Calviniste convaincu, il tente de concilier la philosophie de Descartes avec la théologie. Bien qu'ayant maintenu le séparatisme cartésien, connaissance révélée/connaissance rationnelle, il est accusé d'infidélité au cartésianisme pour avoir cherché à importer en théologie une méthode réservée à la philosophie.
On a de lui:
Dissertationes Duæ, Amsterdam, 1653;
De Stylo Scripturae, Amsterdam (?), 1656;
Theologia pacifica, Leyde, 1671;
Consensus veritatis in Scriptura divina et revelata cum veritate philosophiae a Cartesio detecta, 1682.
Après sa mort, son frère publie en 1690 un traité intitulé Anti-Spinoza.
Littérature secondaire
Ernst Bizer, D. ref. Orthodoxie u. d. Cartesianismus, in: ZThK 55, 1958, 306-372
Roberto Bordoli s.v., The Dict. of Seventeenth and Eighteenth-Century Dutch Philosophers, II, 2003, 1083-1086.
Kai-Ole Eberhardt, Christoph Wittich (1625–1687). Reformierte Theologie unter dem Einfluss von René Descartes, Göttingen 2018 (Reformed Historical Theology 47).(ISBN978-3-525-55283-4)
Jacob Gronovius, Laudatio Funebris recitata post obitum […] Christophori Wittichii […], Leiden 1687.
Georg Pape, Christoph Wittichs Anti-Spinoza. Diss. Rostock 1910.
Theo Verbeek, Descartes and the Dutch. Early Reactions to Cartesian Philosophy, 1637-1650. Published for the Journal of the History of Philosophy, Carbondale 1992
Rienk H.Vermij, The Calvinist Copernicans. The reception of the new astronomy in the Dutch Republic, 1575-1750, Amsterdam 2002
Notes
↑S. Desmarets, De abusu philosophiae cartesianae in rebus theologicis, Groningue, 1670. Cette dissertation est adressée par Desmarets contre Wittich, son ancien élève.