Leven en werk
Croon studeerde van 1984 tot 1989 aan de Koninklijke Academie voor Kunst en Vormgeving in ’s-Hertogenbosch. Begin 1990 vestigde ze zich in Rotterdam, waar ze een eigen abstract-figuratieve en minimalistische stijl ontwikkelde. Deze stijl is herkenbaar in al haar werk: schilderijen, werken op papier en haar monumentale projecten voor de publieke ruimte.
Anderen schreven over haar werk, zoals Siebe Thissen, Rotterdamse historicus en filosoof: "Pats! Na de klap duizelen nog slechts de kleuren. Als dub uit de echokamer. Zien we zojuist ontdekte rotsschilderingen, ontsnapt uit een onbekend scheppingsverhaal, op drift geraakt in de tijd, bedoeld om de goden te verwelkomen? De herkenning is totaal - dit zijn wij. We herkennen ook het toeval, de onopzettelijkheid, de willekeur – ja,dit zijn wij ook. Vlak voordat de twijfel ons humeur verpest zijn daar die kleuren. Groter, helderder, beter (dan wij). Pats!"
Jef Schaeps, Curator Prentenkabinet Universiteit Leiden, schreef: "In een wirwar van vlakken en patronen veroveren figuren zich een plaats. Niet zonder gewicht maken ze zich los van de achtergrond maar dreigen daarin ook weer te verdwijnen. De waarneming laat het beeld wankelen in het werk van Croon. Vorm en betekenis strijden om voorrang en verstoren de kijkers neiging tot duiding. Er is geen verliezer en geen winnaar. In Croons universum heerst de hand van de kunstenaar: ordening regeert."
Jan van Heemst, hoofddocent aan de Willem de Kooning Academie, Hogeschool Rotterdam schreef voor de catalogus AANWINST Hogeschool Rotterdam: "Anuli Croon schildert in de trant van het beeldverhaal. Het werk komt buitengewoon kleurrijk over. Het oogt simpel zonder simplistisch te zijn. De twee-dimensionale voorstelling conformeert zich geheel en al aan het platte vlak van doek, wand of muur. Het coloriet is overwegend helder en primair. De schilderingen paren analyse aan intuïtie. Ze stellen de kijker voor raadsels. Hun eenvoud is bedrieglijk. Waar een verhaal meestal uitloopt op een ontknoping, houdt Anuli Croon haar plot listig verborgen in een bonte mix van handen, ogen, gebouwen, interieurs en ornamenten. Mensen maken hun opwachting als stomme getuigen van onopgehelderde zaken; ze geven tekst noch uitleg. Toch zijn ze duidelijk met een liefdevolle toets ten uitvoer gebracht. Dat alleen al behoedt ze voor de anonimiteit van de massa." Eerder beschreef het NRC haar werk als volgt: "Op de schilderijen van Anuli Croon wordt de mens rudimentair en fragmentarisch weergegeven. De verschillende onderdelen van het lichaam – neus, ogen, mond en handen – worden door de kunstenaar met sjablonen op het doek aangebracht en als puzzelstukjes in elkaar gepast. De mannen en vrouwen – vaak is het geslacht niet direct te bepalen – krijgen hierdoor een curieus, abstract uiterlijk. Ook de omgeving is schematisch opgebouwd uit patronen en ornamenten. Hierdoor lijken de figuren op te gaan in de achtergrond van het schilderij."
Naast tentoonstellingen in binnen en buitenland is haar werk ook te zien in de openbare ruimte zoals in het hoofdkantoor van de Gasunie in Groningen, in de [Melissantstraat in Pendrecht in Rotterdam, UMCG Groningen, Rijnstate Hospitaal, Centraal Militair Hospitaal in Utrecht, de Doelen in Rotterdam. Haar autonome werk bevindt zich in vele particuliere -, bedrijfs- en museale collecties.
_Anuli_Croon_langs_de_Zwaanshals,_Rotterdam.jpg)
_in_de_Witte_Zwaanhof,_Rotterdam_op_de_hoek_met_de_Zwaanshals.jpg)
_van_Anuli_Croon.jpg)
_van_Anuli_Croon_met_signatuur.jpg)
