Dos Santos komt uit een gezin met vier kinderen, waarin hij de enige jongen was. Zijn ouders gingen later uit elkaar. Toen hij tien maanden oud was liep hij, terwijl hij bij zijn oma thuis was, derdegraadsbrandwonden op toen hij per ongeluk een pan met hete olie omkieperde, die klaar stond om er vis in te bakken. Door zijn opa werd hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht, waar hij voor de behandeling van zijn brandwonden vier maanden moest blijven. Hij hield er zichtbare littekens aan over op zijn voorhoofd en schedel, zijn gezicht, borst en linkerarm. Bij zijn trainingen draagt hij een pet of hoed om zijn littekens te beschermen tegen de zon.
Tijdens zijn jeugd was Dos Santos erg verlegen en onzeker, wat deels werd veroorzaakt door zijn littekens. Omdat hij zich hiervoor schaamde, droeg hij tot in zijn tienerjaren altijd een pet om die te verbergen. Wel deed hij vanaf zijn zesde tot zijn veertiende aan judo. Totdat hij door de hoge kosten die verbonden waren aan elke trainingssessie, gedwongen werd om ermee te stoppen, ook al hield hij van judo. Door een jeugdvriend werd hij echter overgehaald om over te stappen op atletiek. Daar startte hij mee op de technische school waaraan hij sinds 2013 zijn opleiding volgde. Pas op zijn veertiende, toen hij eenmaal serieus aan atletiek deed, vond hij in de sportwereld de acceptatie en het zelfvertrouwen om zijn eeuwige pet aan de kant te gooien. En omdat hij over talent beschikte, raakte het feit dat hij uit financiële nood was overgestapt op atletiek, steeds meer op de achtergrond, begon hij de sport steeds leuker te vinden en maakte hij vrienden in de stad, in de provincies en in het hele land. Al vanaf zijn zestiende streed hij in wedstrijden tegen volwassenen.
Eerste successen
Dos Santos was nog vijftien, toen hij in mei 2016 de 400 m al binnen de 50 seconden liep, in 49,84 s namelijk, een tijd die hij aan het eind van dat jaar verder verbeterde tot 48,57. Ook de 400 m horden bleek hij vroeg al aardig onder de knie te hebben, ook al waren de horden nog op juniorhoogte. In het jaar dat volgde boekte hij zijn eerste internationale succes door op de wereldkampioenschappen voor atleten tot achttien jaar in Nairobi, na een vijfde plaats op de 400 m horden, goud te veroveren op de 4 × 400 m estafette voor gemengde teams. Samen met zijn teamgenoten Bruno Silva, Giovana dos Santos en Jessica Moreira kwam hij tot een winnende tijd van 3.21,71. In 2018 nam hij, ondanks zijn jeugdige leeftijd, al deel aan de Braziliaanse U23-kampioenschappen en met succes, want op de 400 m won hij goud in 46,64 en op de 400 m horden zilver in 50,48. Op de WK U20 in Tampere, waar hij vervolgens aan deelnam, beperkte Dos Santos zich tot de 400 m horden. Hierop veroverde hij de bronzen medaille in 49,78, op dat moment een PR-prestatie. Daarop volgden de Zuid-Amerikaanse U23-kampioenschappen, waar hij op de 400 m horden de snelste was in 50,56 s, nadat hij eerder al zilver had binnengehaald op zowel de 400 m als de 4 × 400 m estafette.
Op weg naar de wereldtop
In 2019 maakte Dos Santos, nog steeds in zijn juniorjaren, belangrijke stappen op weg naar de wereldtop. Op de 400 m zonder horden veroverde hij de titel op de Zuid-Amerikaanse U20-kampioenschappen in 45,78, een PR-prestatie, terwijl hij op de 400 m met horden de Zuid-Amerikaanse titel bij de senioren veroverde. Daarop volgden in deze discipline overwinningen op de Universiade in Napels, op de Pan-Amerikaanse U20-kampioenschappen in San José en op de Pan-Amerikaanse Spelen in Lima. Bij deze laatste gelegenheid liet hij een tijd van 48,45 voor zich klokken, op dat moment de vierde beste tijd in de wereld; hiermee kwalificeerde hij zich tevens voor de Olympische Spelen van 2020. Uiteraard nam hij nu ook deel aan de wereldkampioenschappen in Doha waar hij, na zijn halve finale te hebben gewonnen in 48,35, dit PR in de finale verder verbeterde tot 48,28. Daarmee finishte hij als zevende. Winnaar werd hier de NoorKarsten Warholm in 47,42. Die zou hij in de jaren die volgden nog vaker tegenkomen.
In 2020, het jaar waarin Dos Santos voor het eerst officieel als senior in het strijdperk zou zijn getreden, kwam er door de wereldwijde coronacrisis van deelname aan wedstrijden niets terecht, want die waren er gewoon niet. Kortom, een verloren jaar.
Alison dos Santos viert zijn bronzen medaille op de Spelen in Tokio in 2021.
