
Rehber veya profesyonel turist rehberi, turistlere seçtikleri dilde tarih, kültür, coğrafya, sanat ve doğa gibi konularda bilgi sunarak gezi programlarını yürüten kişidir. Türkiye'de rehberler, 6326 sayılı Turist Rehberliği Meslek Kanunu uyarınca mesleğe kabul edilir ve Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından verilen ruhsatname (kokart) ile mesleği icra etme hak ve yetkisi kazanır.
Meslek, 7 Haziran 2012'de kabul edilen ve 22 Haziran 2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6326 sayılı Turist Rehberliği Meslek Kanunu ile müstakil bir meslek kanununa kavuşmuştur.
Turist rehberleri mesleklerini serbest meslek şeklinde (yevmiye usulü) veya iş sözleşmesine bağlı olarak icra edebilir; ayrıca belirli müzelerde lokal rehberlik hizmeti sunan rehberler de bulunmaktadır. Meslek icrası tarih, sanat, coğrafya, mitoloji ve iletişim alanlarında geniş bilgi birikimi gerektirir.
Rehberlik, İlk Çağ'dan beri var olan bir uğraştır; rehberler tarih boyunca göçlerde, savaşlarda, ticaret kervanlarında, kutsal yerlerin ziyaretlerinde ve kara ve deniz yolculuklarında yol göstericilik yapmıştır. 17. ve 18. yüzyıllarda Avrupalı aristokrat gençlerin Grand Tour adı verilen uzun Avrupa seyahatleri, organize turizmin öncüsü kabul edilir. Thomas Cook'un 1841'de İngiltere'de Leicester yakınında 570 kişilik bir grupla düzenlediği tren gezisi ise dünyada organize edilmiş ilk modern tur ve kitle turizminin başlangıcı kabul edilir.

Türkiye'de rehberlik faaliyetleri 19. yüzyılın sonlarına uzanır. 29 Ekim 1890 tarihli ve 190 sayılı Nizamname, rehberliği ilk kez resmî düzeyde tanımlamıştır.
Cumhuriyet döneminde 8 Kasım 1925 tarihli 2730 sayılı "Ecnebi Seyyahlara Tercümanlık ve Rehberlik Edecekler Hakkında Kararname" yürürlüğe girmiş ve yabancı turistlere refakat edecek kişilere dil bilgisi ve doğruluk esasları getirilmiştir.
1930'lardan itibaren Halikarnas Balıkçısı (Cevat Şakir Kabaağaçlı), Bodrum ve çevresini tanıtan yazıları, kültürel anlatıları ve başlattığı Mavi Yolculuk hareketiyle modern Türk rehberliğinin öncü isimlerinden biri kabul edilir. Bölgedeki doğal ve kültürel değerlerin yabancı ziyaretçilere tanıtılmasında önemli rol oynamıştır.
1940'lardan itibaren İstanbul Belediyesi, Basın-Yayın Genel Müdürlüğü ve çeşitli öğrenci dernekleri tarafından rehberlik kursları düzenlenmiş; 1950 ve 1960'larda yapılan sınavlarla yüzlerce rehber yetiştirilmiştir.
Turist rehberliğine ilişkin ilk kapsamlı yönetmelik 3 Eylül 1971'de yayımlanmış; 1974, 1986 ve 2005 yıllarında yenilenerek mesleğin kurumsal çerçevesi güçlendirilmiştir.
22 Haziran 2012'de yürürlüğe giren 6326 sayılı Kanun; mesleğe kabul şartlarını, disiplin hükümlerini, uzmanlık alanlarını ve mesleki örgütlenmeyi yeniden düzenlemiştir. Kanuna dayanılarak hazırlanan Turist Rehberliği Meslek Yönetmeliği, 26 Aralık 2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu yönetmelik 7 Kasım 2024'te yürürlükten kaldırılmış; aynı tarihli Resmî Gazete'de, Kanun'un 12. maddesine dayanılarak hazırlanan iki ayrı düzenleme yayımlanmıştır: Turist Rehberleri Birliği tarafından çıkarılan yeni Turist Rehberliği Meslek Yönetmeliği ile mesleğe kabul, eğitim programları ve uygulama gezilerini düzenleyen, Kültür ve Turizm Bakanlığınca çıkarılan yönetmelik. 2025 itibarıyla Türkiye'de turist rehberleri odalarına kayıtlı rehber sayısı 13.884'tür.
Adaylar İl Kültür ve Turizm Müdürlükleri tarafından yapılan yazılı–sözlü sınavlarla rehber olabiliyordu. Ülke genelinde standart bir eğitim zorunluluğu yoktu.
6326 sayılı Kanun sonrasında mesleğe kabul dört temel aşamada gerçekleşir:
Türkiye'de profesyonel turist rehberlerine verilen ruhsatnameler ikiye ayrılır:
Ruhsatname sahibi olmadan turist rehberliği hizmeti sunmak 6326 sayılı Kanun uyarınca yasaktır; 2024 yılında Kanun'a eklenen hükümle, ruhsatnamesiz rehberlik yapanlara mülki idare amirlerince 25.000 ile 100.000 Türk lirası arasında idari para cezası uygulanması öngörülmüştür. Turist rehberliği hizmetlerinin denetimi; Kültür ve Turizm Bakanlığı, il kültür ve turizm müdürlükleri ve meslek kuruluşları (turist rehberleri odaları ile Turist Rehberleri Birliği) tarafından, gerektiğinde kolluk desteği alınarak yürütülür.