Zenon Wiktorczyk

Zenon Wiktorczyk
Imię i nazwisko

Zenon Bolesław Wiktorczyk

Data i miejsce urodzenia

17 lipca 1918
Stanisławów, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

27 marca 1997
Warszawa, Polska

Zawód

aktor, reżyser teatralny, konferansjer

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920–1941) Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi Warszawski Krzyż Powstańczy Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (złota)
Zenon Wiktorczyk
Wik, Wiktor
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia

17 lipca 1918
Stanisławów, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

27 marca 1997
Warszawa, Polska

Przebieg służby
Lata służby

1939–1945

Siły zbrojne

Wojsko Polskie
Armia Krajowa

Jednostki

8 DP AK,
Zgrupowanie Żaglowiec,
batalion Bełt

Stanowiska

dowódca kompanii

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Grób Zenona Wiktorczyka na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Zenon Bolesław Wiktorczyk (ur. 17 lipca 1918 w Stanisławowie, zm. 27 marca 1997 w Warszawie) – polski aktor estradowy, reżyser teatralny, satyryk, konferansjer, dziennikarz, porucznik Armii Krajowej, uczestnik kampanii wrześniowej, powstaniec warszawski.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Tadeusza, zawodowego oficera, i Zofii z domu Polak. Miał młodszą siostrę. Przed wojną ukończył Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1936) i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie studia medyczne.

Żołnierz kampanii wrześniowej 1939, bronił stolicy dowodząc plutonem w 21. Pułku Piechoty „Dzieci Warszawy”. Później działał w konspiracji jako oficer Armii Krajowej, uczestnik powstania warszawskiego, był dowódcą „Oddziału II Georga” IV Kompanii i 8. kompanii w batalionie Bełt. 2 października 1944 rozkazem nr 38 komendanta Okręgu Warszawskiego AK został awansowany do stopnia porucznika. Nosił pseudonimy „Wiktor” i „Wik”. Po upadku powstania więziony w obozach jenieckich: Stalagu 344 Lamsdorf (Łambinowice), później przeniesiony do Sandbostel i ostatecznie do Oflagu X-C Lübeck, w którym doczekał wyzwolenia. W 1945 wraz z kolegami z oflagu założył w Lubece teatr rewiowy.

W 1946 powrócił do kraju i zamieszkał w Katowicach. Parał się dziennikarstwem, pisał recenzje teatralne, występował w audycjach radiowych. W 1949 przeniósł się do Warszawy i związał się z radiem, które przyniosło mu wielką popularność. W 1954 ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim.

Był założycielem warszawskiego Teatru Buffo, Kabaretu Szpak, członkiem radiowego Studia Piosenki Zespołu Dziewiątka i Teatrzyku piątej klepki. Znany przede wszystkim jako współtwórca i gospodarz audycji radiowej Podwieczorek przy mikrofonie, którą prowadził przez ponad trzy dekady.

W latach 1950–1983 pełnił funkcje kierownicze w Polskim Radiu w Warszawie. W latach 1950–1968 kierował Redakcją Humoru i Satyry, a w latach 1973–1983 Redakcją Rozrywki. Był także wieloletnim działaczem ZASP-u, m.in. przewodniczącym Sekcji Estrady oraz członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Zmarł 27 marca 1997 w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 29-6-3).

Filmografia

Ordery i odznaczenia

Nagrody i wyróżnienia

Źródło:.