And Now... The Runaways
| And Now... The Runaways | ||||
|---|---|---|---|---|
| Album van The Runaways | ||||
| Uitgebracht | november 1978 | |||
| Opgenomen | september 1978 | |||
| Genre | pop, poprock, hardrock. glamrock, punkrock | |||
| Duur | 36:37 | |||
| Label(s) | Mercury, Cherry Red, Overseas Records Japan | |||
| Producent(en) | John Alcock | |||
| (en) AllMusic-pagina (en) Discogs-pagina (en) MusicBrainz-pagina | ||||
| ||||
And Now... The Runaways is het vierde en laatste studioalbum van de Amerikaanse rockband The Runaways. Het verscheen in november 1978.
Achtergrond
Het album werd opgenomen in september 1978 in de Rusk Sound Studios in Hollywood. De opnamen duurde drie weken.Tijdens de opnamesessies verliet bassiste Vicki Blue de band. Desondanks staat ze wel op de hoesfoto's en wordt ze ook gecrediteerd op het album. Maar de basgitaar werd uiteindelijk gespeeld door Lita Ford.
Het album kent een commerciëlere en meer melodieuze opzet dan het vorige album Waitin' for the night dat commercieel gezien weinig succesvol was. Nadat de samenwerking met hun voormalige manager en producer Kim Fowley was verbroken, kreeg de band onder nieuw management meer artistieke vrijheid. Fowley had de bandleden destijds de restrictie opgelegd dat : "Stoere meiden niet lachen" waardoor ze op eerdere promotiefoto's steevast serieus moesten kijken. Zonder Fowley's strikte regie koos de band voor een koerswijziging in hun presentatie. Voor het artwork werkte Art Director David Larkham samen met fotograaf Barry Levine: Op de albumhoes breken de bandleden met hun eerdere uiterlijk: Ze dragen androgyne smokings en pakken in een pose die vaak wordt vergeleken met de stijl van bands als Cheap Trick of ABBA. Dit nieuwe imago was deels ironisch bedoeld en vormde een experimentele fase waarin de groep speelde met genderrollen en glamrock-esthetiek. Hoewel de muzikale basis van de band herkenbaar bleef, is de muziek op dit album gevarieerder dan voorheen, met een duidelijke cross-over tussen pop, glampunk en hardrock.
Het album verscheen in Nederland in november 1978 en werd aanvankelijk alleen in Europa uitgebracht. In de Verenigde Staten was het uitsluitend via import verkrijgbaar. Het verscheen in Japan in 1979. In 1981 werd het album ook in de Verenigde Staten uitgebracht in een andere uitvoering onder de titel "Little Lost Girls". In 1993 verscheen de CD uitvoering in de oorspronkelijke uitvoering en titel.
Groepsleden
met
- Duane Hitchings - keyboards
Productie
- John Alcock - producent (Delta Productions)
- Will Reid Dick - ingenieur
- A. Wally - assistent-ingenieur
- Ken Perry - mastering (Capital Studios)
- Barry Levine - fotografie
- David Larkham - hoesontwerp
Tracklist
| nummer | titel | duur |
|---|---|---|
| 1 | Saturday Night Special | 3:39 |
| 2 | Eight Days a Week | 3:33 |
| 3 | Mama Weer All Crazee Now | 3:26 |
| 4 | I'm a Million | 6:02 |
| 5 | Right Now | 3:35 |
| 6 | Takeover | 3:11 |
| 7 | My Buddy & Me | 3:39 |
| 8 | Little Lost Girls | 4:45 |
| 9 | Black Leather | 3:47 |
Singles
- Mama Weer All Crazee Now / Eight Days a Week (1978)
- Right Now / Black Leather (1979)
Externe link
- ↑ Rocky nr. 51 - 14 december 1978 (Duits weekblad)
- ↑ ["De huilebalken kunnen weer lachen" Interview met The Runaways, Muziek Express - september 1978]
- ↑ 70's Teenpop - The Runaways. Gearchiveerd op 29 november 2020.
- ↑ OOR (muziektijdschrift) nr. 23, 15 november 1978
- ↑ The Runaways – Metaladies – All Female Metal Bands. Gearchiveerd op 22 juli 2020.
- ↑ Discover releases, reviews, credits, songs, and more about The Runaways - And Now... The Runaways at Discogs. Complete your The Runaways collection. Gearchiveerd op 18 februari 2021.
- ↑ The Runaways - And Now... The Runaways | Releases | Discogs. Gearchiveerd op 18 februari 2021.
- ↑ The Runaways - Right Now / Black Leather | Releases | Discogs. Gearchiveerd op 12 augustus 2020.