
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

16 marca 1946
Częstochowa

Data śmierci

20 kwietnia 2020

Pełne imię i nazwisko

Zbigniew Henryk Starczewski

profesor nauk technicznych
Specjalność: dynamika maszyn
Alma Mater

Politechnika Warszawska

Doktorat

1977
PW

Habilitacja

1991 – budowa i eksploatacja maszyn
PW

Profesura

2003

prodziekan Wydziału Samochodów i Maszyn Roboczych PW (1996−1999, 2005–2010)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Medal Złoty za Długoletnią Służbę Medal Komisji Edukacji Narodowej

Zbigniew Henryk Starczewski (ur. 16 marca 1946 w Częstochowie, zm. 20 kwietnia 2020) – polski specjalista w dziedzinie budowy i eksploatacji maszyn, nauczyciel akademicki, profesor Politechniki Warszawskiej.

Życiorys

Wykształcenie, praca naukowa i zawodowa

W 1960 w Warszawie ukończył Szkołę Podstawową, a pięć lat później Technikum Radiowe im. Marcina Kasprzaka. Od 1965 do 1966 pracował jako laborant w Katedrze Maszynoznawstwa i Elementów Maszyn na Wydziale Komunikacji Politechniki Warszawskiej. W 1971 został magistrem inżynierem na Wydziale Maszyn Roboczych i Pojazdów PW i został asystentem na tym wydziale. W 1977 obronił doktorat i został adiunktem Wydziale Samochodów i Maszyn Roboczych PW. W 1991 na podstawie pracy Modelowanie i analiza dynamiczna czopa w łożysku ślizgowym uzyskał stopień doktora habilitowanego. W 1996 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 2003 profesora zwyczajnego.

Od 1996 do 1999 i od 2005 do 2010 (ponownie wybrany w 2008, zrezygnował w trakcie kadencji) był prodziekanem Wydziału Samochodów i Maszyn Roboczych Politechniki Warszawskiej. Był związany z Instytutem Podstaw Budowy Maszyn WSiMR PW.

Był specjalistą od automatyki, dynamiki maszyn, teorii maszyn i mechanizmów, dynamiki układów łożyskowych, teorii drgań (układy dyskretne, ciągłe, drgania nieregularne i chaotyczne).

Uczestniczył w licznych kongresach i konferencjach naukowych w kraju i zagranicą, podczas których wygłaszał referaty.

Przez wiele lat był związany z Siecią Badawczą Łukasiewicz – Instytutem Mechanizacji Budownictwa i Górnictwa Skalnego. W Instytucie pracował na różnych stanowiskach, a od 2017 do kwietnia 2020 był dyrektorem naczelnym.

Śmierć i pogrzeb

Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie 20 kwietnia 2020. Osiem dni później po mszy w kościele Dobrego Pasterza został pochowany w kwaterze katolickiej na cmentarzu prawosławnym na warszawskiej Woli.

Życie prywatne

Był żonaty, miał syna i córkę.

Członkostwa

Odznaczenia