Ralph Bakshi

İlk Yıllar (1956-1967)

Bakshi 18 yaşındayken arkadaşı Cosmo Anzilotti, çizgi film stüdyosu Terrytoons tarafından işe alındı ; Anzilotti, Bakshi'yi stüdyonun üretim müdürü Frank Schudde'ye tavsiye etti. Bakshi, New Rochelle banliyösünde bulunan stüdyoya her gün dört saatlik bir yolculuk yaparak cel parlatıcı olarak işe alındı . Düşük seviyedeki pozisyonu, Bakshi'nin animasyon cel'lerinden kir ve tozu dikkatlice temizlemesini gerektiriyordu.

Birkaç ay sonra Schudde, Bakshi'nin hâlâ işe gelmesine şaşırdı ve onu çizim ressamlığına terfi ettirdi. Bakshi animasyon yapmaya başladı; kendine daha fazla zaman kazandırmak için bir noktada, üzerinde çalışması gereken 10 çizimi, meslektaşı Leo Giuliani'nin "yapılacaklar" yığınına attı. Bakshi'nin hilesi, iki gün sonra çizimlerin yanlış tarafa boyandığı için Schudde'nin ofisine çağrıldığında fark edildi. Bakshi, hatanın Giuliani'den kaynaklandığını açıkladığında, üçü arasında bir tartışma çıktı. Schudde sonunda Bakshi'nin tarafını tuttu. Bu noktada, stüdyonun çalışanları Bakshi'nin animatör olma niyetinin farkındaydı ve Connie Rasinski, Manny Davis, Jim Tyer, Larry Silverman ve Johnnie Gentilella dahil olmak üzere tanınmış animatörlerden yardım ve tavsiye aldı.

Bakshi, 21 yaşında ilk eşi Elaine ile evlendi. Oğulları Mark, Bakshi 22 yaşındayken dünyaya geldi. Elaine, Bakshi'nin uzun çalışma saatlerinden hoşlanmıyordu; Bakshi, evlilik sorunlarını tiye alarak, "kızı elde etmeye ve elinde tutmaya" kararlı bir adam hakkında Dum Dum ve Dee Dee adlı bir çizgi roman çizdi.

Animasyon stilini mükemmelleştirdikçe, stüdyonun baş yönetmeni Gene Deitch için tasarım testleri oluşturmak da dahil olmak üzere daha fazla iş almaya başladı. Deitch, Bakshi'nin modern bir tasarım anlayışına sahip olduğuna ikna olmamıştı. Dönemin siyasi iklimine yanıt olarak ve bir terapi biçimi olarak Bakshi, "gündemi olan aptalları" hicveden Bonefoot ve Fudge ile "uyumsuz teknoloji ve atılmış ideallere" odaklanan Junktown adlı çizgi romanları çizdi.

Bakshi'nin başarısız evliliği ve gezegenin durumuyla ilgili hayal kırıklıkları, onu animasyon yapmaya daha da itti. 1959'da masasını diğer animatörlerin yanına taşıdı; Rasinski'den animasyon malzemesi istedikten sonra, iki sahnenin taslağını aldı: suda yüzen bir şapka ve o sırada CBS'de gösterilen bir Terrytoons serisinin baş karakteri olan koşan bir Yardımcı Köpek. Animasyoncular sendikasından gelecek misilleme tehditlerine rağmen, Rasinski, Bakshi'yi taslak sanatçısı olarak tutmak için mücadele etti. Bakshi, Rasinski'yi bir baba figürü olarak görmeye başladı; çocuksuz olan Rasinski, Bakshi'nin akıl hocası olmaktan mutluluk duydu.

Bakshi, 25 yaşında yönetmenliğe terfi etti. İlk görevi Sad Cat serisiydi. Bakshi ve eşi o zamana kadar ayrılmıştı ve bu da ona her kısa filmi tek başına animasyonlaştırmak için zaman vermişti. Bakshi, Terrytoons yönetmeninin geleneksel rolünden memnun değildi: "Gerçekten de düşündüğünüz gibi 'yönetmenlik' yapmıyorduk. Biz 'animasyon yönetmenleriydik', çünkü hikaye departmanı storyboard'ları kontrol ediyordu. Hiçbir şeye müdahale edemiyorduk, ama yine de denedim. Zamanlamayı yeniden ayarlardım, müzikleri karıştırırdım—kendi tarzıma göre düzenleyebilirdim."

Hanna-Barbera gibi diğer animasyon stüdyoları , Terrytoons'un (CBS'ye ait olan) ürettiği dizilerin popülaritesi düşerken bile, televizyon kanallarına dizi satıyordu. 1966'da Bill Weiss, Bakshi'den CBS ile yapacağı bir toplantı için Manhattan'a sunum panolarını taşımasına yardım etmesini istedi. Kanal yöneticileri Weiss'in tüm önerilerini "çok sofistike", "çok klişe" veya "çok eski moda" diyerek reddetti.

CBS'nin gündüz programları şefi Fred Silverman ofisten ayrılmaya başlarken , hazırlıksız Bakshi, orada The Mighty Heroes adlı bir süper kahraman parodisi önerdi. Güçlü Adam, Kasırga Adam, Halat Adam, Guguk Adam ve Bebek Bezi Adam dahil olmak üzere dizinin karakterlerini şöyle tanımladı: "Kötülükle nerede savaşabilirlerse orada savaştılar ve kötü adamlar onlardan daha aptaldı."

Yöneticiler bu fikre bayıldı ve Silverman, onay vermeden önce birkaç çizim istese de, Weiss hemen Bakshi'yi dizinin geliştirilmesi için görevlendirdi. Silverman karakter tasarımlarını gördükten sonra, Bakshi'nin yaratıcı yönetmen olarak görev yapması ve tüm projeyi denetlemesi şartıyla CBS'nin diziye onay vereceğini doğruladı. Dizi, kanalın 1966-67 Cumartesi sabahı programında Mighty Mouse Playhouse'un bir bölümü olarak yayınlanacaktı ; yeni bölümün tanınması amacıyla dizinin adı Mighty Mouse and the Mighty Heroes olarak değiştirildi.

Bakshi maaş zammı aldı, ancak kariyerindeki ilerlemeden beklediği kadar memnun değildi; Rasinski 1965'te ölmüştü, Bakshi'nin " The Mighty Heroes" üzerinde yaratıcı kontrolü yoktu ve animasyonun, senaryonun, zamanlamanın ve seslendirmenin kalitesinden memnun değildi. Dizinin ilk 20 bölümü başarılı olsa da, Bakshi kendi şirketini kurmak için Terrytoons'tan ayrılmak istedi. 1967'de Anzilotti, Johnnie Zago ve Bill Foucht'un yardımıyla "Tee-Witt" adlı bir fantastik dizi için sunum parçaları hazırladı .

CBS ofislerine sunumunu yapmak üzere giderken bir araba kazası geçirdi. Oto tamirhanesinde, daha sonra ikinci eşi olacak Liz ile tanıştı. CBS, Tee-Witt'i reddetse de, tasarımları Bakshi'nin 1977 yapımı Wizards filminin temelini oluşturdu . Ağ ofislerinden ayrılırken, Paramount Pictures'ın animasyon bölümünün başkanı Shamus Culhane'i kısa süre önce işten çıkardığını öğrendi . Bakshi, stüdyonun avukatı Burt Hampft ile görüştü ve Culhane'in yerine işe alındı.

Bakshi, stüdyoda çalışmak üzere çizgi roman ve ucuz roman sanatçıları ve yazarları Harvey Kurtzman, Lin Carter, Gray Morrow, Archie Goodwin , Wally Wood ve Jim Steranko'yu görevlendirdi. Culhane'nin tamamlanmamış kısa filmlerini bitirdikten sonra, Paramount'ta dört kısa film yönetti, yapımcılığını üstlendi, senaryosunu yazdı ve tasarımını yaptı: The Fuz , Mini-Squirts , Marvin Digs ve Mouse Trek.

Bakshi'nin " çiçek çocuk filmi" olarak tasarladığı Marvin Digs , planladığı gibi tamamlanmadı: "Küfürlü sözler ve seks sahneleri ve daha birçok şey içerecekti. [...] Tabii ki, bana bunu yapmama izin vermediler." Hayal kırıklığı yaratan sonucu "tipik bir 1967 sınırlı animasyon sinema filmi" olarak tanımladı. Animasyon tarihçisi Michael Barrier, filmi "inanımı seven insanların tiksintiyle kalkıp sinemayı terk etmesine neden olan, son derece kötü bir film" olarak nitelendirdi. Mighty Heroes'un yapımı, Bakshi'nin Terrytoons'tan ayrılmasıyla sona erdi.

