Monaco del monastero di Studion, attorno al 1020 divenne discepolo di Simeone il nuovo teologo, di cui divenne biografo e agiografo quando, dopo la morte di quest'ultimo, il sistema di preghiera contemplativa del santo fu criticato; nella sua biografia di San Simeone, Niceta inserì le sue proprie idee sull'esperienza interiore dell'ascesi.
Intorno al pane fermentato e azimo contro Armeni e Latini
Intorno alla processione dello Spirito Santo
Note
12Nicétas Stéthatos, Un grand mystique byzantin. Vie de Syméon le Nouveau Théologien (949-1022), texte grec inédit publié avec introduction et notes critiques par Irénée Hausherr et traduction française en collaboration avec Gabriel Horn. Roma: Pontificium institutum Orientalium studiorum, 1928
↑Roman Cholij, Clerical celibacy in east and west, Leominster: Gracewing, 1989, ISBN 0-85244-189-4, p. 132 (on-line)
↑William Cave, Scriptorum ecclesiasticorum historia literaria a Christo nato usque ad saeculum 14. facili methodo digesta. ... Accedunt scriptores gentiles, christianae religionis oppugnatores; & cujusvis saeculi breviarium. ... Praemissa denique prolegomena, quibus plurima ad antiquitatis ecclesiasticae studium spectantia traduntur. Opus indicibus necessariis instructum. Auctore Guilielmo Cave, ss. theol. profes. canonico Windesorien. Londini: typis T.H. & impensis Richardi Chiswell ad insigne Rosae Coronatae in Coemeterio D. Pauli, 1688-1689, Tomo II, 136
12Testo in greco: Anton Michel, Humbert und Kerullarios, Studien, Görres-Gesellschaft, Paderborn, 1924
↑Nicetas Stethatos, Le paradis spirituel et autres textes annexes, textes, traduction et commentaire par Marie Chalendard. Paris: Editions du cerf, 1943
Martin Jugie, «Nicetas Stethatos, introduction, texte critique». In: Martin Jugie, Le schisme byzantin: apercu historique et doctrinal, Paris: Lethiellieux, 1941, pp.376 e segg.