Progressie op de 400 m horden en olympisch brons in Tokio
Vroeg in het jaar 2021 toonde Dos Santos met zijn prestaties aan, dat hij het wedstrijdloze jaar als gevolg van de coronapandemie goed had doorstaan. Reeds in april verbeterde hij in Des Moines in 48,15 zijn eigen nationale record op de 400 m horden, enkele weken later gevolgd door een verdere aanscherping in Walnut tot 47,68. Dat was ditmaal niet alleen opnieuw een verbetering van zijn nationale record, maar ook van het Zuid-Amerikaaanse record, dat sinds 2005 op 47,84 had gestaan. Dos Santos wist daarna van geen ophouden, want in drie Diamond League-wedstrijden liet hij in nog geen anderhalve maand tijd achtereenvolgens 47,57, 47,38 en 47,34 voor zich klokken. In de ranglijst van beste wereldprestaties ooit was hij met deze laatste prestatie inmiddels opgeschoven naar de vijftiende plaats! Op de Olympische Spelen in Tokio, die vanwege de coronacrisis van 2020 waren opgeschoven naar 2021, zette hij die opwaartse trend voort: eerst won hij zijn halve finale in 47,31, om ten slotte in de finale achter Karsten Warholm (goud in de wereldrecordtijd van 45,94) en Rai Benjamin (zilver in 46,17, een Noord- en Midden-Amerikaans record) de bronzen medaille te veroveren in 46,72; dat was uiteraard een Zuid-Amerikaans record. Het waren de drie snelste tijden ooit in een wedstrijd over 400 m horden gelopen. Op zijn 21ste behoorde Dos Santos nu dus al tot de beste 400 m hordelopers ter wereld.
Op weg naar de overwinning op de WK 2022 in Eugene: vlnr. Alison dos Santos, Wilfried Happio (4e) en Karsten Warholm (7e).
Goud in 2022 in WK-recordtijd
In 2022 maakte Dos Santos al gauw duidelijk, dat hij niet van plan was om het bij het olympische succes van het jaar ervoor te laten. Bij de Mount SAC Relays in Walnut half april startte hij zijn wedstrijdseizoen met een 400 m in 44,54. Dat was de op een na snelste tijd ooit van een Braziliaan. Daarna richtte hij zich in zijn voorbereiding op de 400 m horden voor de reeds half juli gepland staande WK in Eugene. Vanaf half mei tot eind juni nam hij deel aan vier Diamond League-wedstrijden, die hij alle vier won in tijden die bijzonder dicht bij elkaar lagen: 47,24, 47,23, 47,26 en 46,80, een staaltje precisiewerk van de bovenste plank. Bovendien versloeg hij in Doha Rai Benjamin, terwijl Karsten Warholm tot aan de WK nog geen tijd had neergezet. Kortom, Dos Santos kwam in Eugene aan de start als grote favoriet voor de titel. Die rol maakte hij volledig waar. Hij won zijn serie, vervolgens zijn halve finale, waarna hij in de finale al zijn rivalen, inclusief de twee die hem op de Spelen in Tokio nog hadden verslagen, zijn hielen liet zien. Benjamin kwam in 46,89 nog het dichtstbij, maar Dos Santos was met zijn winnende 46,29 – zowel een WK-toernooi- als een Zuid-Amerikaans record – ongenaakbaar. Hij was hiermee de tweede atleet die in de historie van Brazilië een wereldtitel had veroverd. Alleen polsstokhoogspringsterFabiana Murer was hem elf jaar eerder in in Daegu voorgegaan. Daar kwam nog bij dat Dos Santos met zijn winnende tijd slechts 0,36 sec. verwijderd was gebleven van het wereldrecord van Karsten Warholm. De Braziliaan sloot het jaar af met nog weer drie overwinningen in Diamond League-wedstrijden, wat hem dat jaar tevens de eindoverwinning in die serie opleverde.
De finale 400 m horden op de WK in Boedapest: vlnr. Alison dos Santos (5e), Kyron McMaster (2e), Karsten Warholm (1ste), Rai Benjamin (3e) en Roshawn Clarke (4e).
WK-finale ondanks tegenslag
In 2023 kreeg Dos Santos voor het eerst te maken met tegenslag: hij liep een scheurtje op in zijn rechter meniscus, waaraan hij op 14 februari werd geopereerd. Het herstel van deze ingreep zou naar verwacht zo’n acht tot twaalf weken in beslag nemen. Gedurende vijf maanden kwam hij niet in actie. Op 16 juli stond hij voor het eerst weer aan de start van een Diamond League wedstrijd, de Kamila Skolimowska Memorial in Chorzów en gezien zijn derde plaats op de 400 m in 44,73 was hij prestatief alweer aardig op weg naar zijn oude niveau. De 400 m horden ging vervolgens op de Herculis Meeting in Monaco in 47,66. Het waren zijn enige twee wedstrijden ter voorbereiding op de WK in Boedapest. Desondanks wist hij zich in Boedapest met een tijd van 47,38 in zijn halve finale ruimschoots te plaatsen voor de finale van de 400 m horden. Daarin moest hij ditmaal de eer laten aan Karsten Warholm, die met een winnende 46,89 als enige binnen de 47 seconden finishte. Dos Santos werd vijfde in 48,10. Hij sloot het voor hem zo korte wedstrijdseizoen af met nog een drietal optredens op de 400 m horden met tijden rond de 47,50. Daarna zette hij er een punt achter om zich volledig te kunnen voorbereiden op de Olympische Spelen van Parijs.
Einddzege in Diamond League en olympisch brons
In 2024 zegevierde Dos Santos in de aanloop naar de Spelen in Parijs in zes achtereenvolgende Diamond League wedstrijden. Op die Spelen moest hij op de 400 m horden echter zijn meerdere erkennen in zijn vaste rivalen Rai Benjamin (goud in 46,46) en Karsten Warholm (zilver in 47,06); voor hem restte het brons in 47,26. Daarna pakte hij weer wel de winst op de Memorial Van Damme en hiermee de overall overwinning in de Diamond League serie dat jaar.
Titels
Wereldkampioen 400 m horden – 2022
WA Ultimate Championship kampioen 400 m horden – 2026
Pan-Amerikaanse Spelen kampioen 400 m horden – 2019
Brazilië
.jpg)
