Ad van Tuijl

Beginjaren

Hij werd geboren in het oostelijk stadsdeel Tongelre waar de meeste voetballiefhebbers aanhanger waren van EVV Eindhoven. In tegenstelling tot zijn clubgenoot Noud van Melis, die later van RKVV Tongelre naar EVV ging, meldde Van Tuijl zich aan bij PSV. Hij speelde voor de oorlogsperiode vanaf 1936 bij de junioren en via het derde en tweede elftal werkte hij zich op naar de hoofdmacht. Voor het seizoen 1942/43 maakte hij samen met leeftijdgenoten Jo Mulders en doelman Lieuwe Steiger de overstap. Hij debuteerde in het eerste elftal in de seizoensopening op 6 september 1942 in de thuiswedstrijd tegen MVV (1-1). Zijn eerste doelpunt scoorde hij op 15 november 1942. Thuis tegen BVV benutte hij een strafschop. Hij speelde als linkermiddenvelder en stond bekend om zijn tactisch inzicht en zuivere passes.

Oorlogsperiode

Van Tuijl was enig kind en zeventien jaar oud toen de oorlog in mei 1940 uitbrak. Hij kreeg een oproep voor de Arbeitseinsatz en zou tewerkgesteld worden in Hamburg. Zijn moeder voelde daar niets voor en wist hem uit handen van de Duitse bezetter te houden. Toch hoefde hij niet onder te duiken, zoals zijn teamgenoot Harry van Elderen, en hij kon voor PSV blijven voetballen. De beste periode tijdens de oorlogsjaren beleefde de club in de eerste maanden van 1944. Halverwege het seizoen 1943/44 stond PSV in de middenmoot van de Eerste klasse Zuid. Daarna begon de Eindhovense club een inhaalrace en won de laatste acht competitieduels. Op de voorlaatste wedstrijddag op 27 februari 1944 achterhaalde PSV de Tilburgse koploper Longa door thuis met 2-1 te winnen. Een beslissingswedstrijd was nodig om de kampioen aan te wijzen. Dit extra duel vond plaats op 26 maart 1944 op het terrein van EVV Eindhoven. PSV kon op het beslissende moment de juiste vorm niet vinden. Van Tuijl, de vaste penaltynemer die zelden miste, zorgde ongewild voor het keerpunt in de wedstrijd. Hij nam direct na rust bij een 0-1 achterstand een strafschop. Hij miste want de bal verdween vlak langs het doel. Dit was een opsteker voor Longa dat het aangeslagen PSV met 0-3 klopte. Van Tuijl kwam in de oorlogsjaren ook uit voor het Brabants elftal.

Landstitel

Hij werd geselecteerd voor het zuidelijk elftal. Op 26 oktober 1947 speelde hij mee in de traditionele interland tegen Luxemburg. In het seizoen 1947/48 behaalde hij met PSV zijn eerste kampioenschap. In de strijd om de nationale titel was de Eindhovense ploeg al vrij snel uitgeschakeld door drie nederlagen in de eerste vier duels. Drie jaar later won PSV opnieuw de titel in de Eerste klasse. De club had zich aanvallend versterkt met Piet Fransen en Coen Dillen. Van Tuijl speelde in dat seizoen 1950/51 alle wedstrijden, ook de tien duels om het landskampioenschap. PSV won de landstitel na de 2-1 thuiszege op Willem II op 30 juni 1951. Een jaar eerder won Van Tuijl met de Eindhovense club de KNVB Beker door in de finale Haarlem in stadion De Kuip in Rotterdam met 4-3 (na verlenging) te verslaan.

Blessure

Van Tuijl raakte in oktober 1953 voor het eerst in zijn loopbaan langdurig geblesseerd. Er was sprake van dat hij op 31-jarige leeftijd zou moeten stoppen met voetbal. In december 1953 keerde hij voor twee duels even terug in het elftal om daarna tot in maart 1954 op non-actief te staan. Hij maakte op 21 maart zijn rentree op zijn vertrouwde plek als linkermiddenvelder. Hij speelde de laatste negen competitieduels mee waarin PSV in een felle titelstrijd was verwikkeld. Pas op de laatste competitiedag op 23 mei, door de 5-1 thuiszege op koploper Sparta, stelde PSV het kampioenschap in de Eerste klasse D veilig. Tijdens de strijd om de nationale titel raakte hij op 7 juni tegen DWS opnieuw geblesseerd waardoor hij drie van de zes duels miste. Stadgenoot EVV Eindhoven ging met het landskampioenschap aan de haal..

Profvoetbal

In november 1954 maakte Van Tuijl met PSV de overgang mee naar het betaald voetbal. Uit zijn eerste jaar 1942/43 waren alleen nog doelman Lieuwe Steiger en Berend Scholtens overgebleven. Hij behaalde met PSV zijn vierde kampioenschap in de Eerste klasse. De strijd om de landstitel begon pas begin juli 1955, door de late competitiestart van eind november 1954. Van Tuijl kwam na een lang seizoen in de kampioenscompetitie, gewonnen door Willem II nog twee keer in actie. In de eerste helft van het seizoen 1955/56 in de Hoofdklasse B was routinier Van Tuijl meestal reserve. Hij keerde in januari 1956 terug in het elftal en speelde de tweede competitiehelft volledig mee. PSV plaatste zich in 1956, door als vierde te eindigen, voor de nieuwe Eredivisie. De 33-jarige Van Tuijl was op 2 september 1956 na Piet Fransen (36) de oudste in het PSV-elftal dat debuteerde in de Eredivisie met een 1-3 verlies tegen MVV. Hij speelde alle 34 duels mee waarin hij vaak als aangever diende voor de topschutters Coen Dillen (43 goals) en Piet Fransen die twintig keer scoorde. In zijn laatste seizoen 1957/58 speelde hij nog twaalf duels.

Trainer

Direct na zijn afscheid als voetballer ging hij aan de slag als trainer van VV Gemert. Na een seizoen kwam hij in 1959 terug bij PSV om het tweede elftal onder zijn hoede te nemen. Na een incident rond een spelerswissel op 18 april 1960 in de thuiswedstrijd tegen Blauw-Wit, brak PSV voortijdig met hoofdcoach Ljubiša Broćić. Broćić werd tijdens de rust en na de wedstrijd de toegang ontzegd tot het kleedlokaal door het PSV-bestuur. Van Tuijl werd doorgeschoven om als interim-trainer het seizoen af te maken. Met de komst van de nieuwe coach Franz Binder in augustus 1960 keerde hij terug naar het tweede elftal.

Ad van Tuijl was lid van verdienste van PSV. Hij overleed op 79-jarige leeftijd in augustus 2002.