Bakshi, Paramount'un 1 Aralık 1967'de animasyon bölümünü kapatmasından önce sekiz ay boyunca stüdyonun başında görev yaptı. Pozisyonunun her zaman geçici olması amaçlandığını ve Paramount'un onun projelerini asla değerlendirmeyi düşünmediğini öğrendi. Hampft, Bakshi'ye bir kıdem tazminatı paketi teklif etmeye hazır olmasına rağmen, Bakshi sözleşmeyi hemen yırttı.

Hampft, Bakshi'nin , kısa süre önce Culhane'i Kanada bilim kurgu dizisi Rocket Robin Hood'da baş yönetmen olarak işten çıkaran yapımcı Steve Krantz ile çalışmasını önerdi. Bakshi ve arka plan sanatçısı Johnnie Vita kısa süre sonra Toronto'ya gittiler ve Morrow ve Wood gibi sanatçıların Amerika Birleşik Devletleri'nden çalışmasıyla Kanada ve New York arasında gidip gelmeyi planladılar.

Bakshi'nin haberi olmadan, Krantz ve yapımcı Al Guest bir dava sürecinin ortasındaydı. Guest ile anlaşmaya varamayan Krantz, Bakshi'ye dizinin model çizimlerini alıp Amerika Birleşik Devletleri'ne dönmesini söyledi. Stüdyo bunu öğrenince, Toronto polisi Bakshi hakkında tutuklama emri çıkardı. Amerikan sınır muhafızı tarafından durdurulmadan önce yakalanmaktan kıl payı kurtuldu. Muhbir ona ne yaptığını sordu. Bakshi, "Bütün bu adamlar askerlikten kaçmak için Kanada'ya gidiyor, ben ise Amerika'ya geri dönüyorum. Bunun neresi yanlış ki!?" diye yanıtladı. Muhbir güldü ve Bakshi'nin geçmesine izin verdi. Vita havaalanında gözaltına alındı; altı saat boyunca arandı ve sorgulandı.

Bakshi Productions ve Fritz the Cat (1968–1972)

Bakshi kısa süre sonra , annesinin eskiden çalıştığı ve Bakshi'nin "dünyanın en kötü mahallesi" olarak tanımladığı Manhattan'ın Giyim Bölgesi'nde kendi stüdyosu Bakshi Productions'ı kurdu. Bakshi Productions, çalışanlarına diğer stüdyolardan daha yüksek maaşlar ödedi ve kadın ve azınlık animatörler için fırsatları genişletti. Stüdyo, Rocket Robin Hood üzerinde çalışmaya başladı ve daha sonra Spider-Man televizyon dizisini devraldı. Bakshi, Ağustos 1968'de Liz ile evlendi. İkinci çocuğu Preston, Haziran 1970'te doğdu.

1969'da, Coca-Cola ve Encyclopædia Britannica tarafından finanse edilen bir dizi eğitici kısa film olan Max, 2000 Yıllık Fare için reklamlar üretmek üzere Bakshi Productions'ın bir bölümü olarak Ralph's Spot kuruldu. Bakshi, stüdyonun ürettiği animasyon türüyle ilgilenmiyordu ve kişisel bir şey üretmek istiyordu. Kısa süre sonra, şehir içi sokak hayatını anlatan bir öykü olan Heavy Traffic'i geliştirdi . Krantz, Bakshi'ye Hollywood stüdyo yöneticilerinin içeriği ve Bakshi'nin film deneyimi eksikliği nedeniyle filmi finanse etmek istemeyeceklerini ve muhtemelen ilk filmi bir uyarlama olursa düşüneceklerini söyledi; neyse ki, ilk animasyon filmi olacak bir çizgi roman buldu.

Bakshi, St. Mark's Place'deki East Side Kitabevi'nde gezinirken Robert Crumb'ın Fritz the Cat adlı kitabının bir kopyasına rastladı . Crumb'ın keskin hicivinden etkilenen Bakshi, kitabı satın aldı ve Krantz'a bunun bir film olarak işe yarayacağını önerdi. Krantz, Crumb ile bir görüşme ayarladı ve bu görüşme sırasında Bakshi, sanatçının kendine özgü tarzını öğrenirken yarattığı çizimleri sunarak Crumb'ın eserlerini animasyona uyarlayabileceğini kanıtlamaya çalıştı. Bakshi'nin azmine hayran kalan Crumb, ona referans olarak kullanması için eskiz defterlerinden birini ödünç verdi.

Stüdyo sunumuna hazırlıklar, Bakshi'nin filmin görünmesini istediği gibi, çizgi romanın oyuncu kadrosunun çizilmiş bir fotoğraf arka planına karşı yer aldığı poster boyutunda bir çizimle başladı. Crumb'ın coşkusuna rağmen, sanatçı Krantz'ın hazırladığı sözleşmeyi imzalamayı reddetti. Sanatçı Vaughn Bodē, Bakshi'yi Crumb ile çalışmaması konusunda uyardı ve onu "kurnaz" olarak nitelendirdi. Bakshi daha sonra Bodé'nin değerlendirmesine katılarak Crumb'ı "hayatınızda göreceğiniz en kurnaz dolandırıcılardan biri" olarak adlandırdı. Krantz, Bakshi'yi San Francisco'ya gönderdi ve orada Crumb ve karısı Dana ile birlikte kalarak Crumb'ı sözleşmeyi imzalamaya ikna etmeye çalıştı. Bir hafta sonra Crumb ayrıldı ve filmin yapım durumu belirsiz kaldı. Bakshi New York'a döndükten iki hafta sonra Krantz ofisine girdi ve Bakshi'ye, Crumb'ın vekaletnamesine sahip olan ve sözleşmeyi imzalayan Dana aracılığıyla film haklarını aldığını söyledi. Crumb daha sonra hem filme hem de Bakshi'ye karşı düşmanca davrandı. Krantz, devam filmi olan The Nine Lives of Fritz the Cat'i (1974) çekti; Crumb ise bu filme şiddetle karşı çıktı ve daha fazla film çekilmesini önlemek için Fritz'i öldürmek istedi.

Bakshi projeyi tüm büyük Hollywood stüdyolarına sunduktan sonra , Warner Bros. projeyi satın aldı ve 850.000 dolarlık bir bütçe sözü verdi. Bakshi, daha önce birlikte çalıştığı animatörleri, Vita, Tyer, Anzilotti ve Nick Tafuri'yi işe aldı ve düzenlemelere ve animasyona başladı. Tamamlanan ilk sekans, Fritz'in esrar içtiği, seks yaptığı ve bir devrimi kışkırttığı Harlem'deki bir hurda deposu sahnesiydi. Krantz, filmin finansmanı başarısız olursa diye sekansı 15 dakikalık bir kısa film olarak yayınlamayı planlıyordu; ancak Bakshi, filmi uzun metrajlı bir film olarak tamamlamaya kararlıydı. Sekansı Warner Bros. yöneticilerine gösterdiler; yöneticiler cinsel içeriğin azaltılmasını ve seslendirmeler için ünlü isimlerin seçilmesini istediler. Bakshi reddetti ve Warner Bros. projeden çekildi, bu da Krantz'ın başka yerlerden fon aramasına yol açtı. Sonunda, sömürü filmlerinde uzmanlaşmış bir dağıtımcı olan Cinemation Industries'in sahibi Jerry Gross ile bir anlaşma yaptı. Bakshi'nin filmi tanıtmak için yeterli zamanı olmamasına rağmen, Gross, filmin sömürü filmlerine uygun olacağına inanarak, yapımını finanse etmeyi ve dağıtımını üstlenmeyi kabul etti.

Saul Zaentz ( film müziğini Fantasy Records etiketiyle dağıtmayı kabul eden ) dahil olmak üzere diğer kaynaklardan finansman almasına rağmen , bütçe o kadar kısıtlıydı ki kalem testleri yapılamadı ; bu nedenle Bakshi, animasyonu mürekkepleme ve boyamadan önce bir animatörün çizimlerini elinde çevirerek test etmek zorunda kaldı. Bir kameraman çöl sahneleri için kullanılan selüloz levhaların yeterince geniş olmadığını fark edip şeffaflığı ortaya çıkardığında, Bakshi hatayı örtmek için bir kaktüs çizdi. Çok az storyboard kullanıldı. Bakshi ve Vita, Lower East Side , Washington Square Park , Chinatown ve Harlem'de dolaşarak hüzünlü fotoğraflar çektiler. Sanatçı Ira Turek, bu fotoğrafların ana hatlarını Crumb'ın tercih ettiği teknik kalem olan Rapidograph ile selüloz levhalara mürekkepleyerek , filmin arka planlarına animasyonda neredeyse eşi benzeri görülmemiş stilize bir gerçekçilik kazandırdı. Suluboya arka planların tonları , George Luks ve John French Sloan gibi Ashcan Okulu ressamlarının çalışmalarından etkilenmiştir . Diğer sıra dışı tekniklerin yanı sıra, filmin hippilerinin ve serserilerinin şehri nasıl gördüğünü göstermek için bükülmüş ve balık gözü kamera perspektifleri kullanıldı. Birçok sahnede, senaryolu diyalog yerine gerçek konuşmaların belgesel kayıtları yer aldı ; bu da Bakshi'nin bir imzası haline gelecekti.

