Arie P. de Geus (Rotterdam, 1930 - Surrey, 8 november 2019) was een Nederlands directielid van Shell en ontwikkelaar van managementtheorieën over omgaan met onzekerheid en het voortbestaan van grote organisaties over langere tijd, door middel van het gezamenlijk nemen van directiebesluiten in de vorm van een leerproces. Hij was jarenlang het hoofd van Shell's Strategic Planning Group.
De Geus studeerde bedrijfseconomie aan de Nederlandse Economische Hogeschool. In 1951 ging hij bij Shell werken en bleef daar tot zijn pensioen in 1989. Gedurende zijn leiding aan de Strategic Planning Group boekten zij belangrijke vooruitgang in portfolio-analyse (de Directional Policy Matrix) en scenarioplanning. De Geus nam de leiding over van Pierre Wack. Zijn opvolgers waren onder andere Kees van der Heijden, Peter Schwartz, en Joseph Jaworksi.
Na zijn pensionering werd De Geus een Visiting Fellow van de London Business School en werkte bij MIT's Center for Organizational Learning, in 1997 afgescheiden van MIT als SOL, Society for Organizational Learning. Hij zag bedrijven als levende organismen, waarin de medewerkers in het bedrijf als de cellen in een organisme de eenheid vormden.
Een bekende uitspraak van hem is: “Het vermogen om sneller te leren dan je concurrenten zou wel eens het enige duurzame concurrentievoordeel kunnen zijn.”
Artikelen, een selectie: