Ehl-i beyt

Ehl-i beyt (Arapça: أهل البيت), "ev halkı" anlamına gelen ve İslam peygamberi Muhammed'in ev ahalisini tanımlamak için kullanılan İslâmî terim.

Anlamı

Ehl-i beytteki ehl ile ahali aynı köktendir, "kişiler" demektir. Beyt ise "ev" demektir. Yani "ev ahalisi" manasına gelir. İslam Peygamberi Muhammed'in ev ahalisi için kullanılan bir terimdir. Ehl-i beyt deyimi Kur'an'da da geçer.

Ehl-i beyttten olmak, İslam toplumunda özel bir statü ve seçkinlik anlamına geldiği gibi Şîa Müslümanlara kendilerine özel bir gelir tahsis edilmiştir.[kaynak belirtilmeli]

Anlayış farkları

Sünniler ehl-i beyti genel olarak peygamberin hanımları, çocukları ve torunlarından oluşan, saygı duyulan bir topluluk olarak ele alırlar. Şiilikte ise ehl-i beyt, toplumu halifelik düzeninde yönetim haklarına sahip olan, dünya ve ahiretteki statüler hakkında görüşlerinin eleştirilmesine karşı olan[kaynak belirtilmeli] ve insanüstü mistik özellikler barındıran bir üst katman şeklinde değerlendirilir.

Ehl-i Sünnet ile Şiilik arasında bir anlayış farkı da bu kavramın kapsamı ile ilgilidir. Sünnilikte kesin hatlarla çerçevesi çizilmeyen bu kavram Şiilere göre İslam peygamberi Muhammed, Ali, Fâtıma, Hasan ve Hüseyin ve onların soyundan gelen 12 imamları kapsar.

On İki İmam:

  1. Ali (Ebu Talip Oğlu Ali)
  2. Hasan (Şerifan) (Ali Oğlu Hasan)
  3. Hüseyin bin Ali (Seyyidan) (Ali Oğlu Hüseyin)
  4. Zeynelâbidîn (Hüseyin Oğlu Zeynel)
  5. Muhammed el-Bâkır (Ali Oğlu Muhammed)
  6. Ca'fer es-Sâdık (Muhammed oğlu Cafer)
  7. Mûsâ el-Kâzım (Cafer Oğlu Musa)
  8. Ali er-Rızâ (Musa Oğlu Ali)
  9. Muhammed el-Cevâd (Ali Oğlu Muhammed)
  10. Ali el-Hâdî (Muhammed oğlu Ali)
  11. Hasan b. Ali Hasan el-Askerî (Ali Oğlu Hasan)
  12. Mehdî el-Muntazar (Hasan oğlu Muhammed)

Dış bağlantılar

Kaynakça

  1. ↑ ed-dürrül-mensur”, 6. cilt, s. 7; “Mustedrek”, Hakim, 3-cü cilt, say. 172; “Mecmeüz-zavaid”, 9-cü cilt, say. 168; “Keşşaf”, 4-cü cilt, 219