Francesco Bianchini (13 Aralık 1662 – 2 Mart 1729), İtalyan bir filozof ve bilim insanıydı. Üç farklı papanın hizmetinde çalıştı; bu süreçte Papa XI. Clemens'in onur hizmetlisi olarak görev yaptı ve takvim reformu için oluşturulan komisyonun sekreteri oldu. Bianchini, Paskalya Bayramı'nın her yıl astronomik olarak doğru tarihte kutlanabilmesi için hesaplama yöntemleri geliştirmeye odaklandı.
Bianchini, Verona'da soylu bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi; babası Giuseppe Bianchini, annesi ise Cornelia Vailetti idi. Eğitimini Bologna'da Cizvitlerden aldı ve Padualı astronom Geminiano Montanari'nin öğrencisi oldu. Üniversite yıllarının çoğunu Padova'da geçiren Bianchini, Teoloji eğitimi alırken kuyruklu yıldızlar üzerine araştırmalar yaptı. Astronomi alanındaki bu erken dönem eğitimi, Bianchini'nin deneysel ve fiziksel bilimlere olan bağlılığını pekiştirdi. 1684'te Roma'ya gitti ve Kardinal Ottoboni'nin kütüphanecisi oldu. Ottoboni, 1689'da Papa VIII. Alexander olarak tahta çıkınca Bianchini'yi papalık hizmetinde oda görevlisi ve Santa Maria Maggiore'de kanon olarak atadı. Papa XI. Clemens, Bianchini'yi 1712'de bir görev için Paris'e gönderdi ve ondan Hristiyan antik eserlerinden oluşan bir müze kurmasını istedi. Bianchini'nin Giovanni Domenico Cassini'nin yeni paralaks yöntemine dair bir makalesi, 1685'te Leipzig'de yayımlanan Acta Eruditorum dergisinde yer aldı.
Bianchini, Venüs'ün dönüş süresini, 66mm çapında ve yaklaşık 30 metre odak uzunluğuna sahip bir hava teleskobu kullanarak yüzeyini gözlemleyerek hesapladı. Ancak bugün, Venüs'ün yoğun bulut örtüsü nedeniyle bunun imkansız olduğunu biliyoruz. Ayrıca Venüs'ün paralaksı üzerinde çalıştı ve Dünya'nın dönüş ekseninin devinimini ölçtü.
Bianchini, takvimi daha doğru hale getirme amacıyla, Papa XI. Clemens tarafından Roma'daki Santa Maria degli Angeli e dei Martiri Bazilikası'na bir meridyen hattı inşa etmesi için görevlendirildi. Bu hattın amacı, güneş ve yıldızların konumlarını hesaplamak için kullanılacak bir araç olarak işlev görmesiydi.
Santa Maria degli Angeli e dei Martiri'nin güney duvarındaki bir gnomon, her
öğle vaktinde güneşin görüntüsünü Bianchini'nin çizgisine yansıtır.
Bianchini, eski Roma'nın topografyacısı ve arkeoloğu olarak da görev yaptı ve aynı zamanda bir koleksiyoncu olarak da tanındı. 1726 yılında, Via Appia yakınlarında, Augustus ve eşi Livia'nın hizmetkarları ve serbest bırakılan kölelerine ait üç mezar odasından oluşan bir yapı keşfedildi ve kazıldı. Bianchini, bu odaları inceledi ve bununla ilgili bir rapor yayımladı. 1727'de, Palatino Tepesi'nde Sezarlar Sarayı'nın (Domitian Sarayı) kalıntılarını incelerken bir kubbenin tavanından düşerek ağır yaralandı
Aşağıdakiler de dahil olmak üzere birçok kitap yayınladı:
Storia universale, provata co' monumenti, e figurata co' simboli degli antichi (Roma, 1697 ve 1747)
De Calendario et Cyclo Caesaris (1703)
De vitis romanorum pontificum a Petro Apost. ad Nicolaum I. 4 vol. (Roma, 1718–35)
Camera Ed Inscrizioni Sepulcrali De' Liberti, Servi, ed Ufficiali della Casa di Augusto Scoperte nella Via Appia, ed illustrate Con le Annotazioni (Roma, 1727)
Hesperi et Phosphori nova phaenomena sive observationes circa planetam Veneris (Roma, 1728), Venüs'ün dönüş hızını 24 gün ve 8 saat olarak hesaplamıştır.
Astronomicae et Geographicae Observationes Selectae (1737) (ölümünden sonra)
Del Palazzo de Cesari Opera Postuma (Verona, 1738) (ölümünden sonra)
De Tribus Generibus Instrumentorum Musicae Veterum Organicae (Roma, 1742) (ölümünden sonra) Yunanistan ve Roma'nın müzik aletleri üzerine bir inceleme.
↑Moore, P. (1985). "The Mapping of Venus: Presidential Address, 1984". Journal of the British Astronomical Association. Cilt95. s.50. Bibcode:1985JBAA...95...50M.
↑The National Cyclopaedia of Useful Knowledge Vol III, (1847), London, Charles Knight, p.291.
↑"Francesco Bianchini". Basilica di Santa Maria degli Angeli e dei Martiri alle Terme di Diocleziano di Roma. 25 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Şubat 2020.
_-_Interior_-_Nave_left_part_-_Monument_to_Francisco_Bianchini.jpg)