Mayıs 1971'de Bakshi, ek animatörler işe almak için stüdyosunu Los Angeles'a taşıdı. Rod Scribner , Dick Lundy , Virgil Walter Ross , Norman McCabe ve John Sparey dahil olmak üzere bazıları Bakshi'yi memnuniyetle karşıladı ve Fritz the Cat'in animasyon endüstrisine çeşitlilik getireceğini düşündü . Diğer animatörler Bakshi'nin gelişinden daha az memnun kaldılar ve The Hollywood Reporter'da "pisliğinin" Kaliforniya'da istenmediğini belirten bir ilan verdiler. Prodüksiyon tamamlandığında, Cinemation, Melvin Van Peebles'in Sweet Sweetback's Baadasssss Song filmini, aldığı X derecelendirmesine rağmen, önemli bir başarıyla piyasaya sürmüştü. Amerikan Sinema Filmi Birliği Bakshi'nin filmine de X derecelendirmesi verdiğinde, Cinemation bunu tanıtım amaçlı kullandı ve Fritz the Cat'i "90 dakika şiddet, heyecan ve SEKS ... X derecelendirmeli ve animasyonlu!" olarak tanıttı. Variety, filmi "gençlik tutumlarına yönelik eğlenceli, oyalayıcı, güzelce yapılmış bir gönderme" olarak nitelendirdi. John Grant, Animasyon Ustaları adlı kitabında Fritz the Cat'in "Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ticari animatörlere yepyeni ufuklar açan çığır açan film" olduğunu yazıyor, " belirli bir dönemde Batı toplumunun belirli bir katmanının neredeyse rahatsız edici derecede doğru" bir tasvirini sunuyor, [...] bu nedenle çok iyi tarihe geçmiştir." Fritz the Cat, 12 Nisan 1972'de Hollywood ve Washington, DC'de gösterime girdi. Büyük bir hit olan film, tüm zamanların en başarılı bağımsız animasyon filmi oldu. Filmin gösterime girdiği ayda Bakshi'nin kızı Victoria doğdu.

Yoğun Trafik (1972–1973)

Fritz the Cat'in gösterime girdiği zamana kadar Bakshi bir ünlü olmuştu, ancak ünü esas olarak ilk "müstehcen" animasyon filmini yönetmiş olmasına dayanıyordu. Tanıtım turlarında ve sektör yayınlarında çalışmaları hakkında eleştirilerle karşılaşınca, duygularını ifade etmek için şiir yazmaya başladı. Bu bir gelenek haline geldi ve Bakshi, filmlerinin her birinin yapımına başlamadan önce şiirler yazdı. Bu şiirlerin ilki, 1972'de Heavy Traffic'in yapımından önce yazılan "Street Arabs" idi. Filmin ilham kaynağı , Bakshi'nin sık sık langırt oynadığı , bazen 12 yaşındaki oğlu Mark'ın da eşlik ettiği oyun salonlarıydı . Bakshi, Heavy Traffic'i Samuel Z. Arkoff'a sundu ve Arkoff, "işkence gören yeraltı karikatüristi " ne dair yaklaşımına ilgi duyarak filmi desteklemeyi kabul etti. Krantz, Bakshi'ye Fritz the Cat'teki çalışmaları için ödeme yapmamıştı ve Heavy Traffic'in yapımının ortasında Bakshi, ne zaman ödeme alacağını sordu. Krantz, "Film para kazandırmadı, Ralph. Sadece bir sürü gürültüden ibaret." diye yanıtladı. Bakshi, yapımcının yakın zamanda yeni bir BMW ve Beverly Hills'te bir malikane satın almış olması nedeniyle Krantz'ın iddialarını şüpheli buldu. Bakshi'nin avukatı yoktu, bu yüzden aralarında Martin Scorsese, Francis Ford Coppola ve Steven Spielberg'in de bulunduğu, arkadaş olduğu diğer yönetmenlerden tavsiye istedi. Kısa süre sonra Krantz'ı kendisini dolandırmakla suçladı, yapımcı ise bunu reddetti.

Bakshi, Heavy Traffic üzerinde çalışmaya devam ederken, Uncle Remus öykü kitaplarından esinlenerek çektiği bir film olan Harlem Nights adlı bir sonraki projesini sunmaya başladı . Bu fikir, Bakshi'nin The Godfather filminin gösteriminde karşılaştığı yapımcı Albert S. Ruddy'nin ilgisini çekti. Bakshi, Krantz'dan bir telefon aldı ve Krantz ona Harlem Nights hakkında sorular sordu . Bakshi, "Bunun hakkında konuşamam" dedi ve telefonu kapattı. Ertesi gün Bakshi'yi stüdyodan dışarı kilitleyen Krantz, bir yedek bulmak için Chuck Jones da dahil olmak üzere birkaç yönetmeni aradı . Arkoff, Krantz'ın Bakshi'yi tekrar işe almaması halinde mali desteğini geri çekeceğini söyledi ve Bakshi bir hafta sonra geri döndü.

Bakshi, seslerin doğal çıkmasını istediği için doğaçlamayla denemeler yaptı ve oyuncularının kayıt seansları sırasında doğaçlama yapmasına izin verdi. Birkaç animasyon sekansı, taslak eskiz defteri sayfaları olarak görünüyor. Film ayrıca canlı çekim görüntüleri ve fotoğrafları da içeriyordu. Krantz, filmin R derecesi almasını sağlamak amacıyla seks ve şiddet içeren sahnelerin farklı versiyonlarını hazırlamış olsa da, Heavy Traffic X derecesi aldı. Ancak Fritz the Cat'in başarısı nedeniyle birçok sinema salonu yetişkinlere yönelik animasyon filmlerini gösterime sokmaya istekliydi ve film gişede iyi bir performans sergiledi. Bakshi, Walt Disney'den bu yana animasyon sektöründe art arda iki başarılı filmi piyasaya süren ilk kişi oldu. Heavy Traffic eleştirmenler tarafından çok iyi karşılandı. Newsweek, filmi "kara mizahı, güçlü groteskliği ve kendine özgü ham güzelliği" ile övdü. Hollywood Reporter filmi "şok edici, aşırı, saldırgan, bazen tutarsız, zaman zaman zekâdan yoksun" olarak nitelendirdi. Ancak aynı zamanda otantik bir film sanatı eseri ve Bakshi kesinlikle Disney'den beri en yaratıcı Amerikalı animatör." New York Times'tan Vincent Canby, Heavy Traffic'i "1973'ün En İyi On Filmi" arasında sıraladı. Film, gösterime girdiğinde Kanada'nın Alberta eyaletindeki Film Sansür Kurulu tarafından yasaklandı.

Coonskin (1973–1975)

1973'te Bakshi ve Ruddy, başlangıçta Paramount'un dağıtımını üstlendiği Harlem Nights'ın yapımına başladı. Fritz the Cat ve Heavy Traffic, yetişkinlere yönelik animasyonun finansal olarak başarılı olabileceğini kanıtlasa da , animasyon filmlerine hala saygı duyulmuyordu ve Bakshi'nin filmleri, yalnızca seks, uyuşturucu ve küfür tasvir ettikleri için "olgun" olan "kirli Disney filmleri" olarak kabul ediliyordu. Bakshi'nin ırkçılıkla ilgili ilk elden deneyimlerine dayanan Harlem Nights , ırkçı önyargılara ve klişelere bir saldırıydı. Bakshi, iki medyanın "mazeret veya özür dilemeden bir arada var olabileceğini" kanıtlamak istediği için, canlı çekim ve seslendirme rollerinde Scatman Crothers, Philip Michael Thomas, Barry White ve Charles Gordone'u oynattı ve animasyon ile canlı çekim arasında kesintisiz değil, ani geçişler yaptı. Crothers'ın açılış jeneriği sırasında söylemesi için bir şarkı yazdı: "Ah'm a Niggerman". Yapısı köle plantasyonunun tarihine dayanıyordu—köleler şiirlerden ve hikayelerden dizeleri tarlaların üzerinden büyük mesafelere hep bir ağızdan "bağırarak" doğal bir ritim oluşturuyorlardı. Bakshi, hızlı gitar rifleriyle desteklenen vokal tarzını " rap'in erken bir versiyonu " olarak tanımladı.

