Henri Ey tıp eğitimine 1917'de Toulouse'da başladı daha sonra eğitiminde 1920'de Paris'te devam etti ve 1926'da hekimlik unvanını aldı. Ayrıca eşzamanlı olarak felsefe ve adli tıp diploması da aldı. Paris'teki Sainte-Anne hastanesinde (1925-1931), Jacques Lacan , Eugène Minkowski, Pierre Mâle ile birlikte staj yaptı ve orada gelecekteki eşi olacak olan Renée Schlouch ile tanıştı. Sonrasında klinik şefliğini olarak çalıştı (1931-1933).
Çalışmaları
Kendi dalındaki çalışmaların yanı sıra 1936 senesinde Sigmund Freud ve Eugene Bleuler'in psikanalitik teorilerinden ve John Hughlings Jackson'ın nöroloji prensiplerinden temel alarak organo-dinamik teoriyi ortaya atmıştır.
Jean-Martin Charcot çizgisinde ve Paul Guiraud'un temsil ettiği önceki neslin aksine, psişik fonksiyonların hiyerarşisini beynin anatomik organizasyonu ve sinir sisteminin üzerinde tutan, dinamik, kompleks olduğu ölçüde de hümanist ve mekanik önkabullerden arınmış, hastanın somatik belirlenimlerine zarar vermeden psişe'nin tekil bir şekilde evrilmesini sağlayan bir psikiyatri yaklaşımı kurdu.
Henri Ey, eşzamanlı olarak hem organik temellere (kalıtım, fizyopatoloji, serebral nöromediyatörler vb.) hem de özneyi dinleme odağına alan, dinamik, psikanalitik bakış açısına yoğunlaşmıştır. İşte bu yaklaşıma "organodinamik" denmektedir.
Organodinamik, psikiyatrik belirtiler ve nörofizyolojik veriler arasında bir sentez girişiminde bulunmuştur. Bir işlev bozukluğunun, patolojiye atlayana kadar başka bir işlevin aşırı gelişimine yol açabileceği fikrine dayanır. Dolayısıyla tüm psişik ve organik fonksiyonlar hiyerarşik bir biçimde birbirine bağlıdır .
Bu kuramın tarihi ve teorik kaynakları Jacksonian ve neo-Jacksonian akımında aranmalıdır.
Psikiyatride Jacksonyanizm tarihi, her şeyden önce klinik nörolojik olgu ile evrimcilik arasındaki değişimin tarihidir. 1930'larda John Hughlings Jackson'ın bazı eserleri ortaya çıktı : Jackson'ın modeli psikiyatri için de geçerlidir, örneğin şizofreninin tanımında kullanılmıştır (birincil semptomlar ve ikincil semptomlar arasındaki ayrım).
Plon ve Roudinesco'nun iddiasına göre;
Ey'e göre, nöroloji psikiyatri ile bir araya getirilmeli, ikincisine Freudizmi entegre edebilecek gerçek bir teori sunulmalıdır.
R.M. Palem ise şunun altını çizer:
Gerçekten de Elisabeth Roudinesco'nun bahsettiği 3 farklı kahramanı var, ancak farklı ve daha yakından iç içe dağılmışlar. Ey, aslında 1920'lerden beri kısmen Freudcudur. 1948'de, Çalışmalarında şöyle ifade eder: "Psikoanalistlerin -Freud sayesinde- sahip oldukları bilgi, bilim ve psikiyatrik antropolojiyi göz ardı eden bütün psikiyatri kuramları ancak gülünç olabilir".
Ancak ölümünden kısa bir süre önce şunları yazar: "Psikiyatrinin organodinamik anlayışı, psikiyatrinin tıbbın bir parçası olduğu ve nihayetinde nörolojinin altında olduğu sonucuna varır ve ek olarak danöroloji bilgisinin psikiyatristler için temel teşkil etmesi gerekliliğinin altını çizmek gerekir."
Ey, Freudizm'i Organodinamizme iyi entegre etti, en azından "topografik kuramı"nı. "Dinamik kuramı"nı da kendi kuramını oldukça kayda değer bir şekilde değiştirerek barındırabilirdi. Ancak Freud'un “psişik aygıt” kavramını “psişik beden” ile değiştirmeyi tercih etti.
Artık otuzlu yılların Jacksonian nörolojisine yakın bir kaynak olmaktan ziyade, bir yanda evrimsel perspektifler için Spencer ve Fr. Jacob'a yakın; diğer taraftan da farkındalık ve eylem için, kendi söylemiyle: “aşkın(transandantal) bir varoluş düzeni, bir başka deyişle bir tarihsellik ve kişisel değerler - ilişkiler sistemi üretme olasılığı” için J. P. Sartre ve sonrasında E. Mounier ve P. Ricoeur'a yakın bir referans haline gelmiştir.
"Psişik beden sadece organizmada nihayete eren bir canlı beden değil, aynı zamanda yaşamın düzenine zihnin düzenine eklenen, varoluşun bir anlamda 'novum organum'udur".
Öte yandan Ey, Fransız Psikanalizinin Tıbba daha yakından entegre olmak istemediğinden derinden üzüntü duyuyor, bu bağlamda kendisini tıp camiasında bir anlamda "fildişi kulesi"ne hapsettiğini söylemek yerinde olur [El. Amado Levy Valensi bu duruma onun "obsidyonel kompleksi (complexe obsidional; bir anlamda baskı altında hissetmenin yarattığı, kendisine yöneltilen eleştirileri yadsıması)" diyecekti].
