in Frankrijk
Zijn eerste schilderijen die hij in Nederland maakte (periode 1939-1948) waren landschappen, stadsgezichten, stillevens en figuurvoorstellingen, geschilderd in een expressionistische stijl. In 1946 ging hij naar Parijs, waar hij regelmatig op de vrije academie de la Grande Chaumière lessen tekenen en schilderen volgde. Ook bezocht hij er veel galeries en tentoonstellingen, en volgde zo de naoorlogse artistieke ontwikkelingen in de Franse hoofdstad ter plekke als een van de weinige Nederlanders vooralsnog.
In 1947 trok hij liftend naar Zuid-Frankrijk en werkte er in in Antibes, Menton en Le Cannet. Hij begon daar te experimenteren met het direct opbrengen van ongemengde kleuren en met het mengen van verschillende verfsoorten, waardoor zijn doeken een matte korrelachtige uitstraling kregen. Het was deels ook de inwerking van het landschap rondom Le Cannet en de oude bebouwingen aldaar, die hem inspireerden. Daar legde hij in feite de basis voor zijn latere 'materie-kunst.
Ook kwam hij er in contact met een collectie etnografisch aardewerk en Afrikaanse maskers. In deze archetypische werken herkende hij voor zichzelf opnieuw een synthese van expressie en beheersing. In zijn krijtachtige werken in deze jaren verschenen dan ook voor het eerst geometrische tekens. Het teken als beeldmotief zal vanaf dan altijd aanwezig blijven in zijn werk.
- Alles in de natuur kan teruggebracht worden (in zijn vereenvoudiging dan) tot het teken, de rechthoek, het vierkant, het kruis en de cirkel. Het zijn ook steeds weer deze vormen die een rol hebben gespeeld in de ontwikkeling van mijn werk.
Vervolgens keerde hij terug naar Parijs als abstracte schilder en woonde daar van 1951 tot 1960 in een oud huidenpakhuis aan de Rue Santeuil, waar ook de Cobra-kunstenaars Karel Appel, Lotti van der Gaag en Corneille toen verbleven. Hij ging echter niet mee met hun spontane figuratieve schilderstijl, omdat hij de impulsiviteit en het toeval daarin afwees. De Parijse Art Informel, het opkomende Tachisme en het overwaaiende Amerikaanse Abstract-expressionisme inspireerden hem duidelijk meer. Bram Bogart is in de rue Santeuil schildertechnisch van allen de grootste individualist, hij ontwikkelt er een vernieuwde materieschilderkunst waarmee hij de grondlegger wordt van de informele kunst (groep) in Nederland.In Nederland vormen Armando, Kees van Bohemen, Jan Hendrikse, Henk Peeters en Jan Schoonhoven tezamen de informele groep. Bogart zal nooit toetreden tot welke groep dan ook, hij wilde niet vastgepind blijven aan enige theorie of esthetische werkwijze. In het pakhuis aan de Rue Santeuil woonde Bogart op de derde verdieping, waar ook Dora Tuynman haar atelier had. In 1958 ontmoet hij er ook de liefde van zijn leven, zijn landgenote Abelina Sjoukje Vos ( Leni ) geboren te Eindhoven in 1936 en trouwen later in 1962. Tussen 1959 en 1960 verblijft Bogart regelmatig tussen Parijs, Rome en Brussel.
in België
Begin 1960 vestigde hij zich een tijdje in Brussel in de rue du Méridien dankzij Jean Dypreau die hem deze ruimte ter beschikking stelt. Later, na een periode in Parijs en in Rome, keert hij terug naar Brussel en vestigde zich in de rue Bodenbroeck op de Zavel. Zowel zijn contacten en werkwijze floreren! Hier begon hij met zijn karakteristieke, massieve schilderijen - opgebouwd in dikke lagen pasteuze handgemaakte verf. Deze verf werd direct aangebracht op strakgespannen juten doeken op een houten paneel, zodat de pâte van verf daarmee de vorm zou behouden waarin hij haar oorspronkelijk had opgebracht. Later, kwam hij tot een uiterst vereenvoudigde stijl met schilderijen die slechts uit enkele - meestal heldere - monochromatische vlakken bestonden. Na enkele jaren in Brussel trok Bogart met zijn vrouw Leni naar het landelijke Waalse Ohain; hij woonde en werkte er van eind 1963 tot 1987 in een historisch kasteel; twee dochters ( Cornelia 1964, Inge 1967) en een zoon (Bram 1971) werden er geboren. Kort keerde hij terug naar Brussel in 1987, maar in datzelfde jaar brak er brand uit, net wanneer een intensieve verbouwing van zijn werkruimte zou worden afgesloten. Zakken met pigmenten gingen in vlammen op; er zijn maar weinig schilderijen verloren gegaan. Ondanks dat er geen persoonlijke ongelukken gebeurden,
had de brand veel invloed op Bogart; hij kon er anderhalf jaar lang niet van schilderen. Door de hulp van zijn vriend en galeriehouder Willy D'Huysser in Brussel vond hij in 1989 een riante nieuwe woonplek: het Kasteel van Kortenbos te Sint-Truiden. Hier trekt hij zich terug om van s'morgens vroeg tot s'avonds laat in alle rust te kunnen verder werken aan zijn monumentale oeuvre.