Bakshi, siyah yüz ikonografisinden imgeler derleyerek, klişeleri doğrudan tasvir ederek onlara saldırmayı amaçladı. Ana karakterlerin (Tavşan Kardeş, Ayı Kardeş ve Vaiz Tilki) Söğütlerdeki Rüzgar'daki figürlere benzediği ilk tasarımlar reddedildi. Bakshi, Siyah karakterlerin klişeleşmiş tasarımlarını beyaz ırkçıların daha da olumsuz tasvirleriyle yan yana getirdi, ancak filmin en güçlü eleştirisi Mafya'ya yöneltildi. Bakshi , " Baba yüzünden bu adamların aldığı tüm kahramanlık hayranlığından bıkmıştım " dedi. Yapım 1973'te sona erdi. Kurgu sırasında başlık Coonskin No More... ve sonunda Coonskin olarak değiştirildi. Bakshi, Coonskin üzerinde çalışmak üzere Brenda Banks de dahil olmak üzere birkaç Afrikalı-Amerikalı animatör işe aldı. Bu , ilk Afrikalı-Amerikalı kadın animatördü. Bakshi ayrıca grafiti sanatçılarını işe aldı ve onları animatör olarak çalışmak üzere eğitti. Filmin gösterimi, Bakshi ve filmini ırkçı olarak nitelendiren Irksal Eşitlik Kongresi'nin protestoları nedeniyle ertelendi. Dağıtımı Bryanston Dağıtım Şirketi'ne verildikten sonra Paramount, Bakshi ve Ruddy'nin geliştirmekte olduğu The American Chronicles adlı projeyi iptal etti.

Sömürü filmi olarak tanıtılan Coonskin , sınırlı dağıtım gördü ve kısa süre sonra sinemalardan kayboldu. İlk eleştiriler olumsuzdu; Playboy, "Bakshi her şeyden biraz katıyor gibi görünüyor ve hepsini bir araya getiremiyor" yorumunu yaptı. Sonunda, The Hollywood Reporter, New York Amsterdam News (Afro-Amerikan bir gazete) ve başka yerlerde olumlu eleştiriler yayınlandı. New York Times'tan Richard Eder, filmin "[Bakshi'nin] başyapıtı olabileceğini [...] Amerikan şehir hayatının, özellikle de siyah şehir hayatının halüsinatif şiddetini ve hayal kırıklığını aktarmak için alışılmadık bir biçim olan çizgi film ve canlı aksiyonun birleşimini kullanmada sarsıcı derecede başarılı bir çaba [...] lirik olarak şiddetli, ancak hiçbir şekilde şiddeti sömürmüyor" dedi. Variety ise filmi "sokaklardan gelen acımasız bir hiciv" olarak nitelendirdi. Los Angeles Herald-Examiner'dan bir eleştirmen şöyle yazdı: "Elbette, bazılarını kızdıracak ve gerçekten de Disney değil. [...] Gişe engelleri olmasa bile, açıkça yarattığı diyalog sarsıcı derecede sağlıklı görünüyor." Bakshi, Coonskin'i en iyi filmi olarak nitelendirdi.

Hey Güzelim (1973–1975/1982)

Harlem Nights'ın yapımı tamamlandıktan sonra Bakshi, canlı aksiyon ve animasyon karakterlerinin etkileşimde bulunacağı bir film yaparak sanatsal olarak kendini farklılaştırmak istedi. Bakshi, "Yaratmaya çalıştığım illüzyon, tamamen canlı aksiyon bir film illüzyonuydu. Bunu başarmak bizi neredeyse çıldırttı." dedi. Hey Good Lookin', 1950'lerde Brooklyn'de geçiyor; baş karakterleri, "The Stompers" adlı bir çetenin lideri Vinnie, arkadaşı Crazy Shapiro ve kız arkadaşları Roz ve Eva'dır. Vinnie ve Crazy Shapiro, Bakshi'nin lise arkadaşları Norman Darrer ve Allen Schechterman'dan esinlenilmiştir. Warner Bros., senaryonun haklarını satın aldı ve 1973'te filme onay verdi.

Hey Good Lookin'in ilk versiyonu 1975'te tamamlandı. Bu versiyonun üç dakikalık bir tanıtımı 1975 Cannes Film Festivali'nde gösterildi ve filmin 1975 Noel'inde gösterime girmesi planlandı, ancak 1976 ve daha sonra 1977 yazlarına ertelendi ve nihayetinde süresiz olarak ertelendi. Warner Bros., Coonskin filmine yönelik tepkiler sonucunda filmin karşılaşabileceği herhangi bir tartışmadan endişeliydi ve filmin canlı aksiyon ve animasyon karışımı nedeniyle "gösterilemez" olduğunu düşünüyordu ve projeye daha fazla para harcamayacaktı. Bakshi, filmin tamamlanmasını Wizards , Yüzüklerin Efendisi ve American Pop gibi diğer projelerden aldığı yönetmen ücretleriyle kendi başına finanse etti. Hey Good Lookin'in canlı aksiyon sekansları kademeli olarak animasyonla değiştirildi; Elenen canlı aksiyon sekansları arasında glam punk grubu New York Dolls'un yer aldığı bir sekans da vardı. Şarkıcı Dan Hicks ilk müzik bestesini yaptı, ancak son versiyonun bestesi John Madara tarafından yapıldı.

Hey Good Lookin ', 1 Ekim 1982'de New York'ta gösterime girdi ve Ocak 1983'te Los Angeles'ta vizyona çıktı. Filmin gösterimi sınırlıydı ve Amerika Birleşik Devletleri'nde büyük ölçüde fark edilmedi, ancak yabancı pazarlarda saygın bir iş çıkardı. Vincent Canby kısa bir eleştirisinde, filmin "tam olarak tutarsız olmadığını, ancak başlangıçta aklında ne varsa kayıp gittiğini" yazdı. Animasyon tarihçisi Jerry Beck şöyle yazdı: "Filmin başlangıcı, bir çöp kutusunun sokaklardaki hayatı çöplerle tartışmasıyla oldukça umut verici. Bu, Bakshi'nin en iyi yaptığı şeyin bir örneği: animasyon ortamını kullanarak topluma yorum getirmek. Ne yazık ki, bu filmde bunu yeterince yapmıyor. Zirve noktasında, Crazy adlı karakterin çatıda silahlı saldırı sırasında halüsinasyon görmeye başladığı, son derece hayal gücü dolu bir fantezi sekansı var. Bu sahne neredeyse tüm filmi haklı çıkarıyor. Ama bunun dışında, bu, Coonskin, Heavy Traffic ve Fritz the Cat'te daha iyi işlenmiş fikirlerin tekrarı." Film o zamandan beri kablolu televizyon ve ev videosu aracılığıyla kült bir takipçi kitlesi kazandı. Quentin Tarantino , Hey Good Lookin'i Martin Scorsese'nin Mean Streets'ine tercih ettiğini belirtti.

Fantastik filmlere geçiş (1976–1978)

1976'da Bakshi, Savaş Büyücüleri'ni 20th Century Fox'a sundu . Lisede yarattığı fantastik çizimlerden ilham alan Bakshi, yetişkinlere yönelik filmleriyle aynı etkiye sahip bir "aile filmi" üretebileceğini kanıtlamayı amaçlıyordu. İngiliz illüstratör Ian Miller ve çizgi roman sanatçısı Mike Ploog, arka planlar ve tasarımlar için işe alındı. Ekipte, Bakshi'nin sınırlı storyboard'una ve kalem testlerinin yokluğuna alışmış olan Vita, Turek, Sparey, Vitello ve Spence yer alıyordu. Üretim maliyetleri arttıkça, Fox başkanı Alan Ladd Jr. , Bakshi'nin maaş artışı taleplerini reddetti ve filmi tamamlaması için ona 50.000 dolar vermeyi reddetti. Aynı zamanda Ladd, George Lucas'ın Yıldız Savaşları'nda da benzer bütçe sorunlarıyla uğraşıyordu. Bakshi ve Lucas, franchise sahipliği, ticari ürün satışı ve arka uç ödemesi hakkı veren sözleşmeler müzakere etmişlerdi , bu nedenle Ladd, filmlerinin tamamlanmasını kendilerinin finanse etmelerini önerdi.

