| Beulingstraat | ||
|---|---|---|
Beulingstraat (februari 2019) | ||
| Locatie | ||
| Land | ||
| Plaats | Amsterdam | |
| Stadsdeel | Amsterdam-Centrum | |
| Wijk/buurt | Grachtengordel | |
| Begin | Singel | |
| Eind | Herengracht | |
| Lengte | 50 | |
| Postcode(s) | 1017BA | |
| BAG-informatie | 0363300000002923 | |
| Tijdlijn | ||
| Aangelegd in | 17e eeuw | |
| Genoemd naar | Gerrit Jansz Beulinck | |
| Bestrating en bebouwing | ||
| Opvallende bouwwerken | nummer 23 (moderne architectuur) | |

De Beulingstraat is een relatief korte straat in Amsterdam-Centrum. Ze is gelegen binnen de Grachtengordel.
De Beulingstraat loopt parallel aan de Beulingsloot. Straat en sloot zijn mogelijk vernoemd naar een voormalige bewoner, Gerrit Jansz Beulinck, die daar rond 1660 gewoond heeft. Hij zou zijn aanwezigheid kenbaar hebben gemaakt door een uithangbord waar "de Beuling uithing". De straat is zichtbaar op de stadsplattegrond van Balthasar Florisz. van Berckenrode uit omstreeks 1625 en wordt dan vermeld als Beulinck Straet. De sloot heet dan nog Heere Dwars Burchwal; de gracht is derhalve later naar de straat genoemd. De Beulingstraat kwam reeds tot stand bij de stadsuitbreiding van 1585, die was bedoeld om de stad aan de westzijde van nieuwe vestingwerken te voorzien. Op de kaart van Pieter Bast (1597) is het straatje reeds aan twee zijden bebouwd.
Zowel straat als gracht ligt tussen het Singel en Herengracht; de straat iets zuidelijker dan de sloot. In het verlengde van de Beulingstraat ligt aan de overzijde van de Herengracht de noordelijke kade van de Leidsegracht, een directe verbinding is er echter niet.
De even huisnummers lopen op van 2 tot en met 10; de oneven nummers van 1 tot en met 27. Bijna alle gebouwen staande aan de Beulingstraat zijn of gemeentelijk monument of rijksmonument. Alleen de gebouwen met de nummers 9 en 23 zijn niet ingeschreven in het monumentenregister. Dat gebouw 23 geen monument is, is niet verwonderlijk. Het stamt uit rond 1963; er is een transformatorhuis op de begane grond gebouwd.
In dit gebouw vestigde zich rond 1907 het katholieke "Liefdewerk de Katechismus”. Het gebouw bevond zich in die jaren in een dermate slechte staat, dat Liefdewerk een oude vorm van crowdfunding betrachtte om geld bijeen te krijgen voor nieuwbouw. Vlak daarvoor was de nieuwbouw aanbesteed naar een ontwerp van architect Jac. Duncker Hillen & Roosen bouwde het in een mengeling van allerlei neostijlen. In 1985 vestigde zich de Jezuïeten in het pand, dat toen te boek stond als Ignatiushuis. Sinds 2007 is het een gemeentelijk monument.