
Wendigo, Kuzey Kanada bölgesinde yaşadığı düşünülen mitolojik bir karakterdir.
Kuzey Amerikalı Anişinaabe Kızılderilileri, insan eti yiyen bir kişinin Wendigo'ya dönüştüğüne inanır. Bu mitolojik karakter, insan eti yiyemediği zaman açlığını yosunla giderir ve tek başına yolculuk eden gezginleri takip ettiği söylenir. Kalbinin buzdan olduğu, tek öldürme yolunun da bu buzdan kalbini eritmek olduğu söylenir.
Nasıl bir görünüşe sahip olduğu konusunda farklı anlatılar mevcuttur. Ayı ya da kedi benzeri uzun azı dişlere sahip yırtıcı bir hayvan, hayvan ayaklarına sahip bir kişi, insandan ayırt edilemeyen bir varlık ya da hayalet olarak tanımlanmıştır.
"Wendigo" sözcüğü, İngilizceye birden fazla kaynaktan geçmiş bir ödünç kelimedir. Kısmen Cree dilindeki wīhtikōw, kısmen de Ojibwe dilindeki wiindigoo biçimlerinden türemiştir; her iki dil de Algonquian dil ailesine aittir. Benzer kelime biçimleri İngilizcede ilk kez 1714 yılında Whitego olarak kaydedilmiştir. "Wendigo" biçimi ise İngiliz yazar Algernon Blackwood'un 1910 yılında yayımladığı The Wendigo adlı novellası aracılığıyla yaygınlık kazanmıştır.
Sözcüğün kökeni, Proto-Algonquian dilinde wi·nteko·wa olarak yeniden yapılandırılmıştır ve olası anlamı “baykuş”tur.[kaynak belirtilmeli]
Bu yaratıkların ıssız ormanlarda yaşadıkları, insanlara tanrıça ya da hayalet biçiminde görüldüğü anlatılır.
Bir şamanın bedduasına uğramak, rüyada Wendigo'nun çağırdını görmek bireyi Wendigo'ya dönüştürür. Bunun yanında insan eti yiyen şahsın da Wendigo olacağı söylenmiştir.
Bütün söylenceler, soğuk ve karlı bölgelerde şekillenir ve çoğunlukla da wendigonun buzdan kalbinin erimesi ya da doğrudan buraya verilecek zararın Wendigo'yu alt edeceği düşünülür.