Bakshi, filmin savaş sahnelerini kendi finansmanıyla tamamlamanın uygun maliyetli bir yolu olarak rotoskopi yöntemini seçti. Film ekibi veya oyuncu tutmaya ya da 35 mm film stoğu geliştirmeye gücü yetmediği için , Bakshi , Sergei Eisenstein'ın Alexander Nevsky'si de dahil olmak üzere, ihtiyaç duyduğu büyük savaş sahnelerini içeren filmlerin baskılarını istedi ve ihtiyaç duyduğu görüntüleri bir araya getirdi. Ancak, her karenin fotoğrafını basmanın maliyeti 3 milyon dolardı. IBM'in endüstriyel boyutlu bir fotokopi makinesi tanıttığını öğrenen Bakshi, şirketin teknik uzmanlarından birine , her karenin büyütülmüş kopyalarını üretmek için 35 mm makaraları makineye besleyip besleyemeyeceğini sordu . Deney başarılı oldu ve Bakshi, ihtiyaç duyduğu sayfaları kopya başına bir kuruşa elde etti.

War Wizards'ın tamamlanmasına yaklaşırken , Lucas, Star Wars ile çakışmayı önlemek için Bakshi'den filminin adını Wizards olarak değiştirmesini istedi ; Bakshi, Lucas'ın Mark Hamill'in Wizards için seslendirme yapması için Star Wars'tan izin almasına izin vermesi nedeniyle kabul etti . Wizards sınırlı bir gösterim almasına rağmen, gösterildiği sinemalarda başarılı oldu ve dünya çapında bir izleyici kitlesi oluşturdu. The Chicago Reader'dan Dave Kehr, filmi "ucuz teknikler ve biçimsiz bir senaryo ile lekelenmiş" olarak değerlendirdi. Film tarihçisi Jerry Beck'in görüşüne göre, baş karakter, yaşlanan bir büyücü, "açıkça karikatürist Vaughn Bodé'nin Cheech Wizard karakterine çok şey borçlu."

1976'nın sonlarında Bakshi, John Boorman'ın JRR Tolkien'in üç ciltlik romanının tek bir filme uyarlanacağı Yüzüklerin Efendisi'nin bir uyarlamasını yönetmek üzere sözleşme imzaladığını öğrendi. Bakshi , United Artists'in yapım başkanı Mike Medavoy ile bir görüşme ayarladı ve Medavoy , Boorman'ın senaryosuna harcanan 3 milyon dolar karşılığında Bakshi'nin yönetmenlik yapmasına izin vermeyi kabul etti. Medavoy'un yanındaki odada Metro-Goldwyn-Mayer başkanı Dan Melnick vardı ve Bakshi'nin Yüzüklerin Efendisi'nin haklarını satın alma konusunu görüşmek istediğini öğrenince Peter Bogdanovich ile yaptığı bir toplantıyı yarıda kesti . Melnick, United Artists'e 3 milyon dolar ödemeyi kabul etti, ancak kısa süre sonra kovuldu; proje, yerine geçen Dick Shepherd tarafından iptal edildi. Bakshi, MGM'nin borcunu karşılamak için bir çek yazan ve başlangıçta üç filmden oluşan bir seri olarak planlanan ve daha sonra ikiye indirilen serinin ilki için 8 milyon dolarlık bütçeyi finanse etmeyi kabul eden Saul Zaentz ile iletişime geçti. Yapım başlamadan önce Bakshi ve Zaentz, Tolkien'in mirasçılarına filmden telif hakkı ödenmesi konusunda ısrar etti.

Bakshi, öykünün geniş bir çizgi film versiyonunu üretmek istemediği için filmin tamamını canlı çekimle çekmeyi ve görüntüleri rotoskopi ile canlandırmayı planladı. Film ayrıca kısa cel animasyon ve doğrudan canlı çekim görüntüleri de içeriyordu. Canlı çekim sekanslarının yapımı İspanya'da gerçekleşti. Büyük bir çekimin ortasında, sendika yöneticileri öğle yemeği molası istedi ve Bakshi, gizlice Ork kostümlü oyuncuların yemek masasına doğru hareket ederkenki görüntülerini çekti ve bu görüntüleri filmde kullandı. Jerry Beck daha sonra, rotoskopi animasyonunu "güzel" bulmasına rağmen, canlı çekim kullanımının sanatsal bir seçim mi yoksa bütçe kısıtlamalarından mı kaynaklandığının belirsiz olduğunu yazdı.

İspanyol film geliştirme laboratuvarı, görüntülerde telefon hatları, helikopterler ve arabaların göründüğünü keşfettikten sonra, Bakshi'nin birinci yardımcı yönetmenine "bu tür özensiz sinematografi ortaya çıkarsa, Hollywood'dan hiç kimse bir daha İspanya'ya çekim yapmaya gelmez" diyerek görüntüleri yakmaya çalıştı. Bakshi Amerika Birleşik Devletleri'ne döndüğünde, her karenin büyütülmüş baskılarının geliştirme maliyetinin arttığını öğrendi. Yüzüklerin Efendisi için amaçladığı detay seviyesi için uygun olmayan, Wizards filminde kullanılan süreci tekrarlamak istemedi, bu yüzden Bakshi ve kamera teknisyeni Ted Bemiller, görüntüleri ucuza işlemek için kendi fotoğraf büyütme cihazlarını yarattılar. Görsel efekt bütçesini düşük tutmak ve filme daha gerçekçi bir görünüm kazandırmak için animasyon yerine canlı aksiyon özel efektleri ve analog optikler kullanıldı. Seslendirme sanatçıları arasında, Aragorn rolünü canlandıran saygın John Hurt da vardı . Projenin önemi, sektör dergilerinde yoğun bir şekilde yer aldı ve Mick Jagger gibi hayranlar, bir rol oynama şansı yakalamak için stüdyoyu ziyaret etti. Animasyoncu Carl Bell, Aragorn'u çizmeyi o kadar çok sevdi ki, Bakshi, Bell'e animasyon yaparken giydiği canlı aksiyon Aragorn kostümünü verdi.

Yüzüklerin Efendisi'ni bir tatil filmi olarak gören United Artists, Bakshi'ye filmi planlanan 15 Kasım 1978 gösterim tarihine kadar tamamlaması için baskı yaptı. Film tamamlandıktan sonra Bakshi'ye izleyicilerin tamamlanmamış bir hikaye için para ödemeyeceği söylendi; itirazlarına rağmen, Yüzüklerin Efendisi, ikinci bir bölümün geleceğine dair hiçbir belirti olmadan pazarlandı. Filmin eleştirileri karışıktı, ancak genel olarak "kusurlu ama ilham verici bir yorum" olarak görüldü. Newsday'den Joseph Gelmis , "filmin en büyük ödülü, şu anda diğer animasyon filmlerinin yaptığı hiçbir şeye benzemeyen görsel bir deneyimdir" diye yazdı. Roger Ebert, Bakshi'nin çabasını "karışık bir nimet" ve "tamamen saygın, zaman zaman etkileyici bir iş [ki] yine de orijinal hikayenin cazibesi ve kapsamının çok gerisinde kalıyor" olarak nitelendirdi. Vincent Canby ise filmi "hem uyuşturucu hem de etkileyici" buldu. ^{[ölü/kırık bağlantı]} [ ölü bağlantı ] New York'tan David Denby, filmin kitabı okumamış izleyiciler için anlamlı olmayacağını düşündü. Filmin çok karanlık ve mizah yoksunu olduğunu yazdı ve şu sonuca vardı: "Bu filmin müstehcen, anlamsız şiddeti beni sonunda bitkin ve mide bulantısı içinde bıraktı." Yapımı 4 milyon dolara mal olan film, 30,5 milyon dolar hasılat elde etti. Stüdyo, hikayenin geri kalanını uyarlayacak olan devam filmini finanse etmeyi reddetti. Yüzüklerin Efendisi, 1980 Giffoni Film Festivali'nde Altın Grifon ödülünü kazandı.

