Biografie
Cees, Ceesje of Kees Haast was een laatbloeier. Daar waar de meeste wielrenners al in de vroege jeugd actief waren, begon zijn loopbaan pas op zijn twintigste. Zijn ouders zagen het ook toen niet zitten, maar een oom zorgde ervoor dat hij een racefiets kreeg. Plaatselijke wielerheld Jo Jochems was zijn inspirator. Hij begon vrijwel meteen wedstrijden te rijden binnen de amateurs. In 1962 nam zijn bekendheid toe vanwege goede resultaten in de Ronde van Midden-Zeeland (2e plaats), Ronde van Brabant (3e plaats) en Ronde van Limburg (2e plaats na talent Gerben Karstens). In 1963 volgden Olympia's Tour (14e plaats, leverde hem een melding op als strijdlustigste renner).
Voorjaar 1963 besloot hij beroepsrenner te worden; hij had nog geen ploeg en fietste mee als “onafhankelijke”. Hij fietste mee in de Ronde van de Toekomst (14e plaats, weer strijdlustigste renner leverde hem dit maal een fysieke uitval op, bezemwagen in 3e etappe) en won de Ronde van Canada. Zijn aanvalslust zorgde er deels voor dat hij publiekslieveling werd. Per 1 januari 1964 had hij onderdak gevonden bij een wielerploeg.
In de Ronde van Zwitserland van 1964 werd duidelijk dat hij ook over klimmerscapaciteiten beschikte. Het was zijn eerste kennismaking met het hooggebergte en hij werd meteen twaalfde in het algemene klassement. In de Ronde van Frankrijk het jaar daarop was Cees Haast goed op dreef en had in een bergetappe op de Col de Vars toprenners Felice Gimondi en Raymond Poulidor uit het wiel gereden. Hij werd daarmee de eerste Nederlander die als eerste de top van een hoge col bereikte. Het noodlot sloeg echter toe kort na de start van de 17e etappe. Na een valpartij trachtte een bloedende Cees nog wel aan te klampen en verder te rijden. Maar toen het volgens Tourdokter Dumas om een slagaderlijke bloeding in het dijbeen ging, en deze niet gestelpt kon worden, werd hij teleurgesteld en wenend uit koers gezet. Hij stond op dat moment zesde in het algemene klassement.
In de Ronde van Frankrijk van 1967 zat hij op de Mont Ventoux in de groep met Tom Simpson en zag die zwijmelend naar de kant fietsen, om daar later te overlijden. Die Tour werd hij 14e en dat was zijn beste eindresultaat in de Ronde van Frankrijk. Cees won in 1966 2 etappes in de Ronde van Spanje en werd 8e in het eindklassement, het jaar daarop behaalde hij met een 5e plek zijn beste resultaat in deze ronde.
Cees Haast overleed in 2019 op 80-jarige leeftijd.
