Zeynelâbidîn, Muhammed'in damadı Ali'nin oğlu olan Hüseyin'in iki oğlundan birisidir. Diğer oğlu Ali (el-Ekber) ile aynı isme sahip olup karışmaması için literatürde Ali el-Asgar ismiyle daha çok da Zeynelâbidîn lakabıyla anılır. 'Zeynelâbidîn' Arapçada 'ibadet edenlerin süsü, değerlisi' anlamına gelir.
Kaynaklarda Zeynelâbidîn'in annesinin adı Barra, Sülâfe, Selâme, Gazâle, Şahzanan ve Şehrbânû olarak geçmektedir. Bazı Sünni kaynaklara göre, Sind'den azat edilmiş bir cariye (ümmü veled) idi. Buna karşılık, Şii kaynaklar Zeynelâbidîn'in annesinin, Müslümanların İran'ı fethi sırasında devrilen son Sasani İmparatoruIII. Yezdicerd'in (h.632-651) kızı olduğunu iddia etmektedir. Şii geleneği bu nedenle Zeynelâbidîn'i İbn el-Khiyaratayn (kelimenin tam anlamıyla 'en iyi ikisinin oğlu') olarak adlandırır; bu ünvan, her iki taraftan da soylu soyunu ifade eder. Ancak, Zeynelâbidîn'in annesinin bir Sasani prensesi olduğu iddiası bazı Şii kaynaklara özgüdür. Şii kaynaklar, Yezdicerd'in kızının ikinci halife Ömer (h.634-644) döneminde esir olarak Medine'ye getirildiğini, ardından Hüseyin'i kocası olarak seçmesine izin verildiğini ve tek oğlu Zeynelâbidîn'i doğurduktan kısa bir süre sonra öldüğünü ekler.
Kerbela Olayı
Zeynelâbidîn, Kerbela Olayı'na ağır hasta olduğu için katılmamıştır. Emevi askerleri tarafından öldürülmek istense de komutan Ömer bin Sa'd tarafından kurtarıldı. Diğer Ehl-i Beyt fertleriyle beraber Şam'a Yezid'in yanına gönderildi. Burada Yezid tarafından iyi karşılandı ve dilerse yanında kalabileceği söylendi. Ama o Medine'ye dönmeyi tercih etti.
Medine yaşamı
Buradan Medine'ye dönen Zeynelâbidîn, burada Yezid'e karşı ayaklanan Medinelilere katılmayarak olaylardan uzak durdu. Tüm 'fitne'lerin siyasi menfaatlerden kaynaklandığını düşündüğünden Emevilere de onlara karşı ayaklanan gruplara da hep mesafeli durmuştur.
Ölümü
Zeynelâbidîn, Hicri 94 veya 95 yılında (712-714) vefat etti ve Medine'deki Baki mezarlığında amcası Hasan'ın yanına defnedildi. Şii kaynaklarında Emevi halifesi I. Velîd tarafından zehirletilerek öldüğü yer alır.
Mezarı üzerinde 1806'da yıkılana kadar bir türbe bulunuyordu; daha sonra yeniden inşa edildikten sonra 1925 veya 1926'da tekrar yıkıldı. Her iki yıkım da, Müslüman azizlere saygı göstermeyi bir tür çok tanrıcılık ve şirk olarak gören, Vehhabîler tarafından gerçekleştirildi.
Çocukları
Kaynaklarda on beş çocuğu olduğu geçmektedir. Bu çocuklarından Muhammed el-Bâkır Şiilerin beşinci imamıdır. Diğer çocuklarının isimleri: Abdullah, Hasan, Hüseyin El-Ekber El-Müsellem, Ömer, Hüseyin El-Asğar, Abdurrahman, Süleyman, Ali, Muhammed Esger, Abbas El-Eftam, Hatice, Fatıma, Aliyye, Ümm-ü Gülsüm.
Başlıca Şiamezhepleri onun imâmetini kabul eder; On İki İmâmlar'ın dördüncü imamıdır. Diğer imamlar da olduğu gibi 'İmam Ali Zeynelâbidîn' Şia için önemli bir kişidir. Tabiin'den olan birçok tanınmış sahabeyi görmüştür.
Tahran'da Zeynelâbidîn’in annesi Şehre-Bânû'nun mezari.
Eserleri
Sahife-i Seccadiye, Zeynelâbidîn lakabiyla meşhur olan Ali bin Hüseyin'in dua ve münacatlarını ihtiva eden bir kitaptır. Al-i Muhammed'in Zebur'u”, “Ehlibeytin İncil’i” gibi isimlerle anılan bu eser, Kuran'dan sonra Nehсü'l Belâga gibi Şiiler arasında önemli bir yere sahiptir.
Hukuk Risalesi, Zeynelâbidîn'e atfedilen bir eserdir; bir öğrencisinin isteği üzerine yazılmıştır. İki nüshası bulunan bu kitap, sosyal ve dini sorumluluklarla ilgilidir. İslam anlayışında, Allah'ın insanlara bahşettiği hakları ve insanların kendilerine ve birbirlerine vermeleri gereken hakları ayrıntılı olarak anlatır.
↑"İmam-ı Zeyd". sorularlarisale. 7 Temmuz 2007. Erişim tarihi: 7 Temmuz 2007.Arşivlenmesi gereken bağlantıya sahip kaynak şablonu içeren maddeler (link)
Daftary, F. (2015). "Shi'i Communities in History". Daftary, F.; Sajoo, A. B.; Jiwa, S. (Ed.). The Shi'i World - Pathways in Tradition and Modernity. I.B. Tauris. ss.169-209. ISBN9781784534776.
Gordon Melton, J. (2010). "Ashura". Gordon Melton, J.; Baumann, M. (Ed.). Religions of the World - A Comprehensive Encyclopedia of Beliefs and Practices (Second bas.). ABC-Clio. ss.210-212. ISBN9781598842043.
Pinault, D. (1998). "Zaynab bint 'Alī and the Place of the Women of the Households of the First Imāms in Shī'īte Devotional Literature". Hambly, G. (Ed.). Women in the Medieval Islamic World - Power, Patronage, and Piety. Palgrave Macmillan. ss.69-98. ISBN9780333740965.