Amerikan Popu ve Ateş ve Buz (1979–1983)

Yüzüklerin Efendisi'nin yapımındaki zorlukların ardından Bakshi, daha kişisel bir şey üzerinde çalışmaya karar verdi. American Pop'u Columbia Pictures başkanı Dan Melnick'e sundu . Bakshi, şarkıların görsellerle yan yana yeni bir bağlam kazanacağı bir film üretmek istiyordu. American Pop, kariyerleri Amerikan popunun tarihiyle paralel ilerleyen Rus Yahudi göçmen bir müzisyen ailesinin dört kuşağını konu alıyor ve başrolde aktör Ron Thompson yer alıyor. Film Bakshi'nin kendi deneyimlerini yansıtmasa da, temaları Brownsville'de karşılaştığı insanlardan güçlü bir şekilde etkilenmiştir. Filmin ekibinde karakter düzeni ve tasarım sanatçısı Louise Zingarelli, Vita, Barry E. Jackson ve Marcia Adams yer alıyordu. Bakshi, filmin hikayesi için gereken duygu ve hareket yelpazesini yakalamak amacıyla yine rotoskopi kullandı. Bakshi'ye göre, "Rotoscoping incelikler için berbat bir teknik, bu yüzden yüz ifadelerinin sahne performanslarıyla eşleşmesini sağlamak zordu." Bakshi, Janis Joplin , The Doors , George Gershwin , The Mamas & the Papas , Herbie Hancock , Lou Reed ve Louis Prima'nın şarkılarını içeren kapsamlı bir film müziği haklarını 1 milyon dolardan daha az bir fiyata satın almayı başardı. 13 Şubat 1981'de gösterime giren film, finansal bir başarı elde etti. New York Times'tan Vincent Canby, "Bay Bakshi'nin animasyon karakterlerini gerçek duygulara sahip figürlere dönüştürmedeki başarısına hayran kaldım" diye yazdı. Jerry Beck, filmi "Bakshi'nin en iyi filmlerinden biri" olarak nitelendirdi. Müzik telif hakları sorunları nedeniyle, 1998 yılına kadar ev videosunda yayınlanmadı .

Ayrıca bu dönemde Bakshi, Bakshi'nin Masalları adlı bir dizi animasyon kısa filmi kendi imkanlarıyla finanse etmeyi planladı , ancak üretilen tek film Sigara ve Ot (1981) oldu; bu film geniş bir dağıtım görmedi ancak Halloween III: Season of the Witch (1982) filminde kısa bir süre yer aldı. Şubat 2025'te Bakshi, Sigara ve Ot'u sosyal medya hesapları aracılığıyla tamamen yayınladı.

1982 yılına gelindiğinde, Canavar Ustası ve Barbar Conan gibi fantastik filmler gişede başarılı olmuştu ve Bakshi, uzun zamandır arkadaşı olan fantastik illüstratör Frank Frazetta ile çalışmak istiyordu. Ateş ve Buz, American Pop'un bazı yatırımcıları tarafından 1,2 milyon dolara finanse edildi ve 20th Century Fox dağıtımını üstlendi. Ateş ve Buz , Bakshi'nin yönettiği en aksiyon odaklı hikayeydi, bu yüzden yine rotoskopi kullandı; tasarımın gerçekçiliği ve rotoskopik animasyon, Frazetta'nın sanat eserini taklit etti. Bakshi ve Frazetta, oyuncu seçimi seanslarından son çekime kadar canlı aksiyon sekanslarının yapımında yoğun olarak yer aldılar. Filmin ekibinde arka plan sanatçıları James Gurney ve Thomas Kinkade , düzen sanatçısı Peter Chung ve Bakshi Productions'ın tanınmış sanatçıları Sparey, Steve Gordon, Bell ve Banks yer alıyordu. Chung, Bakshi ve Frazetta'nın çalışmalarına büyük hayranlık duyuyordu ve Walt Disney Şirketi için çalışırken onun sekanslarını canlandırdı . Film sınırlı bir gösterimle vizyona girdi ve mali açıdan başarısız oldu. Andrew Leal şöyle yazdı: "Konu standart [...] Filmation'ın He-Man serisinin daha grafik bir bölümünü hatırlatıyor . [...] Ateş ve Buz , Arnold Schwarzenegger'in Conan olarak ortaya çıkmasının ardından gelen barbar filmlerinin bir dipnotu olarak kalıyor ."

Gerçekleştirilmemiş projeler ve geçici emeklilik (1983–1986)

Fire and Ice'ın çekimleri bittikten sonra Bakshi, Hunter S. Thompson'ın Fear and Loathing in Las Vegas , William Kotzwinkle'ın The Fan Man , ER Eddison'ın The Worm Ouroboros , Stephen Crane'in Maggie: A Girl of the Streets , Mickey Spillane'in Mike Hammer romanları ve Sherlock Holmes'ün insanlaştırılmış bir tasviri gibi birçok başarısız projeye imza attı. Ray Bradbury'nin Something Wicked This Way Comes ve Philip K. Dick'in Do Androids Dream of Electric Sheep? adlı eserlerini yönetme tekliflerini reddetti . Sonuncusunu Ridley Scott'a verdi ve Scott da bu eseri 1982 yapımı Blade Runner filmine uyarladı (ancak Scott bu filmin televizyon versiyonunu da planlıyordu). 1983'te Robert E. Howard'ın karakteri Rogatino'lu Kızıl Sonya'nın film uyarlamasını yönetmesi planlanmıştı , ancak yapım bir yıl ertelendikten sonra Bakshi'nin yerine, daha önceki Robert E. Howard uyarlaması Conan the Destroyer'ı (1984) da yöneten Richard Fleischer getirildi.

Bu dönemde Bakshi, lisede ilk kez okuduğu JD Salinger'ın Çavdar Tarlasında Yakalanan adlı eserini yeniden okudu ve kendi durumu ile kitabın kahramanı Holden Caulfield'ın durumu arasında paralellikler gördü . Film haklarını aramaya karar veren Bakshi, hikayenin parantez içindeki sekanslarını canlı çekimle, ana geri dönüş sahnelerini ise animasyonla çekmeyi planlıyordu. Salinger, romanı uyarlamak için yapılan önceki teklifleri reddetmişti ve 1965'ten beri kamuoyu önünde görünmemiş veya 1980'den beri röportaj vermemişti. Bakshi, Salinger'a romanı uyarlamasına neden izin verilmesi gerektiğini açıklayan bir mektup gönderdi; yazar, Bakshi'ye teşekkür ederek romanın orijinal biçiminden başka bir ortama uygun olmadığını belirtti.

Kısmen Salinger'ın mektubunun etkisiyle Bakshi, resme odaklanmak için kısa bir süreliğine emekli oldu. Bu süre zarfında, 1960'ların sonlarından beri geliştirmekte olduğu canlı aksiyon filmi "Eğer Onu Yakalarsam, Onu Öldürürüm" ün senaryosunu tamamladı . United Artists ve Paramount Pictures, 1970'lerde Bakshi'ye filmi geliştirmesi için ödeme yaptı, ancak filmi üretmeye yanaşmadılar; aynı şekilde 1980'lerde filmi sunduğu stüdyolar da öyle. Bakshi'ye göre, "Kadınların kocalarını aldatabileceğini ve aldattığını kimsenin kabul etmeyeceğini düşündüler. Çok müstehcen olduğunu düşündüler, ki bu mantıklı değildi." 1985'te, The Rolling Stones'un menajeri Tony King'den bir telefon aldı ve King, Bakshi'ye grubun Bob & Earl'ün " Harlem Shuffle " şarkısının bir cover'ını kaydettiğini ve Bakshi'nin müzik videosunu yönetmesini istediğini söyledi. Grammy Ödülleri'nde gösterilebilmesi için canlı çekimin bir gün içinde (28 Ocak 1986) tamamlanması gerektiği kendisine söylendi . Yapım tasarımcısı Wolf Kroeger, setlerini önemli ölçüde küçültmek zorunda kaldı ve animasyon yönetmeni ve tasarımcısı John Kricfalusi , Lynne Naylor, Jim Smith ve Bob Jaques'i de içeren ekibini animasyonu birkaç hafta içinde tamamlamaları için zorlamak zorunda kaldı. Grubun sete gelişi bir kar fırtınası nedeniyle gecikti ve kameraların yolları kesiştiğinde birkaç çekim mahvoldu. Bakshi, sendika ücretlerini kendi ücretlerinden ödemek zorunda kaldı ve Kricfalusi'nin animasyonu ile canlı çekim görüntüleri arasındaki süreklilik uyuşmadı; ancak video zamanında tamamlandı.

Bakshi, Kricfalusi'nin yeteneğini fark etti ve genç animatörün becerilerini sergileyecek bir projeyi ona emanet etmek istedi. Bakshi ve Kricfalusi, dönemin gençlik filmlerine gönderme yapan Bobby's Girl adlı senaryoyu birlikte yazdılar. TriStar Pictures'ın yapım başkanı Jeff Sagansky, projeyi geliştirmek için 150.000 dolar ayırdı ve bu da Bakshi'nin Los Angeles'a geri dönmesine neden oldu. Sagansky TriStar'dan ayrıldığında, Bakshi filmi tekrar sunmak zorunda kaldı, ancak stüdyonun yeni yöneticileri filmin çekiciliğini anlamadı ve finansmanı kesti. Bakshi ve Zingarelli, Hollywood'un Altın Çağı hakkında bir uzun metrajlı film geliştirmeye başladılar ve Bakshi Productions ekibi, ucuz romanlardan etkilenen önerilen çizgi filmler üzerinde çalıştı. Bobby's Girl, Suzy's in Love adlı potansiyel bir prime time dizisi olarak yeniden düzenlendi , ancak ciddi bir ilgi görmedi. 2003 yılında Spümcø'de tekrar denediler , ancak bundan da bir sonuç çıkmadı.

