| B-29 Superfortress | |
|---|---|
 USAF B-29 Superfortress | |
| Türü | Stratejik bombardıman |
| Ulusal köken |  ABD |
| Üretici | Boeing |
| Tasarımcı | Peyton M. Magruder |
| İlk uçuş | 21 Eylül 1942 |
| Hizmetten çıkış | 21 Haziran 1960 |
| Durumu | Hizmet dışı |
| Ana kullanıcı | USAF |
| Diğer kullanıcılar | Royal Air Force Royal Australian Air Force Soviet Air Force (Tupolev Tu-4, B-29 uyarlaması) |
| Üretim aralığı | 1943-1945 |
| Üretim sayısı | 3900 |
| Birim maliyeti | $639,188 |
| Gelişimi | Boeing XB-44 |
| Değişimleri | KB-29 Superfortress B-50 Superfortress Tupolev Tu-4 |
Boeing B-29 Superfortress, Boeing tarafından tasarlanan ve başta Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri tarafından II. Dünya Savaşı ile Kore Savaşı sırasında kullanılan, dört motorlu pervaneli bir ağır bombardıman uçağıdır. Adını selefi olan Boeing B-17 Flying Fortress'a atıfla alan Superfortress, yüksek irtifadan stratejik bombardıman yapmak üzere geliştirildi, ancak düşük irtifada gece gerçekleştirilen yangın bombası saldırılarında ve Japonya'yı deniz mayınlarıyla abluka altına almak amacıyla mayın döşeme görevlerinde de etkili oldu. Silverplate olarak bilinen özel B-29 varyantları, Hiroşima ve Nagazaki'ye atılan atom bombalarını taşıyarak muharebe sırasında nükleer silah kullanan tek uçaklar olarak tarihe geçti.
II. Dünya Savaşı'nın en büyük uçaklarından biri olan Boeing B-29 Superfortress, basınçlandırılmış kabin, çift tekerlekli üç teker düzenine sahip iniş takımı ve analog bilgisayar kontrollü bir atış kontrol sistemi gibi dönemin en ileri teknolojileriyle tasarlandı. Bu sistem sayesinde bir nişancı ile bir atış kontrol subayı, uzaktan kumandalı dört makineli tüfek kulesini aynı anda yönetebiliyordu. Uçağın tasarım ve üretim maliyeti yaklaşık 3 milyar ABD dolarıydı; bu miktar, Manhattan Projesi'nin 1,9 milyar dolarlık maliyetini dahi aşarak B-29 programını savaşın en pahalı askerî projesi hâline getirdi. Toplam 3.970 adet üretilen B-29, 1950'ler boyunca çeşitli görevlerde hizmet vermeye devam etti ve 1960'ların başında kademeli olarak hizmetten çekildi. Bazı uçaklar Stratovision şirketi tarafından uçan televizyon vericileri olarak da kullanıldı. Ayrıca Kraliyet Hava Kuvvetleri, B-29'u 1950 ile 1954 yılları arasında "Washington" hizmet adıyla kullandı; jet motorlu Canberra bombardıman uçaklarının hizmete girmesiyle bu uçaklar görevden çıkarıldı.
B-29, Boeing tarafından geliştirilen birçok bombardıman uçağı, nakliye uçağı, tanker, keşif uçağı ve eğitim uçağı için temel model oluşturdu. Örneğin motorları yenilenen B-50 Superfortress "Lucky Lady II", 1949 yılında 94 saat süren bir uçuşla dünyayı durmaksızın dolaşan ilk uçak oldu. İlk uçuşunu 1944'te gerçekleştiren Boeing C-97 Stratofreighter nakliye uçağını 1947'de geliştirilen sivil yolcu uçağı Boeing 377 Stratocruiser izledi. Boeing, 1948'de KB-29 tanker uçağını tanıttı, bunu 1950'de Boeing 377 türevi olan KC-97 Stratofreighter izledi. Stratocruiser temel alınarak geliştirilen Guppy, Mini Guppy ve Super Guppy gibi büyük hacimli kargo uçakları ise NASA ve diğer bazı işletmeciler tarafından günümüzde de kullanılmaktadır. Sovyetler Birliği, B-29'un lisanssız ve tersine mühendislik yoluyla üretilmiş bir kopyası olan Tupolev Tu-4'ten toplam 847 adet üretti. Günümüze kadar 22 adet B-29 korunarak varlığını sürdürdü; bunların çoğu müzelerde statik olarak sergilenirken "FIFI" ve "Doc" adlı iki uçak hâlen uçuş kabiliyetini korumaktadır.
