Batterij Concordia is een ruïne van een vestingwerk op Sint Eustatius. Lokaal en in sommige bronnen wordt dit abusievelijk Fort Amsterdam genoemd, wat echter een andere naam is voor het Waterfort op Sint Eustatius.
Het ligt aan de kust ten noorden van de landingsbaan van F.D. Roosevelt Airport. Anders dan andere batterijen op het eiland is dit eenvoudig te bereiken. Het wordt begin 21e eeuw ook bezocht om te picknicken dankzij het goede zicht op zee.
Bouwkenmerken
De vloeren waren met stenen gelegd en de muren bestonden uit stenen met mortel. Hierin was een afwatering gebracht om de batterij van binnen droog te houden. De borstwering liep schuin, zodat zeewater en inkomend vuur weggeleid zouden worden in plaats van naar binnen. De borstwering was aan de buitenzijde 75 centimeter hoog en aan de binnenzijde 40 centimeter. De muren hadden een dikte van ongeveer 75 centimeter.
De ruïne van Batterij Concordia is het restant van wat sinds de verbouwing tijdens de Britse bezetting van 1781 is overgebleven. De batterij werd ook ingezet als verdediging tijdens de Napoleontische oorlogen (1803-1815). Ook in die jaren werd het eiland door de Britten en Fransen bezet.
Verdediging
De stromingen en winden zorgden er aan deze kant van het eiland voor dat schepen voorbij de noordpunt bij Venusbaai moesten varen om hier terecht te komen. Als ze daar niet gezien werden vanuit uitkijkposten, dan konden ze Batterij Concordia ongezien naderen. Om die reden werden er nog twee verdedigingswerken in de buurt gebouwd, namelijk iets noordelijker Batterij Zeelandia en iets zuidelijker Batterij St. Louis. Samen werd gerekend op voldoende kruisvuur om de baai onder controle te houden.
De baai kent voldoende diepgang om voor anker te gaan. Niettemin zorgden de wind, stromingen en hoge golven ervoor dat het moeilijk was om hier troepen aan land te zetten. Dit werd extra bemoeilijkt door de klif die zo'n negen meter boven het water uitsteekt. De relatief lage borstwering aan de binnenkant zorgde ervoor dat er beter met de kanonnen gezwenkt kon worden. Er kon echter moeilijk een doel onderaan de klif worden geraakt, waarvoor bijval vanuit de andere baterijen nodig was.
Archeologische opgravingen en restauratie
In 1990 werden hier archeologische opgravingen uitgevoerd, tot op honderd meter achter de batterij waar een hard aangestampte leefvloer en restanten van gebruiksgoederen werden aangetroffen. Een jaar later werd hier de landingsbaan uitgebreid, waardoor alleen de batterij bewaard is gebleven. In 2025 werd de batterij gerestaureerd.
Bronnen, noten en/of referenties
12Gay Soetekouw en Joanna Gilmore, St. Eustatius historical walking tour guide, 2007