Televizyona dönüş (1987–1989

Nisan 1987'de Bakshi, CBS'nin Cumartesi sabahı kuşağının başkanı Judy Price ile bir toplantı ayarladı . Toplantıdan üç gün önce Bakshi, Kricfalusi, Naylor, Tom Minton , Eddie Fitzgerald ve Jim Reardon fikir alışverişi yapmak için bir araya geldi. Bakshi hatırlıyor: "Arabam camlara kadar doluydu. Judy, ailemin yanına New York'a dönmeden önceki son durağımdı." Price, Bakshi'nin hazırladığı sunumları reddetti, ancak başka neye sahip olduğunu sordu. Bakshi , Mighty Mouse'un haklarına sahip olduğunu söyledi ve Price diziyi satın almayı kabul etti. Ancak Bakshi, haklara sahip değildi ve kimin sahip olduğunu bilmiyordu. Hakları araştırırken, CBS'nin 1955'te tüm Terrytoons kütüphanesini satın aldığını ve bunu unuttuğunu öğrendi. Bakshi'ye göre, "Zaten sahip oldukları bir programı onlara sattım, bu yüzden hakları bana bedava verdiler!"

Kricfalusi'nin ekibi bir hafta içinde on üç bölüm için hikaye taslakları yazdı ve bunları Price'a sundu. Ertesi hafta, Kricfalusi diğer stüdyolarda çalışan tanıdığı animatörleri işe aldı. Mighty Mouse: The New Adventures, onaylandığı ay içinde üretime girdi; 19 Eylül 1987'de gösterime girmesi planlandı. Bu acele, ekibin, baş yönetmen Kricfalusi, Fitzgerald, Steve Gordon ve Bruce Woodside liderliğinde dört ekibe ayrılmasını gerektirdi. Her ekibe birkaç bölüm verildi ve neredeyse tamamen diğerlerinden bağımsız olarak çalıştılar. Senaryoların CBS yöneticileri tarafından onaylanması gerekse de, Kricfalusi sanatçıların çizim yaparken görsel espriler eklemeleri konusunda ısrar etti. Bruce Timm , Andrew Stanton , Dave Marshall ve Jeff Pidgeon, dizide çalışan sanatçılar arasındaydı. Zaman kısıtlamalarına rağmen, CBS, Bakshi Productions'ın ağın notlarına verdiği cevaptan memnundu.

"En Küçük Serseri" bölümünün yapımı sırasında, editör Tom Klein, Mighty Mouse'un ezilmiş bir çiçeğin kalıntılarını kokladığı bir sahnenin kokain kullanımına benzediği yönünde endişesini dile getirdi. Bakshi başlangıçta görüntüleri izlemedi; Klein'ın aşırı tepki verdiğine inanıyordu, ancak sahnenin kesilmesine izin verdi. Kricfalusi, kesintiye inanmadığını ifade ederek, eylemin zararsız olduğunu ve sahnenin geri getirilmesi gerektiğini savundu. Kricfalusi'nin tavsiyesi üzerine Bakshi, Klein'a sahneyi geri getirmesini söyledi; bu sahne, kanal yöneticileri ve CBS standartlar ve uygulamalar departmanı tarafından onaylanmıştı. Bölüm, 31 Ekim 1987'de herhangi bir tartışma olmadan yayınlandı.

1988'de Bakshi, "Animasyon Sanatına Seçkin Katkı" dalında Annie Ödülü aldı. [ 76 ] Aynı yıl, Junktown çizgi romanlarından uyarlanan bir dizi pilot bölümünün yapımına başladı. Bakshi'ye göre, önerilen dizi "20'ler ve 30'ların çizgi film tarzının yeniden canlandırılması olacaktı. Duke Ellington ve Fats Waller'ın caz müzikleriyle zenginleştirileceği bir film müziği olacaktı." Nickelodeon başlangıçta Junktown'ın 39 bölümüne onay vermeye hazırdı.

6 Haziran 1988'de, Amerikan Aile Birliği (AFA) başkanı Donald Wildmon, "En Küçük Serseri"nin kokain kullanımını tasvir ettiğini iddia ederek medyada büyük bir infial yarattı. AFA, daha önce Ulusal Ahlak Federasyonu olarak faaliyet gösterdiği dönemde, bir annenin kızını " Şeytan Çıkarma II: Sapık " filminin yayınlanmasının ardından öldürmesi olayından sonra CBS'yi "cinayete ortak olmakla" suçlamıştı . Bakshi'nin " Mighty Mouse: Yeni Maceralar" ile olan ilişkisine gelince , AFA, CBS'nin "çocuklar için bir çizgi film yapması için bilinen bir pornografı kasten işe aldığını ve ardından çizgi film kahramanının kokain çektiği bir sahne eklemesine izin verdiğini" iddia etti. Bakshi, " Lady and the Tramp'ten bir kare seçip aynı izlenimi edinebilirsiniz. Fritz the Cat pornografi değildi. Sosyal bir eleştiriydi. Bunların hepsi kitap yakmayı ve Üçüncü Reich'ı çağrıştırıyor. McCarthyizm'i çağrıştırıyor . Kimin ne kokladığına girmeyeceğim. Bu delilik!" diye yanıtladı. CBS'nin emriyle Klein, sahneyi ana yayın görüntülerinden çıkardı. Wildmon, düzenlemelerin "Mighty Mouse'un gerçekten kokain çektiğinin fiili bir itirafı" olduğunu iddia etti. Çocuk Televizyonu Eylem Derneği'nden ödül almasına , olumlu eleştiriler almasına ve Time dergisinin "87'nin En İyileri" listesinde yer almasına rağmen, Mighty Mouse: The New Adventures, tartışmanın ardından CBS tarafından iptal edildi.

Olayın domino etkisi oldu ve Nickelodeon'ın Junktown'a olan bağlılığını zayıflattı . Bakshi ayrıca "farklı bir şey deniyorduk [...] ama bir dizi mantıklı değildi. İşe yaramadı" dedi. Dizi iptal edildi ve tamamlanan pilot bölüm, Aralık 1988'de Christmas in Tattertown adlı özel bir bölüm olarak yayınlandı . Bu, Nickelodeon için yaratılan ilk orijinal animasyon özel bölümüydü. Bakshi, kafasını dağıtmak için Los Angeles şehir merkezindeki bir depo loftuna taşındı ve PBS'nin Imagining America antoloji dizisi için yarım saatlik canlı aksiyon bir film yönetmesi için 50.000 dolar teklif edildi. Mark Bakshi , babasıyla ilk profesyonel iş birliği olan This Ain't Bebop filminin yapımcılığını üstlendi . Bakshi, Jack Kerouac , caz , Beat Kuşağı ve Brooklyn'den etkilenen ve Harvey Keitel tarafından seslendirilen bir şiir yazdı . Bir araba kazasından sonra Bakshi, post prodüksiyonu dikişler ve alçılarla tamamladı. Bakshi, eser hakkında şunları söyledi: " Coonskin'den beri bir resimle bu kadar gurur duymamıştım - tam bir dürüstlükle yaptığım son gerçek şeydi."

Filmin sonucu olarak Bakshi, Dr. Seuss'un The Butter Battle Book'unu TNT için uyarlama teklifi aldı . Ted Geisel, Dr. Seuss eserlerinin önceki ekran uyarlamalarından hiçbir zaman memnun kalmamıştı. Bakshi tamamen sadık bir uyarlama üretmek istedi ve özel bölümün storyboard'unu kendisi çizmeyi kabul eden Geisel, nihai üründen memnun kaldı. Bakshi daha sonra NBC için Hound Town pilot bölümünü yönetti ; sonucu "utanç verici bir bok parçası" olarak tanımladı. Bakshi'nin yanı sıra, sitcom mezunu Rob Sternin ve Prudence Fraser projeyi yazdı ve yapımcılığını üstlendi.

Cool World , devam eden televizyon projeleri ve yarı emeklilik (1990–1997)

1990 yılında Bakshi, Cool World'ü kısmen animasyonlu bir korku filmi olarak Paramount Pictures'a sundu . Konsept, bir çizgi film karakteri ile bir insanın cinsel ilişkiye girip, kendisini terk eden babasını öldürmek için gerçek dünyaya gelen melez bir çocuk dünyaya getirmesini içeriyordu. Canlı çekim görüntülerin, Bakshi'nin uzun zamandır elde etmek istediği görsel bir konsept olan "canlı, içinden geçilebilen bir tablo" gibi görünmesi amaçlanmıştı. Tasarımcı Barry Jackson'ın resimlerinin büyütülmüş hallerine dayalı olarak, Las Vegas'taki bir stüdyoda devasa setler inşa edildi. Animasyon, Fleischer Studios ve Terrytoons'un tarzlarından büyük ölçüde etkilenmişti. Setler inşa edilirken, Paramount başkanı Frank Mancuso Sr.'ın oğlu yapımcı Frank Mancuso Jr. , senaryoyu gizlice yeniden yazdırdı; Michael Grais ve Mark Victor tarafından yazılan yeni versiyon , Bakshi'nin orijinalinden radikal bir şekilde farklıydı. Paramount, Bakshi filmi tamamlamazsa ona dava açmakla tehdit etti. Bakshi ve Mancuso yaratıcı farklılıkları yüzünden çekişirken, Bakshi ve stüdyo da filmin oyuncu kadrosu konusunda kavga etmeye başladı. Oyuncu Brad Pitt'i kadroda tutmak için Bakshi, Holli Would karakteri için ilk tercihi olan Drew Barrymore'u , o dönemde daha büyük bir gişe başarısı yakalayacak olan Kim Basinger ile değiştirmek zorunda kaldı . Filmin animatörlerine hiçbir zaman senaryo verilmedi ve bunun yerine Bakshi tarafından "Komik bir sahne yapın, ne isterseniz yapın!" denildi.

Tasarımcı Milton Knight, "izleyicilerin aslında daha vahşi, daha müstehcen bir Cool World istediğini" hatırladı . "Filmi birlikte izlediğim ilk izleyici kitlesi kesinlikle öyleydi." Filme yönelik eleştirel tepkiler genellikle olumsuzdu. Roger Ebert şöyle yazdı: "Radyo istasyonunun Cool World'ün ücretsiz ön gösterimini sunan DJ sahneye atladı ve izleyicilere şöyle söz verdi: ' Roger Rabbit'i beğendiyseniz, Cool World'ü de seveceksiniz !' Yanılıyordu, ama onu suçlayamazsınız - filmi izlememişti. Ben izledim ve şimdi size söz veriyorum ki, Roger Rabbit'i beğendiyseniz , işin içinden çıkın." Film gişede hayal kırıklığı yarattı. Diğer film projeleri takip ederken, Bakshi resme daha fazla odaklanmaya başladı.

1993'te Samuel Z. Arkoff'un oğlu Lou Arkoff , Bakshi'ye Showtime'ın Rebel Highway serisi için düşük bütçeli bir canlı aksiyon filmi yazıp yönetmesi için başvurdu . Bakshi, üçüncü kez If I Catch Her, I'll Kill Her adlı senaryosuna geri döndü ve filmin adını Cool and the Crazy olarak değiştirdi . 16 Eylül 1994'te yayınlanan filmde Jared Leto , Alicia Silverstone , Jennifer Blanc ve Matthew Flint rol aldı. Eleştirmen Todd Everett, filmin Bakshi'nin animasyon filmlerinin "hiper hızlı görsel anlayışına" sahip olduğunu belirtti. "Cool'daki her şey [...] pastel tonlarda var gibi görünüyor ve Bakshi, Sidney J. Furie'nin en parlak döneminden beri hiçbir yönetmenin yapmadığı kadar tuhaf açılardan çekim yapıyor. Ve kapanış sahneleri, ekranda hiç kan dökülmeden güçlü şiddetin nasıl sunulabileceğini ustaca gösteriyor. Bakshi, genç ve büyük ölçüde bilinmeyen bir oyuncu kadrosundan güçlü [performanslar] çıkarıyor." dedi.

1995 yılında Hanna-Barbera yapımcısı Fred Seibert, Bakshi'ye Cartoon Network'ün What a Cartoon! programı için iki animasyon kısa film yaratma fırsatı sundu : Malcom ve Melvin ile Babe, He Calls Me . Bu filmler, Malcom adında trompet çalan bir hamamböceği ve onun en iyi arkadaşı, Melvin adında bir palyaçoyu konu alıyordu. Bakshi filmleri teslim ettikten sonra her ikisi de ağır şekilde düzenlendi ve bunun sonucunda Bakshi filmleri reddetti. Daha sonra HBO , özellikle yetişkinler için ilk animasyon dizisini başlatmak istiyordu ve bu ilgi, Trey Parker ve Matt Stone'un video Noel kartı Jesus vs. Santa'ya dayanan bir diziyle ilgili tartışmalardan kaynaklanıyordu . Bakshi, oğlu Preston da dahil olmak üzere bir yazar ekibini, daha sonra Spicy City olarak yeniden adlandırılan, kara film tarzında , teknoloji odaklı bir gelecekte geçen bir antoloji dizisi olan Spicy Detective'i geliştirmek üzere görevlendirdi . Her bölüm, Michelle Phillips tarafından seslendirilen Raven adlı bir kadın sunucu tarafından anlatılıyordu . Dizi, Temmuz 1997'de, Parker ve Stone'un South Park'ının yayınlanmasından bir ay önce gösterime girdi ve böylece ilk "sadece yetişkinlere yönelik" çizgi film dizisi oldu. Eleştirilerin tepkisi büyük ölçüde olumsuz olsa da, Spicy City kabul edilebilir reytingler aldı. İkinci sezon onaylandı, ancak kanal Bakshi'nin yazım ekibini kovmak ve Los Angeles'tan profesyonel senaristler işe almak istedi. Bakshi işbirliği yapmayı reddedince dizi iptal edildi.

Resim, öğretmenlik ve animasyon bitirme projeleri (1997–2015)

Bakshi, animasyondan bir kez daha emekli oldu ve resmine geri döndü. 2000 yılında New York Görsel Sanatlar Okulu'nda lisans düzeyinde animasyon dersi vermeye başladı. 14 Aralık 2001'de Cameron Crowe'un Vanilla Sky filmi için bazı resimler yaptı. Daha sonra Sci Fi Channel ile bir geliştirme anlaşması da dahil olmak üzere çeşitli ekran projelerinde yer aldı. Eylül 2002'de Bakshi, Liz ve köpekleri New Mexico'ya taşındı ve burada resim çalışmalarında her zamankinden daha verimli hale geldi ve Last Days of Coney Island filminin geliştirme çalışmalarına başladı. 2003 yılında, John Kricfalusi'nin Ren & Stimpy "Adult Party Cartoon" dizisinin "Fire Dogs 2" bölümünde İtfaiye Şefi olarak göründü ; bölüm, orijinal bölümün olay örgüsünün tekrarı olarak başlar, ancak Şefin görünümü aniden Bakshi'ye dönüşür ve bölüm bunun yerine ikilinin Şefle birlikte yaşaması etrafında döner.

Eylül 2008'de Main Street Pictures, Wizards'ın devam filmi için Bakshi ile işbirliği yapacağını duyurdu. 2012'de Bakshi, Bakshi Blues adlı kısa film serisini üretmeye başladı . Bu kısa filmlerin ilki olan Trickle Dickle Down , Coonskin'den yeniden kullanılan animasyonlar içeriyor ve 2012 Cumhuriyetçi başkan adayı Mitt Romney'i eleştiriyor . Kısa filmlerin "eski ve yeni karakterlere" odaklanması ve günümüz Amerika'sı hakkında yorum yapması amaçlanmıştı.

Şubat 2013'te Bakshi, son filmi Last Days of Coney Island için fon sağlamak amacıyla başarılı bir Kickstarter kampanyası başlattı. Uzun süredir Bakshi hayranı olan oyuncu Matthew Modine , filmin Kickstarter kampanyasına internette rastladıktan sonra Şubat 2013'te filmde rol aldı. Last Days of Coney Island, 2015 yılında Vimeo'da yayınlandı. Bakshi, filmi 13 Ekim 2016'da YouTube'da ücretsiz olarak yayınladı.

Animasyon sonrası dönem (2016–günümüz)

Animasyon sektörünü bıraktıktan sonra Bakshi, medyaya ve podcast'lere birçok röportaj verdi. Bakshi ailesi tarafından işletilen eBay ve kendi web sitesinde sanat eserleri satmaya devam ediyor. Şu anda çizgi film karakterlerinin kurgusal portrelerinden oluşan Little Guys and Gals adlı bir sanat serisi satıyor. Seri, Kasım 2020'de rastgele karakter eskizleri olarak ortaya çıktı ve Ocak 2021'de resmi olarak başladı, başlangıçta serinin adı Little Gals and Little Guys idi. Bakshi, 28 Ekim - 7 Kasım 2021 tarihleri ​​arasında sanal olarak düzenlenen animasyonu kutlayan bir Kanada film festivali olan SPARK Animation'a konuk olarak katıldı.