Zeltbahn (pot. zelta, wym. celta) – niemiecka płachta namiotowa, używana przez siły zbrojne Republiki Weimarskiej oraz III Rzeszy.
Zeltbahn, podobnie jak pałatka, może pełnić rolę peleryny dla jednego żołnierza, tymczasowego „daszku”, zaś połączenie co najmniej czterech Zeltbahnów i usztywnienie ich za pomocą gałęzi drzewa, daje w rezultacie rodzaj namiotu, w którym mogło spać 4 żołnierzy. Zeltbany posiadały na rogach metalowe oczka, na bokach kilka tasiemek i posiadały w komplecie bakelitowe łączniki z taśmami umożliwiające ich szybkie zestawianie w namioty.
Zelthahn został zaprojektowany przez prof. Wilhelma Kraasa z Berlina w roku 1926. Pierwotnie wykonywany był z nieimpregnowanej tkaniny bawełnianej w kolorze „feldgrau” lub zielonym. W 1929 r. zaczęto produkować jego wersję ze wzorem maskującym. „Geometryczny” wzór maskujący, którym zadrukowywano Zeltbahn, oparty był na wspólnym projekcie Kraasa oraz Jochana Gantza, stworzonym w oparciu o wywodzący się z kubizmu układ krzywych umieszczonych na tle w postaci cienkich, pionowych kresek, początkowo w kolorze jasnobrązowym, później zielonym.
Zeltbahn, wyprodukowany w milionach egzemplarzy, stanowił nieodłączną część ekwipunku armii niemieckiej podczas II wojny światowej. Od 1944 r., ze względów oszczędnościowych, szyto go z tkanin zastępczych (Beu-Leinnen). Od 1944 roku problemy z produkcją spowodowały, że Zeltbahn była dostępna jedynie dla wyselekcjonowanych jednostek. Po wojnie przez krótki czas stosowała go armia Czechosłowacji.